Διαβάστε το πρώτο και το δεύτερο μέρος
Πέρα απ’ τις στατιστικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σχετικά με την ορθότητα της αστρολογίας, είναι χρήσιμο να δούμε μερικά σημεία στα οποία επικεντρώνεται συχνά η επιστημονική κριτική.
Γεωκεντρικό μοντέλο
Όπως είναι γνωστό η σύγχρονη αστρολογία χρησιμοποιεί το γεωκεντρικό μοντέλο. Θεωρεί δηλαδή ότι η Γη βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος και ότι γύρω της περιφέρονται ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες. Ένα τέτοιο μοντέλο προφανώς είναι λανθασμένο και ξεπερασμένο. Πρέπει να σημειωθεί ότι για την αστρολογία το μοντέλο αυτό δεν είναι συμβολικό, ούτε αποτελεί μία απεικόνιση του σύμπαντος απ’ την πλευρά του παρατηρητή, αλλά αποτελεί βασικό θεμέλιο του αστρολογικού φιλοσοφικού συστήματος.
Οι νέοι πλανήτες
Απ’ την αρχαιότητα μέχρι και το 1781 ο αριθμός των πλανητών θεωρείτο αναλλοίωτος. Οι γνωστοί πλανήτες, αν εξαιρέσουμε την Γη, ήταν ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας κι ο Κρόνος. Έτσι, η αστρολογία της εποχής όπως άλλωστε και η αρχαία Βαβυλωνιακή αστρολογία περιοριζόταν σε αυτούς μόνο τους πλανήτες.
Μετά την ανακάλυψη όμως των καινούριων πλανητών η αστρολογία ανανεώθηκε σταδιακά και απέδωσε αστρολογικά χαρακτηριστικά και στους νέους πλανήτες. Εάν όμως δεχτούμε ότι οι παλιοί πλανήτες είχαν χαρακτηριστικά που τους είχαν αποδοθεί απ’ την βαβυλωνιακή, την ελληνική, την αιγυπτιακή και άλλες αρχαίες παραδόσεις, από πού προκύπτουν τα χαρακτηριστικά των νέων πλανητών που ανακαλύφθηκαν μόλις τους τρεις περασμένους αιώνες;
Η προσθήκη των νέων πλανητών στους αστρολογικούς χάρτες αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια παραδοχή απ’ την πλευρά της αστρολογίας ότι το κοσμοείδωλο πάνω στο οποίο βασίστηκε επί χιλιετίες ήταν ελλιπές και ανακριβές. Αυτή η εσωτερική αντίφαση όπως ήταν επόμενο επέφερε έναν διχασμό στους αστρολόγους.
Η μετάπτωση των ισημεριών
Η Γη εκτός απ’ την περιστροφή γύρω απ’ τον εαυτό της και την περιφορά γύρω απ’ τον Ήλιο πραγματοποιεί και μία τρίτη κίνηση: Ο άξονάς της διαγράφει ένα κώνο σε διάστημα 25800 ετών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάθε 2150 χρόνια η εαρινή ισημερία να συμβαίνει σε διαφορετικό αστερισμό, καθώς μετατοπίζεται κατά 30°. Για παράδειγμα, πριν από 3000 χρόνια, κατά την εαρινή ισημερία ο Ήλιος βρισκόταν στον αστερισμό του κριού, ενώ στην εποχή μας βρίσκεται στον αστερισμό των ιχθύων. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζει η αστρολογία και για αυτό ονομάζει την εποχή μας εποχή των ιχθύων, ενώ η επόμενη εποχή ονομάζεται εποχή του υδροχόου. Αυτό το φαινόμενο είχε άλλωστε παρατηρηθεί κι απ’ τον Ίππαρχο. Όπως γίνεται λοιπόν αντιληπτό, οι θέσεις των αστερισμών, και επομένως οι ημερομηνίες που αντιστοιχούν στα ζώδια δεν είναι σταθερές, αλλά μεταβάλλονται. Για παράδειγμα κάποιος που είχε γεννηθεί στις 15 Σεπτεμβρίου του 100 μ.Χ., κατά τη γέννησή του είχε τον Ήλιο στον αστερισμό της Παρθένου και επομένως ήταν Παρθένος. Κάποιος όμως που γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2006 ανήκει στο ζώδιο του Λέοντα. Η αστρολογία σε αυτήν την περίπτωση φέρεται σαν να μην γνωρίζει την μετάπτωση των ισημεριών και διατηρεί την εικόνα του ουρανού που αντιστοιχεί στην εποχή του Πτολεμαίου. Αυτή η αντίφαση, της γνώσης της μετάπτωσης των ισημεριών στην μία περίπτωση, και της άγνοιας στην άλλη γίνεται συχνά αντικείμενο κριτικής απ’ την επιστημονική κοινότητα.
Το παράδειγμα των Διδύμων
Μια ακόμα γνωστή ένσταση των επιστημόνων και των σκεπτικιστών απέναντι στην αστρολογία είναι το παράδειγμα των διδύμων αδελφών. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν δύο άνθρωποι που έχουν γεννηθεί ακριβώς την ίδια στιγμή, δύο άνθρωποι δηλαδή που έχουν ίδιο ακριβώς ζώδιο και ίδιο ωροσκόπο να έχουν τελείως διαφορετικά πεπρωμένα και χαρακτήρες; Εάν πράγματι η ώρα, η μέρα, και η τοποθεσία της γέννησής μας καθορίζουν την ζωή μας, πώς δικαιολογείται μία τέτοια ασυνέπεια στην πορεία της ζωής δύο διδύμων;
«Οι υπερβολικοί ισχυρισμοί…»
Τα παραπάνω επιχειρήματα πράγματι ευσταθούν εάν αντιμετωπίσουμε την αστρολογία ως μία εν δυνάμει επιστήμη. Άλλωστε οι επιστήμες αυτοβελτιώνονται μέσω της κριτικής και έτσι σταδιακά εξελίσσονται διευρύνοντας το γνωστικό πεδίο τους. Ίσως όμως τελικά θέτουμε λογικά ερωτήματα σε κάτι που απ’ τη φύση του δεν βασίζεται τόσο στην λογική, όσο στην μεταφυσική και την πίστη. Η ίδια η αστρολογία μέχρι στιγμής όπως φαίνεται δεν έχει να επιδείξει κάτι που θα την καθιστούσε επιστήμη. Όπως γράφει ο σπουδαίος αστροφυσικός Carl Sagan (1934-1996) «Οι ασυνήθιστοι (υπερβολικοί) ισχυρισμοί απαιτούν ασυνήθιστες αποδείξεις». Επομένως, κάτι τόσο εξαιρετικό, μεγαλειώδες και ανατρεπτικό όπως θα ήταν η διαμόρφωση της ανθρώπινης ύπαρξης απ’ τις επιρροές των ουρανίων σωμάτων θα έπρεπε να μπορεί στοιχειοθετηθεί με σωρεία αποδείξεων για να γίνει αποδεκτό.
Δυστυχώς όμως απουσιάζουν ακόμα και οι ελάχιστες ενδείξεις που θα μπορούσαν να μας προβληματίσουν σχετικά με την ισχύ της αστρολογίας. Προς τί λοιπόν αυτή η πίστη των ανθρώπων σε κάτι εντελώς αναπόδεικτο; Αυτό θα μας απασχολήσει στο επόμενο κεφάλαιο.
Φίλε Astron, το τρίτο μέρος είναι και με διαφορά το πλέον αγαπημένο μου, αφού περιλαμβάνει τα αγαπημένα μου επιχειρήματα απέναντι στους τυχαρπαστίσκους (!!!) τύπου Πατέρα – Παγιατάκη και της κυρα-Βούλας με το κληρονομικό χάρισμα. Σκεπτόμουν να σχολιάσω στα προηγούμενα για την μετάπτωση και κλόνηση του άξονα της γης, αλλά ήμουν σίγουρος ότι θα τα αναφέρεις στις συνέχειες. Χρησιμοποιούμε εν τω μεταξεί και σχεδόν την ίδια ημερομηνία ως παράδειγμα, αφού στις 16 Σεπτεμβρίου είναι τα γενέθλεια μου!
Άψογο το άρθρο σε συνέχειες. Περιμένω με ανυπομονησία και το 4ο μέρος…
Σ’ ευχαριστώ batcic!
Η πλάκα είναι ότι η ημερομηνία που χρησιμοποιώ εγώ είναι …τα δικά μου γενέθλια, δηλαδή 15 Σεπτεμβρίου!
Εγώ Astron που γεννήθηκα 5/10/1958 σε ποιο ζώδιο ανήκω;
Αν δεν είμαι Ζυγός θα πέσει πολύ γέλιο με τους φίλους που πιστεύουν στην αστρολογία .
Dyer, το πρωί της 5ης Οκτωβρίου του 1958 ο Ήλιος ανέτειλε στον αστερισμό της Παρθένου. Ούτε καν στα σύνορα με τον αστερισμό του ζυγού. Μιλαμε για κέντρο!
Ευχαριστώ. Ξαναγεννήθηκα