Τί να ψηφίσω; 5 νέα κόμματα

Οι επερχόμενες εκλογές ίσως είναι οι πιο σημαντικές μετά το 1974. Η αποχή και το άκυρο είναι κατά τη γνώμη μου οι χειρότερες επιλογές διότι μεταφέρουν την ευθύνη για το μέλλον μας σε κάποιους άλλους. Επειδή όμως συχνά ακούγεται ότι “όλοι είναι ίδιοι” και ότι δεν υπάρχουν επιλογές, θέλω να σας ενημερώσω για κάποια φρέσκα κόμματα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα πολιτικών αντιλήψεων από τον κομμουνισμό μέχρι το φιλελευθερισμό.
Ακολουθούν 5 νέα κόμματα σε αλφαβητική σειρά:

Εντυπώσεις απ’ το βιβλίο “The magic of reality” (Η μαγεία της πραγματικότητας)

Πριν από λίγο καιρό διάβασα το νέο βιβλίο του Ντόκινς “The magic of reality”. Είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται κυρίως σε μικρότερες, θα έλεγα εφηβικές ηλικίες. Αλλά μην αφήσετε αυτό το γεγονός να σας εμποδίσει να το διαβάσετε. Ο αναγνώστης μπορεί να μάθει πάρα πολλά πράγματα για τον κόσμο που μας περιβάλλει και την σχέση του ανθρώπου με αυτόν.

Ποια δημοκρατία θέλουμε; Περί Νταλάρα και άκρων

Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από τον εξαγριωμένο όχλο. Αυτό το ”οργή λαού, φωνή Θεού” θα ‘πρεπε να μας ανατριχιάζει. Είναι αμέτρητες οι περιπτώσεις στην ιστορία όπου ένας όχλος “λαϊκός” λιντσάρισε ή δολοφόνησε ανθρώπους σημαντικούς, για να τους τιμάει και να τους φτιάχνει αγάλματα λίγα χρόνια αργότερα. Ο οργισμένος όχλος διψάει για αίμα. Δεν έχει σημασία αν φταις εσύ για τα πάθη του, αρκεί να σε καταδείξει κάποιος ως στόχο, ή αρκεί να κυκλοφορήσει κάποιος φήμες για σένα. Στην Ευρώπη της Ιεράς Εξέτασης εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες κάηκαν επειδή ήταν λέει “μάγισσες”. Αρκούσε μια κατηγορία, μια φήμη από το γείτονα ή μια κακοκαιρία που θα αποδιδόταν στις πράξεις σου, και ύστερα …ήταν αδύνατο να αποδείξεις το αντίθετο. Μερικούς αιώνες αργότερα η ανθρωπότητα συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχαν μάγισσες και ότι οι λαοί της Ευρώπης βάφανε επι αιώνες τα χέρια τους με αίμα αθώων. Ήταν όμως πολύ αργά.

Παρακολουθώ αυτές τις ημέρες τις αντιδράσεις απέναντι στο πρόσωπο του Γιώργου Νταλάρα. Είδα πάλι αυτό τον όχλο, τον διψασμένο να ρίξει το φταίξιμο για τα πάθη του σε κάποιον. Ο Νταλάρας φταίει λοιπόν. Γιατί φταίει; Επειδή -λέει- εχει πολλά λεφτά, η γυναίκα του είναι πολιτικός-μέλος της κυβέρνησης και πρόσφατα, υποτίθεται, υποστήριξε την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας! Εδώ έχουν συνδυασμό τριών παραλογισμών:

Νοσταλγία

Σε μια μικρή γωνιά δίπλα στο γραφείο μου μοιάζει να έχω φυλάξει χιλιάδες αναμνήσεις. Βάζοντας την μουσική που με ταξιδεύει επιστρέφω σε καλοκαίρια, έρωτες, φιλίες και μεγάλες στιγμές που με σημάδεψαν για πάντα. Και μου έρχονται σιγά-σιγά τόσες εικόνες που δεν ήξερα ότι τις κουβαλούσε ακόμα ο νους μου. Είναι μια παράξενη νοσταλγία που έρχεται μερικές φορές έτσι αναίτια. Κι όπως βυθίζομαι στην δίνη των συναισθημάτων και των συγκινήσεων αρχίζω να θυμάμαι ένα-ένα τα γεγονότα της ζωής μου, και κυριότερα τα πρόσωπα που συνάντησα, τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν έστω και στιγμιαία σε αυτό το έργο του ανθρώπινου ταξιδιού.

Αποσπάσματα και ρητά από το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” – Μέρος 2ο

Σήμερα συμπληρώνονται 412 χρόνια από το θάνατο του Τζορντάνο Μπρούνο. Αξίζει να διαβάσετε την ιστορία του εδώ.

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος των ρητών του Νίτσε απ’ το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα”.

Αποσπάσματα και ρητά από το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” – Μέρος 1ο

Το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” (Also Sprach Zarathustra) του Νίτσε είναι αναμφίβολα ένα από τα σημαντικότερα βιβλία που έχουν γραφτεί στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Παρακάτω θα παραθέσω μερικά σημαντικά αποφθέγματα και σημειώσεις από το βιβλίο. Το πρόσωπο το οποίο μιλάει είναι ο Ζαρατούστρα, ο φανταστικός προφήτης του Νίτσε που κατεβαίνει από το βουνό για να μοιραστεί τη σοφία του με τους ανθρώπους.

Αλήθεια ή Ευτυχία;

Γιατί Φιλοσοφούμε; Γιατί μπαίνουμε στον κόπο να αναρωτηθούμε σχετικά με τον φυσικό κόσμο, την επιστήμη, την ηθική, τη θρησκεία; Ποιο είναι το κίνητρό μας; Στις διάφορες φιλοσοφικές, ηθικές και επιστημονικές συζητήσεις συνεδητοποιώ συχνά ότι είναι τελείως διαφορετικό το θέμα της συζήτησής μας, ακόμα κι αν φαινομενικά συζητούμε για το ίδιο πράγμα. Αυτό το παράδοξο μπορεί να συνοψιστεί στο ερώτημα: “Αλήθεια ή Ευτυχία;”
Άραγε προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος; Η μήπως προσπαθούμε να γαληνέψουμε την καρδιά μας και να βρούμε απαντήσεις ανακουφιστικές που θα μας βοηθήσουν να μείνουμε όρθιοι στο ταξίδι της ζωής;

Ο εθνικισμός του χρεωμένου

Επέστρεψα πρόσφατα από την Αγγλία όπου έκανα μεταπτυχιακές σπουδές. Η προσαρμογή εδώ δύσκολη. Κάτι που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση τόσο στην blogόσφαιρα όσο και στα chain-mails και τα sites κοινωνικής δικτύωσης είναι ο εξαιρετικά ανώριμος τρόπος με τον οποίο οι Έλληνες αντιμετωπίζουν κάθε κριτική για τη σημερινή τους κατάσταση. Καταλαβαίνω την πίκρα και την απογοήτευση των Ελλήνων. Αλλά αυτόν τον φθηνό εθνικισμό που ξεπηδάει αυτές τις ημέρες δεν μπορώ να τον κατανοήσω με τίποτα. Αν και το εύρος των εθνικιστικών αυτών εκρήξεων είναι τεράστιο, θα περιοριστώ σε ένα παράδειγμα.

Η ομιλία του Dawkins στη διαδήλωση κατά του Πάπα

Απ’ τις 16 εώς και τις 18 Σεπτεμβρίου ο πάπας επισκέφθηκε την Βρετανία. Μεταξύ των διάφορων προκλητικών που είπε ήταν ή σύνδεση του Χίτλερ με την αθεΐα και η υποτιθέμενη υπερβολική προώθηση της α-θρησκείας (κοσμικότητας/secularism) στην Αγγλία η οποία κατά των Πάπα είναι βλαβερή για την ανθρωπότητα. Μεταξύ των 15000 διαδηλωτών κατά του Πάπα στο Λονδίνο ήταν και ο Richard Dawkins που έβγαλε ένα σύντομο 8-λεπτο λόγο τον οποίο μεταφράζω παρακάτω.

Εντυπώσεις απ’ τη θητεία στον ελληνικό στρατό

Πέρασε ο καιρός, η θητεία έφτασε στο τέλος της κι ήρθε επιτέλους η ώρα να γράψω για αυτή την εμπειρία των τελευταίων εννέα μηνών στο στρατό.
Είναι τόσο πολλά κι έντονα τα συναισθήματα κι οι αναμνήσεις που μου φαίνεται δύσκολο να τα καταθέσω. Ο στρατός σε αλλοτριώνει ή προσπαθεί να σε αλλοτριώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και θέλει συνειδητή προσπάθεια για να ξαναγίνω ο πολίτης και να ξεχάσω τον στρατιώτη. Να πάψω να θεωρώ σημαντικά πράγματα το καθημερινό πρωινό ξύρισμα, το γυάλισμα των αρβυλών, το στρώσιμο των κρεβατιών, τον χαιρετισμό των ανωτέρων και τις υπηρεσίες. Να ξαναβρώ με λίγα λόγια τον εαυτό μου. Ξέρω ότι όταν τελειώνει κάτι, όσο δυσάρεστο και εάν ήταν, συμφιλιωνόμαστε συνήθως μαζί του, στρογγυλεύουμε τις γωνίες του μες το νου μας ώστε να μη μας τρώει πια η θύμησή του. Όμως στην περίπτωση του στρατού θυμάμαι αρκετά καλά τις μαύρες στιγμές που πέρασα. Θα προσπαθήσω, τώρα που είναι ακόμα νωπές οι αναμνήσεις μου να γράψω ελεύθερα, όπως θα μου βγουν χωρίς νοσταλγικές ωραιοποιήσεις.

Χριστιανισμός και Σεξ, του Μπέρτραντ Ράσελ

Ολοκλήρωσα πριν λίγες μέρες την ανάγνωση του βιβλίου «Why am not a Christian and other essays on religion and related subjects», μια συλλογή από κείμενα και διαλέξεις του Bertrand Russell αναφορικά με τη θρησκεία. Θα σας παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα απ’ το κείμενο «Has religion made useful contributions to civilization?» το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1930. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αφενός το θάρρος του Russell που εξέφρασε μεγάλες αλήθειες σε μια εποχή αρκετά πιο συντηρητική απ’ τη σημερινή και αφετέρου το γεγονός ότι τα επιχειρήματα αυτά παραμένουν ιδιαίτερα επίκαιρα. Όπως θα διαπιστώσετε, το κείμενο αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γραφτεί σήμερα και να στηλιτεύει τη σημερινή αντιμετώπιση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας από την εκκλησία, η οποία δυστυχώς παραμένει ως επί το πλείστον αμετάβλητη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.

Κριτική στο Ισλάμ απ’ την Σύρια ψυχίατρο Wafa Sultan

Με αφορμή τη συζήτηση στο προηγούμενο post, νομίζω ότι θα είχε ιδιαίτερη αξία να ακούσουμε την κριτική που ασκεί στο Ισλάμ κάποιος που το έζησε από κοντά.
Η Wafa Sultan έζησε τα πρώτα 30 χρόνια της ζωής της στη Συρία και γνωρίζει πολύ καλά τί θα πει Ισλάμ. Δραπέτευσε το 1989 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Όπως λέει και η ίδια, η ιδέα της άστεγης ζωής στους δρόμους των ΗΠΑ της φαινόταν πολύ πιο ελκυστική από την κόλαση που ζούσε στη Συρία. Στο παρακάτω βίντεο ασκεί σκληρή κριτική στο Ισλάμ. Η Sultan μιλάει στα αραβικά και το βίντεο έχει αγγλικούς υπότιτλους. Για εκείνους που δε γνωρίζουν Αγγλικά ή δεν επιθυμούν να δουν το βίντεο, μπορείτε να διαβάσετε τη μετάφραση στα ελληνικά παρακάτω.

Wafa Sultan:
Η σύγκρουση της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σε όλο τον κόσμο δεν είναι μία σύγκρουση θρησκειών ή μία σύγκρουση πολιτισμών. Είναι μία σύγκρουση μεταξύ δύο αντιθέτων, μεταξύ δύο εποχών. Είναι μία σύγκρουση μεταξύ ενός τρόπου σκέψης που ανήκει στο μεσαίωνα κι ενός άλλου τρόπου σκέψης που ανήκει στον 21ο αιώνα. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στον πολιτισμό και την οπισθοδρόμηση, ανάμεσα στο πολιτισμένο και το πρωτόγονο, ανάμεσα στην βαρβαρότητα και τη λογική. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην ελευθερία και την καταπίεση, ανάμεσα στη δημοκρατία και τη δικτατορία. Είναι μία σύγκρουση ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα απ’ τη μία και την παραβίασή τους απ’ την άλλη. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σ’ εκείνους που φέρονται στις γυναίκες σα να ‘ναι κτήνη και σε εκείνους που τις αντιμετωπίζουν ως ανθρώπινα όντα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι σύγκρουση πολιτισμών. Οι πολιτισμοί δεν συγκρούονται, οι πολιτισμοί συναγωνίζονται.