Τί να ψηφίσω; 5 νέα κόμματα

Οι επερχόμενες εκλογές ίσως είναι οι πιο σημαντικές μετά το 1974. Η αποχή και το άκυρο είναι κατά τη γνώμη μου οι χειρότερες επιλογές διότι μεταφέρουν την ευθύνη για το μέλλον μας σε κάποιους άλλους. Επειδή όμως συχνά ακούγεται ότι “όλοι είναι ίδιοι” και ότι δεν υπάρχουν επιλογές, θέλω να σας ενημερώσω για κάποια φρέσκα κόμματα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα πολιτικών αντιλήψεων από τον κομμουνισμό μέχρι το φιλελευθερισμό.
Ακολουθούν 5 νέα κόμματα σε αλφαβητική σειρά:

Εντυπώσεις απ’ το βιβλίο “The magic of reality” (Η μαγεία της πραγματικότητας)

Πριν από λίγο καιρό διάβασα το νέο βιβλίο του Ντόκινς “The magic of reality”. Είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται κυρίως σε μικρότερες, θα έλεγα εφηβικές ηλικίες. Αλλά μην αφήσετε αυτό το γεγονός να σας εμποδίσει να το διαβάσετε. Ο αναγνώστης μπορεί να μάθει πάρα πολλά πράγματα για τον κόσμο που μας περιβάλλει και την σχέση του ανθρώπου με αυτόν.

Ποια δημοκρατία θέλουμε; Περί Νταλάρα και άκρων

Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από τον εξαγριωμένο όχλο. Αυτό το ”οργή λαού, φωνή Θεού” θα ‘πρεπε να μας ανατριχιάζει. Είναι αμέτρητες οι περιπτώσεις στην ιστορία όπου ένας όχλος “λαϊκός” λιντσάρισε ή δολοφόνησε ανθρώπους σημαντικούς, για να τους τιμάει και να τους φτιάχνει αγάλματα λίγα χρόνια αργότερα. Ο οργισμένος όχλος διψάει για αίμα. Δεν έχει σημασία αν φταις εσύ για τα πάθη του, αρκεί να σε καταδείξει κάποιος ως στόχο, ή αρκεί να κυκλοφορήσει κάποιος φήμες για σένα. Στην Ευρώπη της Ιεράς Εξέτασης εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες κάηκαν επειδή ήταν λέει “μάγισσες”. Αρκούσε μια κατηγορία, μια φήμη από το γείτονα ή μια κακοκαιρία που θα αποδιδόταν στις πράξεις σου, και ύστερα …ήταν αδύνατο να αποδείξεις το αντίθετο. Μερικούς αιώνες αργότερα η ανθρωπότητα συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχαν μάγισσες και ότι οι λαοί της Ευρώπης βάφανε επι αιώνες τα χέρια τους με αίμα αθώων. Ήταν όμως πολύ αργά.

Παρακολουθώ αυτές τις ημέρες τις αντιδράσεις απέναντι στο πρόσωπο του Γιώργου Νταλάρα. Είδα πάλι αυτό τον όχλο, τον διψασμένο να ρίξει το φταίξιμο για τα πάθη του σε κάποιον. Ο Νταλάρας φταίει λοιπόν. Γιατί φταίει; Επειδή -λέει- εχει πολλά λεφτά, η γυναίκα του είναι πολιτικός-μέλος της κυβέρνησης και πρόσφατα, υποτίθεται, υποστήριξε την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας! Εδώ έχουν συνδυασμό τριών παραλογισμών:

Ο εθνικισμός του χρεωμένου

Επέστρεψα πρόσφατα από την Αγγλία όπου έκανα μεταπτυχιακές σπουδές. Η προσαρμογή εδώ δύσκολη. Κάτι που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση τόσο στην blogόσφαιρα όσο και στα chain-mails και τα sites κοινωνικής δικτύωσης είναι ο εξαιρετικά ανώριμος τρόπος με τον οποίο οι Έλληνες αντιμετωπίζουν κάθε κριτική για τη σημερινή τους κατάσταση. Καταλαβαίνω την πίκρα και την απογοήτευση των Ελλήνων. Αλλά αυτόν τον φθηνό εθνικισμό που ξεπηδάει αυτές τις ημέρες δεν μπορώ να τον κατανοήσω με τίποτα. Αν και το εύρος των εθνικιστικών αυτών εκρήξεων είναι τεράστιο, θα περιοριστώ σε ένα παράδειγμα.

Η ομιλία του Dawkins στη διαδήλωση κατά του Πάπα

Απ’ τις 16 εώς και τις 18 Σεπτεμβρίου ο πάπας επισκέφθηκε την Βρετανία. Μεταξύ των διάφορων προκλητικών που είπε ήταν ή σύνδεση του Χίτλερ με την αθεΐα και η υποτιθέμενη υπερβολική προώθηση της α-θρησκείας (κοσμικότητας/secularism) στην Αγγλία η οποία κατά των Πάπα είναι βλαβερή για την ανθρωπότητα. Μεταξύ των 15000 διαδηλωτών κατά του Πάπα στο Λονδίνο ήταν και ο Richard Dawkins που έβγαλε ένα σύντομο 8-λεπτο λόγο τον οποίο μεταφράζω παρακάτω.

Εντυπώσεις απ’ τη θητεία στον ελληνικό στρατό

Πέρασε ο καιρός, η θητεία έφτασε στο τέλος της κι ήρθε επιτέλους η ώρα να γράψω για αυτή την εμπειρία των τελευταίων εννέα μηνών στο στρατό.
Είναι τόσο πολλά κι έντονα τα συναισθήματα κι οι αναμνήσεις που μου φαίνεται δύσκολο να τα καταθέσω. Ο στρατός σε αλλοτριώνει ή προσπαθεί να σε αλλοτριώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και θέλει συνειδητή προσπάθεια για να ξαναγίνω ο πολίτης και να ξεχάσω τον στρατιώτη. Να πάψω να θεωρώ σημαντικά πράγματα το καθημερινό πρωινό ξύρισμα, το γυάλισμα των αρβυλών, το στρώσιμο των κρεβατιών, τον χαιρετισμό των ανωτέρων και τις υπηρεσίες. Να ξαναβρώ με λίγα λόγια τον εαυτό μου. Ξέρω ότι όταν τελειώνει κάτι, όσο δυσάρεστο και εάν ήταν, συμφιλιωνόμαστε συνήθως μαζί του, στρογγυλεύουμε τις γωνίες του μες το νου μας ώστε να μη μας τρώει πια η θύμησή του. Όμως στην περίπτωση του στρατού θυμάμαι αρκετά καλά τις μαύρες στιγμές που πέρασα. Θα προσπαθήσω, τώρα που είναι ακόμα νωπές οι αναμνήσεις μου να γράψω ελεύθερα, όπως θα μου βγουν χωρίς νοσταλγικές ωραιοποιήσεις.

Η “δίκη του αιώνα” στην Ολλανδία

Στο τέλος του περασμένου Γενάρη ξεκίνησε στην Ολλανδία μία δίκη που πολλοί την αποκαλούν “δίκη του αιώνα” για την Ευρώπη. Κατηγορούμενος είναι ο βουλευτής Geert Wilders, γνωστός για τις αντιλήψεις του σχετικά με την επιρροή του Ισλάμ στην δυτική κοινωνία. Η βασική κατηγορία κατά του Wilders είναι ότι κάνει εχθρικές δηλώσεις κατά ορισμένων φυλετικών και θρησκευτικών μειονοτήτων που κατοικούν στην Ολλανδία. Εάν όμως δει κάποιος τα πράγματα λίγο πιο προσεκτικά θα διαπιστώσει ότι οι δηλώσεις του στρέφονται κατά της ουσίας του Ισλάμ και των διδαγμάτων του Κορανίου και όχι κατά των ίδιων των μουσουλμάνων.

Φασιστικά συνθήματα κατά τον εορτασμό της 25ης μαρτίου

Όπως μπορείτε να δείτε εδώ: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=145379  η χθεσινή παρέλαση για την 25η Μαρτίου συνοδεύτηκε από συνθήματα μίσους κατά συγκεκριμένων εθνικών και κοινωνικών ομάδων. Όπως θα διαβάσετε στο σχετικό ρεπορτάζ αυτό δε συνέβη από ακραίες μεμονωμένες ομάδες αλλά “από βατραχανθρώπους των Ειδικών Δυνάμεων που παρήλαυναν στην Πανεπιστημίου και στην Αγίου Κωνσταντίνου στο πλαίσιο της επίσημης στρατιωτικής παρέλασης της 25ης Μαρτίου.”

Με αφορμή αυτό το γεγονός θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δε βρίσκω καμιά απολύτως χρησιμότητα στην ύπαρξη των παρελάσεων είτε μαθητικών είτε στρατιωτικών. Αφιερώματα απ’ τις τέχνες, την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας μπορούν να τιμήσουν με τον καλύτερο τρόπο τους αγωνιστές του ’21. Αντίθετα η επίδειξη των στρατιωτικών μας δυνάμεων στην παρέλαση όχι μόνο δεν προσθέτει τίποτα στους εορτασμούς της επετείου, αλλά νομίζω ότι αποπροσανατολίζει απ’ τα πραγματικά ιδεώδη της επανάστασης.

Ένας άθρησκος στο στρατό

Γράφω ά-θρησκος και όχι ά-θεος διότι σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε ζητήματα σχέσεων πολίτη-κράτους αυτό που έχει περισσότερη ουσία είναι το αν ανήκουμε σε κάποια συγκεκριμένη θρησκεία ή όχι. Όπως θα διαπιστώνετε κι απ’ τα υπόλοιπα άρθρα αυτού του ιστολογίου δεν έχω καμιά πίστη σε οτιδήποτε το “υπερφυσικό”, επομένως σύμφωνα με τους περισσότερους ορισμούς της έννοιας του “Θεού” είμαι ά-θεος. Ωστόσο στις επαφές μου με το ελληνικό κράτος προτιμώ να απαντώ με βάση αντικειμενικούς ορισμούς, όπως είναι αυτός της θρησκείας. Γι’ αυτό μου είναι πολύ εύκολο να απαντήσω ότι είμαι ά-θρησκος. Για να απαντήσω όμως στο ερώτημα εάν είμαι ά-θεος πρέπει αναγκαστικά να ζητήσω ορισμό του “θεού” όσο βέβαιο κι αν είναι ότι  η έννοια του θεού που χρησιμοποιεί ο συνομιλητής μου είναι υπερφυσική.

Εδώ και μερικούς μήνες κάνω τη θητεία μου στον ελληνικό στρατό. Έχω πολλά να γράψω σε επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερων εντυπώσεων απ’ το στρατό. Θα περιοριστώ όμως προς το παρόν στο ζήτημα της (α)θρησκείας, αποφεύγοντας αναφορές σε ονόματα και τοποθεσίες.

Εντυπώσεις απ’ το Greatest Show on Earth

Μετά από πολύ καιρό καταφέρνω επιτέλους να γράψω μία ανάρτηση. Έχω πάρα πολλά να πω για τη θητεία στον ελληνικό στρατό, αλλά θα προτιμήσω να τα πω μαζεμένα όταν τελειώσει η περιπέτεια και δε θα είμαι πια στρατιώτης. Μέσα στους τελευταίους αυτούς τρεις μήνες κατάφερα να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο του Dawkins “The Greatest Show on Earth” που πραγματεύεται την θεωρία της εξέλιξης. Ήταν εξαιρετικό από κάθε άποψη. Εάν κάποιος θεωρεί ότι η θεωρία της εξέλιξης είναι “άλλη μια θεωρία”, ας κάνει τον κόπο να διαβάσει αυτό το βιβλίο και να δει με τα ίδια του τα μάτια το πλήθος των στοιχείων που υπάρχουν από όλες τις επιστήμες, ιατρική, βιολογία, φυσική, γεωλογία, χημεία για την  θεωρία αυτή. Η εξέλιξη των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που έχει επαληθευτεί ποικιλοτρόπως.

Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά πράγματα για κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά, αλλά θα σταθώ σε κάποια σημεία που μου έκαναν εντύπωση.

Διήγημα ερωτικό και βλάσφημο

-Πιστεύεις ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι λεύτερη; Πιστεύεις ότι δεν έχει ο κόσμος ταβάνι παρά μονάχα τον ουρανό;
-Το πιστεύω.
Κάπως έτσι άρχισε η γνωριμία των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας. Νέοι, στο τέλος της εφηβείας τους με το αίμα τους να βράζει από πόθο, πόθο για να γιατρέψουν τον κόσμο και για να γευτούν όλες τις ομορφιές του, τους καρπούς του. Πίστευαν στην ηδονή όπως πιστεύει κάθε πλάσμα που γεννήθηκε μες την αγκαλιά τούτης της γης, κάθε πλάσμα του φωτός που άγγιξε κάποιο πρωί τις αχτίδες του ήλιου και ανατρίχιασε από συγκίνηση. Λες κι είχαν γεννηθεί έξω απ’ την πόλη, και δεν είχαν στάλα σημάδι κοινωνίας πάνω τους. Κι ένα χαμόγελο ήταν πάντα το σύμβολό τους.

Σκέψεις για το γυμνό

Με αφορμή το σχετικό post της Αόρατης Μελάνης θα ήθελα να γράψω κάποια πράγματα σχετικά με το γυμνό και ειδικότερα τη σχέση του δυτικού πολιτισμού με αυτό.
Τα τελευταία βράδια έχω πετύχει στο ΣΚΑΪ κάποια ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε φυλές ανθρώπων που κατοικούν στον Αμαζόνιο. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος “δυτικός” (εννοώ κάποιος που ανήκει στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό) βλέποντας ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ είναι ότι οι άνθρωποι είναι ολόγυμνοι. Δε φορούν ούτε μπλούζες, ούτε εσώρουχα, ούτε νιώθουν την ανάγκη να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα απ’ τη θέα των συνανθρώπων τους. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Είναι τέτοια η ζέστη στις περιοχές αυτές που δεν έχει κανένα νόημα να φοράς ρούχα.