Αποσπάσματα και ρητά από το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” – Μέρος 2ο

Σήμερα συμπληρώνονται 412 χρόνια από το θάνατο του Τζορντάνο Μπρούνο. Αξίζει να διαβάσετε την ιστορία του εδώ.

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος των ρητών του Νίτσε απ’ το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα”.

Αποσπάσματα και ρητά από το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” – Μέρος 1ο

Το “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” (Also Sprach Zarathustra) του Νίτσε είναι αναμφίβολα ένα από τα σημαντικότερα βιβλία που έχουν γραφτεί στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Παρακάτω θα παραθέσω μερικά σημαντικά αποφθέγματα και σημειώσεις από το βιβλίο. Το πρόσωπο το οποίο μιλάει είναι ο Ζαρατούστρα, ο φανταστικός προφήτης του Νίτσε που κατεβαίνει από το βουνό για να μοιραστεί τη σοφία του με τους ανθρώπους.

Αλήθεια ή Ευτυχία;

Γιατί Φιλοσοφούμε; Γιατί μπαίνουμε στον κόπο να αναρωτηθούμε σχετικά με τον φυσικό κόσμο, την επιστήμη, την ηθική, τη θρησκεία; Ποιο είναι το κίνητρό μας; Στις διάφορες φιλοσοφικές, ηθικές και επιστημονικές συζητήσεις συνεδητοποιώ συχνά ότι είναι τελείως διαφορετικό το θέμα της συζήτησής μας, ακόμα κι αν φαινομενικά συζητούμε για το ίδιο πράγμα. Αυτό το παράδοξο μπορεί να συνοψιστεί στο ερώτημα: “Αλήθεια ή Ευτυχία;”
Άραγε προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος; Η μήπως προσπαθούμε να γαληνέψουμε την καρδιά μας και να βρούμε απαντήσεις ανακουφιστικές που θα μας βοηθήσουν να μείνουμε όρθιοι στο ταξίδι της ζωής;

Σκέψεις για το γυμνό

Με αφορμή το σχετικό post της Αόρατης Μελάνης θα ήθελα να γράψω κάποια πράγματα σχετικά με το γυμνό και ειδικότερα τη σχέση του δυτικού πολιτισμού με αυτό.
Τα τελευταία βράδια έχω πετύχει στο ΣΚΑΪ κάποια ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε φυλές ανθρώπων που κατοικούν στον Αμαζόνιο. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος “δυτικός” (εννοώ κάποιος που ανήκει στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό) βλέποντας ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ είναι ότι οι άνθρωποι είναι ολόγυμνοι. Δε φορούν ούτε μπλούζες, ούτε εσώρουχα, ούτε νιώθουν την ανάγκη να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα απ’ τη θέα των συνανθρώπων τους. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Είναι τέτοια η ζέστη στις περιοχές αυτές που δεν έχει κανένα νόημα να φοράς ρούχα.

Σκιά και Δόξα: Η ιστορία του Τζορντάνο Μπρούνο

Κελί σκοτεινό. Σωριασμένος στο παγωμένο πάτωμα της φυλακής, ακίνητος, κοκαλωμένος και η ανάσα του βαριά. Η υγρασία τρυπάει τα πνευμόνια του και τα τριξίματα απ’ τα δόντια των αρουραίων αντηχούν μέσα σε τούτη την μοναξιά σαν να τον περιπαίζουν. Ξάφνου τα μάτια του βαραίνουν. Η κούραση έρχεται να πάρει τη θέση της οδύνης που τις τελευταίες μέρες είναι κυρίαρχη. Επιτέλους… Κοιμάται, ονειρεύεται. Απομακρύνεται νοητά από τούτο τον τόπο της θλίψης και του πόνου και ταξιδεύει στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε:
Εδώ, στην μικρή πόλη Νόλα της Ιταλίας το 1548 ξεκινά η ιστορία του Τζορντάνο Μπρούνο.

Για μια νέα Φιλοσοφία

Σε γυμνά σκοτάδια ταξιδεύουμε, σε γυμνά ατέλειωτα πελάγη. Νέες αδάμαστες γαίες, νέα ταξίδια ονειρεμένα, θαύματα που ποτέ δεν τολμήσαμε να φανταστούμε, αιώνιοι πόθοι ανεκπλήρωτοι περιμένουν να εκπληρωθούν.

 

Κατοικούμε σε έναν γαλαξία γιγάντιο που περιέχει τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια αστέρια. Σχεδόν απ’ τις απαρχές του κόσμου, εδώ και 14 δισεκατομμύρια χρόνια πορεύεται μέσα στο αχανές σκοτάδι του σύμπαντος, με τις σπινθηροβόλες αστρικές σπείρες του να περιστρέφονται γύρω απ’ το υπέρλαμπρο κέντρο του. Σαν ιπτάμενος δίσκος δίχως προορισμό ταξιδεύει και ταξιδεύει, και εμείς μαζί του. Δεν είναι όμως ένας μοναχικός ταξιδιώτης. Παντού υπάρχουν κοντινοί και μακρινοί συγγενείς. Άλλοι γαλαξίες που και εκείνοι ταξιδεύουν και χαράζουν την μοίρα τους μέσα στο γνωστό μας μεγαλειώδες σκοτεινό πέλαγος. Και όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας βρίσκουμε ολοένα και περισσότερους τέτοιους συγγενείς σε αυτήν την τεράστια γαλαξιακή οικογένεια. Ο συνολικός αριθμός των γαλαξιών στο σύμπαν φτάνει τον ασύλληπτο για το νου μας αριθμό των εκατό δισεκατομμυρίων γαλαξιών. Μα δεν είναι η καρδιά μας αρκετά μεγάλη για να αντέξει τέτοιο πλούτο… Για αυτό επιστρέφω στα δικά μας, στα οικεία, στον δικό μας γαλαξία και ιδιαίτερα σε εκείνη την ελάχιστη γωνιά του όπου βρίσκεται το ηλιακό μας σύστημα, στην γωνιά αυτή που μπορούμε να αποκαλούμε «σπίτι μας». Τη γωνιά αυτή όπου βρίσκεται η Γη, ο πλανήτης που έμελλε να έχει τόσο διαφορετική μοίρα από τους υπόλοιπους του ηλιακού συστήματος. Αυτός θα ήταν ο πλανήτης όπου θα γεννιόνταν τα παιδιά των άστρων, ο πλανήτης που θα φιλοξενούσε το θαυμαστό φαινόμενο της ζωής.

Το έπος της γήινης ζωής άρχισε περίπου πριν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια με τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος από ένα νεφέλωμα. Απ’ την στιγμή της εμφάνισης της πρώτης μονοκύτταρης μορφής ζωής στον πλανήτη Γη το μονοπάτι είχε κιόλας στρωθεί. Χρόνο με το χρόνο, με πολύ μικρά και σταδιακά βήματα η ζωή αναπτυσσόταν, από απλούστερες σε πιο σύνθετες μορφές πιο ικανές να επιβιώσουν στον αφιλόξενο τούτο κόσμο. Το ταξίδι αυτό άλλοτε πνιγόταν μέσα στις αντίξοες συνθήκες και τις δυσκολίες της επιβίωσης και άλλοτε η τύχη το οδηγούσε σε μεγάλες θριαμβευτικές νίκες. Αλλά σημαντικότερος απ’ την τύχη ήταν ο μηχανισμός εκείνος που ήταν ενσωματωμένος στο φαινόμενο της ζωής: η Φυσική Επιλογή. Μέσω αυτής της διαδικασίας οι απόγονοι ήταν ικανότεροι να επιβιώσουν από τους γονείς τους και σταδιακά μέσα από μία εξέλιξη εκατομμυρίων χρόνων φτάσαμε σε φαινομενικά τέλεια προσαρμοσμένους οργανισμούς. Θα ‘λεγε κανείς ότι είναι θαυμαστό το πόσο αρμονικά συνυπάρχουν τα ζώα με το περιβάλλον τους, σαν να τα δημιούργησε κάποιος ευφυέστατος αρχιτέκτονας και να τα τοποθέτησε όλα με τρόπο τέτοιο ώστε να ταιριάζουν. Μα στην πραγματικότητα αυτή η εικόνα είναι η κορυφή ενός επίπονου αγώνα που κράτησε δισεκατομμύρια χρόνια, απ’ τις πρώτες οργανικές ενώσεις μέχρι τον άνθρωπο. Εμείς, τα όντα αυτού του πλανήτη αγωνιστήκαμε σκληρά απ’ τις απαρχές της ύπαρξής μας, για να καταφέρουμε να προσαρμοστούμε και να επιβιώσουμε. Σμιλέψαμε το κορμί, τις αισθήσεις, τα όργανα και το μυαλό μας ώστε το άγριο περιβάλλον να μοιάζει φιλόξενο και οικείο. Έχουμε πια κάθε δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας και κυρίως για το δώρο που μας χάρισαν μέσα από αυτόν τον θαυμάσιο αγώνα τους: να αποκαλούμε την Γη «Μητέρα».

Ας γλιτώσουμε ένα βήμα…

(Προστέθηκε το σχετικό video του Carl Sagan)

Ένας άνθρωπος που εκτιμώ πάρα πολύ και τον θεωρώ απ’ τους μεγάλους αστρονόμους οραματιστές που με επηρέασαν βαθιά και σμίλεψαν την μεγάλη αγάπη που έχω για την αστρονομία ήταν ο Carl Sagan. Ίσως σας είναι γνωστή η πολυβραβευμένη σειρά ντοκιμαντέρ “Cosmos” που είχε κάνει, όπου πέρα απ’ την καθαρή επιστημονική πληροφορία προέβαλλε και ένα είδος ρομαντικής επιστήμης που πάντα με συγκινούσε. Συχνά γίνεται το λάθος και η επιστήμη θεωρείται κάτι σκληρό, άκαμπτο, δίχως συναίσθημα. Όμως άνθρωποι σαν τον Sagan έδειξαν ότι δεν υπάρχει πιο ρομαντικό πράγμα, πιο γενναίο και μεγαλειώδες από το να προσπαθήσεις να εξηγήσεις τον κόσμο. 

Εδώ είναι ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από ένα επεισόδιο όπου το θέμα ήταν η προέλευση του σύμπαντος. Αφού περιέγραψε την γνωστή θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης αναφέρθηκε στην φιλοσοφική πλευρά του ζητήματος αυτού.

Γιατί λοιπόν να μην γλιτώσουμε ένα βήμα; Γιατί να μην πούμε ότι απλά προς το παρόν δεν ξέρουμε πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν;
Και πάλι, αν θέλουμε να δώσουμε μια απόλυτη απάντηση όπως ότι ο Θεός τα δημιούργησε όλα, γιατί να μην γλιτώσουμε ένα βήμα και να πούμε απλά ότι το σύμπαν είναι αιώνιο; (Η ακριβής φράση του Sagan: If we say that God has always been, why not save a step and conclude that the universe has always been?)

Φυσικά η επιστήμη ποτέ δεν απαντά με τέτοια βεβαιότητα, ειδικά όταν δεν έχει στοιχεία. Αναρωτιέμαι όμως εάν όσοι διατείνονται με τέτοια σιγουριά ότι υπάρχει κάποιο υπερφυσικό ον έχουν εξίσου σοβαρά στοιχεία για την ύπαρξή του.
Σχετικά με αυτό το ζήτημα, είναι χρήσιμη μία άλλη πολύ γνωστή φράση του Carl Sagan:
“Extraordinary claims require extraordinary evidence“.
“Οι ασυνήθιστοι ισχυρισμοί απαιτούν εξίσου ασυνήθιστες αποδείξεις“. 
Για να αποδειχτεί λοιπόν κάτι τόσο υπερβολικό όπως είναι ένας Θεός, απαιτούνται ισχυρότατες αποδείξεις. Σίγουρα πιο ισχυρές από μία παράδοση ηλικίας περίπου 2000 χρόνων γεμάτη από λάθη και ανακρίβειες.

Ο Carl Sagan γεννήθηκε το 1934 και πέθανε το 1996 μετά από μία ζωή προσφοράς στην επιστήμη και μετά από μία γενναία προσπάθεια να κάνει την επιστήμη προσιτή στον πολύ κόσμο. Για περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του πατήστε εδώ.
Υ.Γ. Στα ελληνικά αναφέρεται συχνά και ως “Καρλ Σαγκάν”.

Η διαφορά επιστήμης και θρησκευτικής πίστης

Ένα εξαιρετικό απόσπασμα από μία ομιλία του Richard Dawkins, όπου ο γνωστός βιολόγος εξηγεί με δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα τη διαφορά επιστήμης και πίστης.  Το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους.

Η αλήθεια για την αστρολογία – μέρος 4ο (τελευταίο): Η πίστη στην Αστρολογία

Διαβάστε το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο μέρος.

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε απ’ τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με εκατοντάδες μηνύματα που αφορούν την αστρολογία. Τα μηνύματα αυτά συνήθως έχουν είτε συμβουλευτικό είτε προφητικό χαρακτήρα. Το ερώτημα που προκύπτει και μας απασχολεί είναι το εξής: γιατί μία μερίδα του κόσμου τείνει να πιστέψει με τέτοια ευκολία σε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τις θετικές επιστήμες και δεν έχει καμία λογική τεκμηρίωση;
Η απάντηση είναι αρκετά σύνθετη και κατά τη γνώμη μου αποτελείται από τρεις βασικούς άξονες:

α)Οι άνθρωποι απ’ τα αρχαιότατα χρόνια είχαν την ανάγκη να γνωρίζουν και να εξουσιάζουν την μοίρα τους.
Αυτήν την ανάγκη εξυπηρετούσαν τα ιερατεία των αρχαίων πολιτισμών, οι μάντεις και οι οιωνοσκόποι. Η αναζήτηση λοιπών σημαδιών που μαρτυρούν τα μελλούμενα δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά αποτελεί πανάρχαια δεισιδαιμονία. Είναι προφανές ότι ακόμα και σήμερα η ιδέα μίας φιλοσοφίας που σου επιτρέπει να μάθεις τα μελλούμενα είναι ιδιαίτερα δελεαστική και δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.

β)Η ιδέα ότι οι ουράνιες κινήσεις και τα ουράνια φαινόμενα επιδρούν άμεσα στον χαρακτήρα και την μοίρα μας ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό την ματαιοδοξία μας και δίνει στην ζωή μας τεράστια αξία.
Οι επιστημονικές ανακαλύψεις των τελευταίων αιώνων και η γνώση των συμπαντικών μεγεθών και αποστάσεων περιόρισαν αρκετά την σημασία του ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Όπως άλλωστε έχει γράψει ο Carl Sagan «Οι σύγχρονες επιστήμες έχουν αποτελέσει ένα ταξίδι στο άγνωστο, με ένα μάθημα ταπεινότητας να περιμένει σε κάθε στάση. Πολλοί ταξιδιώτες θα προτιμούσαν να είχαν μείνει πίσω». Αυτή η νέα εικόνα του κόσμου που μας έχουν αποκαλύψει οι επιστήμες τους τελευταίους αιώνες έρχεται σε αντίθεση με το κοσμοείδωλο αρκετών θρησκειών που ήθελαν τον κόσμο να δημιουργείται για χάρη του ανθρώπου. Είναι επόμενο αρκετοί άνθρωποι να αναζητήσουν την παλιά ανθρωποκεντρική εικόνα του σύμπαντος μέσα στην μεταφυσική της Αστρολογίας.

Η αλήθεια για την αστρολογία – μέρος 3ο: επιστημονική κριτική

Διαβάστε το πρώτο και το δεύτερο μέρος

Πέρα απ’ τις στατιστικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σχετικά με την ορθότητα της αστρολογίας, είναι χρήσιμο να δούμε μερικά σημεία στα οποία επικεντρώνεται συχνά η επιστημονική κριτική.

Γεωκεντρικό μοντέλο
Όπως είναι γνωστό η σύγχρονη αστρολογία χρησιμοποιεί το γεωκεντρικό μοντέλο. Θεωρεί δηλαδή ότι η Γη βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος και ότι γύρω της περιφέρονται ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες. Ένα τέτοιο μοντέλο προφανώς είναι λανθασμένο και ξεπερασμένο. Πρέπει να σημειωθεί ότι για την αστρολογία το μοντέλο αυτό δεν είναι συμβολικό, ούτε αποτελεί μία απεικόνιση του σύμπαντος απ’ την πλευρά του παρατηρητή, αλλά αποτελεί βασικό θεμέλιο του αστρολογικού φιλοσοφικού συστήματος.

Οι νέοι πλανήτες
Απ’ την αρχαιότητα μέχρι και το 1781 ο αριθμός των πλανητών θεωρείτο αναλλοίωτος. Οι γνωστοί πλανήτες, αν εξαιρέσουμε την Γη, ήταν ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας κι ο Κρόνος. Έτσι, η αστρολογία της εποχής όπως άλλωστε και η αρχαία Βαβυλωνιακή αστρολογία περιοριζόταν σε αυτούς μόνο τους πλανήτες.
Μετά την ανακάλυψη όμως των καινούριων πλανητών η αστρολογία ανανεώθηκε σταδιακά και απέδωσε αστρολογικά χαρακτηριστικά και στους νέους πλανήτες. Εάν όμως δεχτούμε ότι οι παλιοί πλανήτες είχαν χαρακτηριστικά που τους είχαν αποδοθεί απ’ την βαβυλωνιακή, την ελληνική, την αιγυπτιακή και άλλες αρχαίες παραδόσεις, από πού προκύπτουν τα χαρακτηριστικά των νέων πλανητών που ανακαλύφθηκαν μόλις τους τρεις περασμένους αιώνες;
Η προσθήκη των νέων πλανητών στους αστρολογικούς χάρτες αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια παραδοχή απ’ την πλευρά της αστρολογίας ότι το κοσμοείδωλο πάνω στο οποίο βασίστηκε επί χιλιετίες ήταν ελλιπές και ανακριβές. Αυτή η εσωτερική αντίφαση όπως ήταν επόμενο επέφερε έναν διχασμό στους αστρολόγους.

Η αλήθεια για την Αστρολογία – μέρος 2ο: Στατιστικές Μελέτες

Διαβάστε το πρώτο μέρος: Η Φιλοσοφία της Αστρολογίας

Το γεγονός ότι η αστρολογία βασίζεται σε ένα θρησκευτικό-φιλοσοφικό σύστημα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχει επιστημονική ισχύ. Για να αποφανθούμε σχετικά με την αξιοπιστία της αρκεί να ελέγξουμε αν ευσταθούν οι ισχυρισμοί της στην πράξη.

Οι μεγαλύτερες έρευνες, συζητήσεις και αντιπαραθέσεις γύρω απ’ την αξιοπιστία της αστρολογίας ξεκίνησαν με τις προσπάθειες του Γάλλου ψυχολόγου και στατιστικολόγου Michel Gauquelin (1928-1991) να ελέγξει στατιστικά αν ευσταθούν οι ισχυρισμοί της αστρολογίας. Ακόμα και σήμερα πολλοί αστρολόγοι θεωρούν ότι οι έρευνές του επιβεβαίωσαν την ισχύ της σύγχρονης αστρολογίας.
Ο ίδιος ο Gauquelin είχε δείξει ενδιαφέρον για την αστρολογία από πολύ μικρή ηλικία και μάλιστα στο σχολείο τον αποκαλούσαν με το παρατσούκλι «Νοστράδαμος» μιας και έκανε αστρολογικές αναλύσεις. Ωστόσο δεν αποδεχόταν την ιδιότητα του αστρολόγου και μάλιστα έκανε κριτική στην πρακτική εφαρμογή της αστρολογίας.

Μετά από ενδελεχείς στατιστικές έρευνες ο Gauquelin διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε καμία απολύτως σχέση ανάμεσα στα ζώδια και στους χαρακτήρες ή τη μοίρα των ανθρώπων. Ο ίδιος στο βιβλίο του “The Scientific Basis for Astrology” (1970) αναφέρει «Είναι πια βέβαιο ότι οι αστερισμοί που κυριαρχούν στον ουρανό κατά την στιγμή της γέννησής μας δεν μπορούν να επηρεάσουν τη μοίρα μας ή τα κληρονομικά χαρακτηριστικά μας ή να παίξουν οποιοδήποτε άλλο ρόλο, οσοδήποτε ταπεινό, στο σύνολο εκείνο των στοιχείων που καθορίζουν τις εκφάνσεις της ζωής μας και μορφοποιούν τις πράξεις μας.» Αξιοσημείωτη είναι και η έρευνα που έκανε πάνω στους αστρολογικούς χάρτες είκοσι εγκληματιών και είκοσι άλλων ανθρώπων όπου δεν διαπίστωσε καμία αξιόλογη συσχέτιση ανάμεσα στα άστρα και στις ζωές τους. Ωστόσο, το πιο γνωστό αποτέλεσμα των μελετών του Gauquelin αφορούσε τις πλανητικές επιρροές και κυρίως την επίδραση του πλανήτη Άρη, το λεγόμενο «Mars Effect». Ο Gauquelin αποδεχόμενος την ισχυρή επίδραση των πλανητών στην ανθρώπινη ύπαρξη πρότεινε την δημιουργία μιας νέας αστρολογίας που θα βασιζόταν αποκλειστικά στα στατιστικά δεδομένα.

Η αλήθεια για την Αστρολογία – μέρος 1o: Η φιλοσοφία της αστρολογίας

Πριν δύο χρόνια με τη βοήθεια του καθηγητή μου κυρίου Δανέζη στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών έκανα μια εργασία πάνω στην αστρολογία διερευνώντας την φιλοσοφία της αλλά και την επιστημονική αξιοπιστία της. Στις επόμενες αναρτήσεις θα παραθέσω μερικά απ’ τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης αυτής.

Η εσωτερική αστρολογία
Αν και στον πολύ κόσμο είναι γνωστή η πρακτική-εφαρμοσμένη αστρολογία, δηλαδή οι γνωστές αστρολογικές προβλέψεις που βασίζονται στην μελέτη των ουρανίων κινήσεων, η βαθύτερη φιλοσοφία που οδηγεί σε αυτές τις προβλέψεις και αναλύσεις δεν είναι γνωστή. Μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι η αστρολογία χωρίζεται σε δύο μεγάλους κλάδους: την Εσωτερική αστρολογία και την Εξωτερική ή Γενέθλια αστρολογία. Η Εσωτερική Αστρολογία αποτελεί ακριβώς εκείνο το θεωρητικό φιλοσοφικό-θεολογικό σύστημα πάνω στο οποίο βασίζεται η πρακτική-εξωτερική αστρολογία.

Ο σπουδαίος μελετητής και γνώστης της Αστρολογίας Manly Hall στο βιβλίο του «Η φιλοσοφία της Αστρολογίας» δίνει συνοπτικά τους ορισμούς της εσωτερικής και εξωτερικής Αστρολογίας. Συγκεκριμένα αναφέρει «Η αστρολογία χωρίζεται σε δυο ξεχωριστές επιστήμες. Η Εσωτερική επιστήμη της αστρολογίας ασχολείται με τα μυστήρια του ίδιου του κόσμου, με την πνευματική, διανοητική, ηθική και φυσική χημεία του κόσμου… Είναι φιλοσοφία, στο βαθμό που αναλύει τη λογική της ύπαρξης και τις διανοητικές και ηθικές σχέσεις ανάμεσα στα πράγματα. Είναι επιστήμη στο βαθμό που αποκαλύπτει με μαθηματική ακρίβεια το παγκόσμιο πρότυπο της ζωής και τα μέσα με τα οποία το ανθρώπινο ον ενσωματώνεται στο πλέγμα του παγκόσμιου προτύπου.» Ενώ για την εξωτερική αστρολογία γράφει «Η εξωτερική αστρολογία είναι η προγνωστική όψη της επιστήμης. Μέσα σ’ αυτήν υπάρχουν οι επτά κλάδοι της τέχνης του ωροσκοπίου, της περιγραφής και της πρόβλεψης.»