Γιατί Φιλοσοφούμε; Γιατί μπαίνουμε στον κόπο να αναρωτηθούμε σχετικά με τον φυσικό κόσμο, την επιστήμη, την ηθική, τη θρησκεία; Ποιο είναι το κίνητρό μας; Στις διάφορες φιλοσοφικές, ηθικές και επιστημονικές συζητήσεις συνεδητοποιώ συχνά ότι είναι τελείως διαφορετικό το θέμα της συζήτησής μας, ακόμα κι αν φαινομενικά συζητούμε για το ίδιο πράγμα. Αυτό το παράδοξο μπορεί να συνοψιστεί στο ερώτημα: “Αλήθεια ή Ευτυχία;”
Άραγε προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος; Η μήπως προσπαθούμε να γαληνέψουμε την καρδιά μας και να βρούμε απαντήσεις ανακουφιστικές που θα μας βοηθήσουν να μείνουμε όρθιοι στο ταξίδι της ζωής;

Σας ρωτώ λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες, τί θα διαλέγατε, την Αλήθεια (ακόμα κι αν είναι δυσάρεστη) ή την Ευτυχία (ακόμα και εάν βασίζεται σε ψέματα);

Είναι ξεκάθαρο ότι ένα μεγάλο μέρος των δογμάτων μιας θρησκείας στοχεύουν στο να την κάνουν αρεστή ώστε να αποκτήσει περισσότερους πιστούς. Αυτά τα δόγματα όπως είναι η μεταθανάτια ζωή και ο παράδεισος είναι ευσεβείς πόθοι των πιστών, οι οποίοι όμως πράγματι μπορεί να έχουν ένα καλό αποτέλεσμα. Μπορούν να νικήσουν τον μεγαλύτερό μας φόβο, τον φόβο του θανάτου, τουλάχιστον εν μέρει. Ένας ρεαλιστής από την άλλη που προτιμά να εξετάζει τον κόσμο ανεξάρτητα απ’ τους πόθους του, θα πρέπει να είναι έτοιμος να αποδεχτεί το γεγονός ότι η ζωή του κάποια στιγμή τελειώνει, κι έτσι όλα όσα αγάπησε -μέσω της συνείδησής του- θα πάψουν κάποτε να υπάρχουν για εκείνον. Αυτή η δραματική συνειδητοποίηση έρχεται με μεγάλο συναισθηματικό κόστος. Είναι προφανές ότι σε αυτή την περίπτωση η επιλογή “Ευτυχία” έναντι της “Αλήθειας” σε ατομικό επίπεδο μοιάζει να έχει περισσότερα οφέλη. Τουλάχιστον σε βοηθάει να κοιμάσαι πιο ήσυχα τα βράδια και να μην αντιμετωπίζεις κάθε δευτερόλεπτο που περνάει ως ένα βήμα που σε φέρνει πιο κοντά στην ανυπαρξία.

Για να κάνω λίγο πιο πρακτικό το ερώτημά μου περί “αλήθειας” κι “ευτυχίας”, σκεφτείτε το εξής σενάριο.  Βρίσκεστε πάνω από το νεκροκρέβατο κάποιου πολύ γηραιού συγγενή σας. (Επιμένω στον φόβο του θανάτου διότι θεωρώ ότι είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε μεταφυσικής δοξασίας). Υποθέστε ότι σας ζητείται να πάρετε θέση σχετικά με την ύπαρξη μεταθανάτιας ζωής, ενώ γνωρίζετε ότι ο συγγενής σας πιστεύει σε αυτήν. Φαντάζομαι θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι εκείνη την ώρα θα ήταν απάνθρωπο να επιχειρήσετε να τον πείσετε ότι η ζωή του τελειώνει οριστικά κι αμετάκλιτα εκείνη την ώρα. Η επιλογή λοιπόν σε αυτή την περίπτωση είναι “ευτυχία”. Προτιμούμε να παρηγορήσουμε τον άνθρωπό μας στη δύσκολη ώρα του, παρά να του μιλήσουμε ειλικρινά. Κι αυτό το κάνουμε από συμπόνια, διότι θέλουμε να του προσφέρουμε θετικά συναισθήματα και να του απαλύνουμε τον πόνο.

Είναι πολύ εύκολο να εξηγήσω τώρα γιατί εδώ και χρόνια επέλεξα την “αλήθεια” ως επιλογή σε αυτό το δίλημμα:
Μπορεί να παρηγορήσω εκείνους που το έχουν ανάγκη αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να παρηγορήσω τον εαυτό μου. Νιώθω πολύ περήφανος για να δεχτώ ότι πρέπει να κάνω εκπτώσεις στη λογική μου και να πω “μη στενοχωριέσαι ω εαυτέ μου, έχει κι άλλη ζωή μετά” ή “ο Θεός σε προσέχει ότι κι αν γίνει”, ή “θέλημα Θεού το τάδε, θέλημα Θεού το δίνα” ή “έχω ατυχία γιατί τα άστρα δε με ευνοούν” ή “με προσέχει ο φύλακας άγγελός μου”.  Αρνούμαι να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου ως ένα ον που απαιτεί συμπόνια και εφευρημένα αποκούμπια για να καταφέρει να πορευτεί στη ζωή. Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό το μονοπάτι. Αλλά στη μοναδική ευκαιρία που μου δώθηκε για να ζήσω, να οσμιστώ και να γευτώ τούτο τον κόσμο θα ήθελα να έχω όσο το δυνατόν λιγότερες παραισθήσεις, να αγναντεύω τον κόσμο με όσο γίνεται καθαρότερη ματιά.

Στις παραπάνω σκέψεις αντιμετώπισα τα ακραία σενάρια της “Αλήθειας” ως μιας σκληρής πραγματικότητας, ενώ της “Ευτυχίας” ως ενός ευχάριστου ψέματος. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα, διότι η επιστήμη μας έχει αποκαλύψει έναν μαγευτικό κόσμο τόσο σύνθετο και τόσο απέραντο που σε κάνει να αισθάνεσαι ευτυχής που είσαι μέρος του και σε γεμίζει αισιοδοξία για την πορεία της ανθρωπότητας. Απ’ την άλλη τα παραμύθια των θρησκειών και των διαφόρων μεταφυσικών δοξασιών συνοδεύονται συχνά από καθόλου ευχάριστα δόγματα που ενοχοποιούν την ίδια τη φύση μας και σε ορισμένες περιπτώσεις κάνουν τη ζωή μας πολύ πιο δύσκολη.

Ας σας δώσω μερικά παραδείγματα και νομίζω θα αναγνωρίσετε αμέσως τον τυπικό ελληνικό τρόπο σκέψης σε πολλά από αυτά:
Κατηγορούνται οι Άγγλοι στο σύνολό τους μεταξύ άλλων για τα εξής:
1. Δεν έχουν προσφέρει τίποτα και τα έχουν πάρει όλα απ’ την Ελλάδα. Μάλιστα αναφέρεται ότι “αν δεν υπήρχαμε εμείς θα βρίσκονταν ακόμα σε καμιά σπηλιά ή σε δέντρα.”
2. Έχουν ανύπαρκτες οικογενειακές και ηθικές αξίες.
και το κερασάκι στην τούρτα:
3. έχουν ”εμμονή με την συνεύρεση που έχουν αναγάγει σε «εθνικό σπορ» ανάμεσα στα άτομα του ιδίου φύλου” – το οποιο χαρακτηρίζεται και ως “εθνική ξεφτίλα παγκοσμίως”.

Καταφέρνει λοιπόν η θυμωμένη αυτή επιστολή να συγκεντρώσει σε μια μονο σελίδα την ασχήμια της ελληνικής κοινωνίας:
Εθνικισμό, αμορφωσιά και ομοφοβία σε βαθμό ντροπιαστικό για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Σκεφτείτε πόσο πίσω είμαστε σα λαός, όταν ένα μέρος του θεωρεί αρνητικό στοιχείο μιας κοινωνίας την αποδοχή των ομοφυλοφίλων ως ισότιμων μελών της κοινωνίας.

Μόνο κάποιος φανατικός βέβαια με απόλυτη άγνοια του κόσμου που ζει μπορεί να κατηγορήσει τους Άγγλους για μηδενική προσφορά στην ανθρωπότητα*. Εδώ όμως έχουμε ένα ακόμα μοτίβο ελληνικής υπερηφάνειας που συναντώ πολύ συχνά. Θεωρώ πολύ ανόητο να είναι κάποιος περήφανος για πράγματα που δεν έχει κάνει ο ίδιος. Η γέννησή μας σε αυτή τη χώρα είναι ένα τυχαίο γεγονός για το οποίο κανείς μας δεν προσπάθησε καθόλου. Εάν εδώ που ζούμε έζησαν κάποτε άνθρωποι που προσέφεραν πολλά στην ανθρωπότητα το περισσότερο που έχουμε δικαίωμα να αισθανθούμε είναι: ευθύνη.  Ευθύνη να καταφέρουμε κάτι αντίστοιχο με εκείνα που κατάφεραν εκείνοι τότε. Ευθύνη να ηγηθεί η Ελλάδα στην παραγωγή επιστήμης και πολιτισμού.  Σίγουρα όμως δεν μπορούμε να καμαρώνουμε και να περηφανευόμαστε για πράγματα που έκαναν άνθρωποι 25 αιώνες πριν. Και να τα χρησιμοποιούμε μάλιστα ως άμυνα σε κριτική που αφορά την οικονομική μας πολιτική.

Τέλος ποιες είναι αυτές οι ελληνικές οικογενειακές και ηθικές αξίες που δεν έχουν οι Άγγλοι αλλά έχουν οι Έλληνες σε αφθονία; Σίγουρα η έννοια της μίζας και του ρουσφετιού ή το βόλεμα του συγγενή είναι έννοιες που τους ακούγονται πολύ πιο ξένες απ’ ότι σε εμάς. Όπως ξένη τους είναι και αυτή η παθολογική εξάρτηση των ανθρώπων απ’ τους γονείς τους σε βαθμό που ακυρώνεται κάθε έννοια “ενηλικίωσης”. Με τους πατεράδες ενήλικων γυναικών να αντιμετωπίζουν τους επίδοξους γαμπρούς σχεδόν ως αντίζηλους. Ή τις μητέρες να αναπτύσσουν σχέσεις εξάρτησης με τους γιους τους και να τους προειδοποιούν ότι η κοπέλα τους θα …”τους τυλίξει”. Ή το ξύλο, που ακόμα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας θεωρείται μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Κι όμως, αυτά και άλλα πρόβληματα ονομάζονται ευφημιστικά “ελληνική οικογένεια”, “δεμένη οικογένεια” ή “παραδοσιακή οικογένεια”.

Η αφορμή όπως είπα μπορεί να είναι οι αντιδράσεις για την εκπομπή του Channel 4, αλλά αντίστοιχα πράγματα λέγονται για τους Γερμανούς. Σχεδόν 70 χρόνια μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο δε διαστάζουν κάποιοι να εξομοιώσουν τους σύγχρονους Γερμανούς με …Ναζί! Αν αύριο μας κάνει κριτική η Γαλλία, η Ολλανδία ή η Ιαπωνία είμαι σίγουρος ότι τα εθνικιστικά αντανακλαστικά θα είναι πάλι παρόντα για να μας υπενθυμίζουν πόσο μπροστά είμαστε σα λαός.

——————————————————–
*Βέβαια δεν περιμένω να γνωρίζουν οι σύχρονοι Έλληνες τους Faraday, Hooke, Dalton και Dirac, αλλά μια στοιχειώδης γνώση των ονομάτων του Δαρβίνου και του Νεύτωνα που έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης Βιολογίας και της Φυσικής νομίζω είναι αναγκαία. Ή έστω από πιο πρόσφατους, τον Crick που ανακάλυψε το DNA ή τον Hawking για τη συνεισφορά του στη μελέτη των μελανών οπών. Έχω όμως την υποψία ότι αυτές οι εθνικιστικές κραυγές είναι εντελώς κενές περιεχομένου και ότι συνοδεύονται από άγνοια των ίδιων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και επιστημόνων τους οποίους επικαλούνται.

Στην αρχή ήμουν εξοργισμένος όπως και ο καθένας απ’ τα πρώτα λόγια του Πάπα όταν έφτασε στο Εδιμβούργο όπου κατηγόρησε τους αθέους για τις φρικαλεότητες του Χίτλερ και άλλων του εικοστού αιώνα. Αλλά μετά με παρηγόρησε αυτό το γεγονός, γιατί έδειχνε ότι τους είχαμε ταρακουνήσει τόσο πολύ που ήταν αναγκασμένος να μας επιτεθεί ώστε να αποπροσανατολίσει την προσοχή απ’ τα πραγματικά εγκλήματα που είχαν γίνει στο όνομα της καθολικής εκκλησίας. Μπορώ τώρα να φανταστώ τις συζητήσεις στους διαδρόμους του Βατικανού “πώς θα τους αποπροσανατολίσουμε απ’ τον βιασμό (σοδομισμό) παιδιών;” και η απάντηση ήρθε “ας επιτεθούμε στους αθρήσκους, στους αθέους, ας τους κατηγορήσουμε για τον Χιτλερισμό”.

Ο Χίτλερ ήταν ρωμαιοκαθολικός. Βαπτίστηκε και ποτέ δεν απαρνήθηκε την βάπτισή του. Ο αριθμός των 5 εκατομμυρίων Βρετανών καθολικών βασίζεται στους αριθμούς των βαπτισμένων. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί Βρετανοί καθολικοί, ίσως να είναι τόσοι οι βαπτισμένοι. Αλλά εάν η εκκλησία θέλει να τους θεωρήσει όλους αυτούς καθολικούς, τότε πρέπει να θεωρήσει και τον Χίτλερ.

Ο Χίτλερ πίστευε -το λιγότερο- σε μία προσωποποιημένη θεία πρόνοια, συχνά μιλούσε γι’ αυτήν, και ήταν η ίδια που επικαλέστηκε ο καρδινάλιος-αρχιεπίσκοπος του Μονάχου όταν ο Χίτλερ γλίτωσε από απόπειρα δολοφονίας του το 1939. Τότε ο καρδινάλιος έδωσε εντολή να γίνει ειδική δέηση για να ευχαριστηθεί η θεία πρόνοια για το γεγονός αυτό.

Θα σας διαβάσω μία ομιλία που δόθηκε το 1922 στο Μόναχο την καρδιά της καθολικής Βαβαρίας και θα σας αφήσω να μαντέψετε ποιανού είναι:
<<Το αίσθημά μου ως χριστιανού, μου δείχνει τον Κύριο και σωτήρα μου ως μαχητή, μου δείχνει έναν άνθρωπο που κάποτε μες τη μοναξιά περιτριγυρισμένος από λίγους ακόλουθους, είδε τους Εβραίους ως αυτό που πραγματικά ήταν, και μάζεψε ανθρώπους να πολεμήσουν εναντίον τους και που -μα το Θεό- ήταν σπουδαιότερος όχι ως μάρτυρας αλλά ως μαχητής. Με άπειρη αγάπη ως χριστιανός και ως άνθρωπος διάβασα το κείμενο που λέει πώς ο Κύριος με τη δύναμή του άρπαξε το μαστίγιο για να διώξει απ’ το ναό το τσούρμο των οχιών. Πόσο υπέροχος ήταν ο αγώνας του κατά του εβραϊκού δηλητηρίου! Σήμερα, ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια με βαθιά συγκίνηση αναγνωρίζω περισσότερο παρά ποτέ ότι ήταν για αυτό το λόγο που έχυσε το αίμα του πάνω στο σταυρό.>>

Αυτή ήταν μία απ’ τις πολλές ομιλίες και αποσπάσματα απ’ τον “Αγώνα μου” του Χίτλερ όπου ο ίδιος επικαλείται την ρωμαιοκαθολική χριστιανικότητά του. Γι’ αυτό και δέχθηκε την ζεστή υποστήριξη της καθολικής ιεραρχίας της Γερμανίας. Ακόμα κι αν ήταν άθεος όμως, όπως ήταν ο Στάλιν, πώς τολμάει ο Ρατζίνγκερ (ο Πάπας) να υποστηρίζει ότι η αθεΐα έχει οποιαδήποτε σύνδεση με τις φρικτές πράξεις τους; Όπως η μη πίστη του Στάλιν και του Χίτλερ στα ξωτικά και τους μονόκερους, ή το γεγονός ότι έχουν μουστάκι όπως ο Φράνκο και ο Σαντάμ Χουσεΐν, έτσι ακριβώς καμία λογική σχέση δεν υπάρχει μεταξύ αθεΐας και μοχθηρίας.
Εκτός, βέβαια, εάν είσαι βυθισμένος στον άγριο παραλογισμό που βρίσκεται στην καρδιά του καθολικισμού: την ιδέα του προπατορικού αμαρτήματος. Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν-και το διδάσκουν αυτό σε μικρά παιδιά όπως τους διδάσκουν και το τρομακτικό ψέμα της κόλασης- ότι κάθε μωρό γεννιέται αμαρτωλό. Αυτή, στο μεταξύ, είναι η αμαρτία του Αδάμ που -όπως παραδέχονται και οι ίδιοι πλέον- δεν υπήρξε ποτέ. Το προπατορικό αμάρτημα σημαίνει ότι απ’ τη στιγμή της γέννησής μας είμαστε κακοί, διεφθαρμένοι και καταραμένοι εκτός και εάν πιστέψουμε στο θεό τους, ή αν πιστέψουμε στο καρότο του παραδείσου και το μαστίγιο της κόλασης. Αυτή είναι η αηδιαστική θεωρία που τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αθεΐα ήταν που μετέτρεψε τον Χίτλερ και τον Στάλιν στα τέρατα που ήταν. Είμαστε όλοι τέρατα εκτός εάν εξαγνιστούμε απ’ τον Ιησού. Τί αποκρουστική και εξεφτελιστική θεωρία για να βασίσει κανείς τη ζωή του!

Ο Τζόζεφ Ρατζίνγκερ είναι εχθρός της ανθρωπότητας. Είναι εχθρός των παιδιών που επέτρεψε να βιαστούν τα σώματά τους και να μολυνθεί το μυαλό τους με ενοχές. Είναι ντροπιαστικά προφανές ότι η εκκλησία νοιάζεται λιγότερο για να σώσει τα σώματα των παιδιών απ’ τους βιαστές παρά τις ψυχές των ιερέων απ’ την κόλαση, και νοιάζεται πολύ περισσότερο για να σώσει τη μακροπρόθεσμη φήμη της ίδιας της εκκλησίας. Είναι εχθρός των ομοφυλοφίλων, δείχνοντας τους το φανατισμό που έδειχνε η εκκλησία τους απέναντι στους Εβραίους πριν το 1962. Είναι εχθρός των γυναικών, απαγορεύοντάς τους την ιεροσύνη, λες και το πέος είναι απαραίτητο εργαλείο για τα ιερατικά καθήκοντα! Είναι εχθρός της αλήθειας προωθώντας τραγικά ψέματα ότι δήθεν τα προφυλακτικά δεν προστατεύουν απ’ το AIDS, ειδικά στην Αφρική. Είναι εχθρός των φτωχότερων ανθρώπων του πλανήτη καταδικάζοντάς τους σε υπερπληθείς οικογένειες που δεν μπορούν να θρέψουν, κρατώντας τους έτσι δέσμιους μόνιμης φτώχειας. Μιας φτώχειας που ωχριά μπροστά στον απίστευτο πλούτο του Βατικανού. Είναι εχθρός της επιστήμης εμποδίζοντας την αναγκαία έρευνα στα βλαστοκύτταρα, βασισμένος όχι σε πραγματική ηθική, αλλά σε προ-επιστημονικές δεισιδαιμονίες. Ο Ρατζίνγκερ είναι εχθρός ακόμα και της εκκλησίας της βασίλισσας, εγωιστικά χαρακτηρίζοντας τις αγγλικανικές οδηγίες ως ανούσιες και άχρηστες. Ενώ την ίδια στιγμή προσπαθεί να αρπάξει αγγλικανούς εφημέριους για να ενισχύσει το δικό του παρακμάζον ιερατείο. Τέλος, ίσως το πιο σημαντικό για μένα, ο Ρατζίνγκερ είναι εχθρός της εκπαίδευσης. Εκτός απ’ την τεράστια και ισόβια ψυχολογική ζημιά βασισμένη στο φόβο και την ενοχή που έχει κάνει την καθολική εκπαίδευση γνωστή σε όλο τον κόσμο, αυτός και η εκκλησία του προωθούν το εκπαιδευτικά ολέθριο δόγμα ότι τα στοιχεία (οι αποδείξεις) είναι λιγότερο σημαντική βάση για να αποδεχτείς κάτι, απ’ ότι η πίστη, η παράδοση, η αποκάλυψη και η Αυθεντία – η δική του Αυθεντία.

Μπήκα λίγο αφού έκλεισα το 27 μου χρόνια. Μεγαλύτερη στενοχώρια μου ήταν που θα άφηνα τη σύντροφό μου, με την οποία ζούμε μαζί εδώ και επτά χρόνια. Η πρώτη μέρα στο κέντρο ήταν σίγουρα η χειρότερη. Περνώντας μια πύλη, είχα ξαφνικά εγκαταλείψει τα πάντα, τους ανθρώπους που αγαπώ κι όλα εκείνα που με κάνουν ευτυχισμένο, τη ζωή, τους φίλους και την επιστήμη μου και έμπαινα σε έναν μικρόκοσμο απίστευτου παλιμπαιδισμού και μιζέριας όπως είναι ο στρατός. Καταρρίφθηκαν πολλοί μύθοι μέσα μου σχετικά με τον ελληνικό στρατό και την υποχρεωτική θητεία. Ο πρώτος μύθος που καταρρίφθηκε μέσα μου όταν μπήκα στο στρατό και είδα πώς λειτουργούν τα πράγματα είναι ο μύθος ότι η θητεία τάχα σε ωριμάζει ή -όπως λέγανε αφελώς παλιότερα- σε κάνει πιο άνδρα. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Για να αντέξω τον παραλογισμό μες τον οποίο είχα βρεθεί η μόνη λύση ήταν να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν ήμουν πια 27 ετών, αλλά κάπου στο δημοτικό. Σειρούλες, προσοχές, μεταβολές, βήμα, ανούσιες επαναλαμβανόμενες διαταγές που απλά θέλουν να σε κάνουν ένα πιόνι, να κάμψουν την διαφορετικότητά σου, την ανεξαρτησία σου -πράγματα για τα οποία έχεις αγωνιστεί μια ζωή. Ο στρατός δηλαδή κάνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να ζητάει ένα κράτος απ’ τους πολίτες του: εμποδίζει την ανεξάρτητη και κριτική σκέψη. Πώς αλλιώς θα γινόταν να είσαι έτοιμος να σκοτωθείς όταν σου ζητηθεί; Μπορεί τα πράγματα παγκοσμίως να έχουν προχωρήσει. Ο ελληνικός στρατός διαρκώς είναι κολλημένος στο παρελθόν. Κι αυτό το νιώθεις σε κάθε πτυχή της ζωής σου μέσα στο στρατόπεδο.

Ό,τι και να πω δε θα μπορέσω ποτέ να υπερβάλλω σχετικά με το πόσο ανούσια ήταν η εκπαίδευση. Εάν εξαιρέσουμε κάποια βασικά πράγματα, όπως το να αναφέρεσαι σε ανωτέρους που το μαθαίνεις σε μία-δύο μέρες, όλα τα άλλα προκαλούσαν περισσότερο γέλιο όταν τα έβλεπε κανείς. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, απλά θα πω ότι ο δεύτερος μύθος που καταρρίφθηκε ήταν ότι τάχα ο στρατός σε εκπαιδεύει για να είσαι έτοιμος σε περίπτωση πολέμου. Εάν η άμυνα της χώρας βασιζόταν πράγματι στους κληρωτούς τότε θα έπρεπε να αισθανόμαστε ιδιαίτερα ανασφαλείς. Με αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να γίνει η εκπαίδευση πιο σκληρή, αλλά ότι πρέπει ο στρατός να γίνει αποκλειστικά επαγγελματικός. Να αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι τον επέλεξαν συνειδητά. Δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή όπου πρέπει να είμαστε όλοι πολεμιστές. Ο καθένας συνεισφέρει στην πατρίδα του με όποιον τρόπο μπορεί και νομίζει εκείνος. Και για να είμαι ειλικρινής, σχεδόν οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα και να σκεφτώ βρίσκω ότι προσφέρει πολύ περισσότερα στο κοινωνικό σύνολο απ’ ότι οι περισσότεροι στρατιωτικοί.

Έρχομαι λοιπόν στους στρατιωτικούς. Από επαγγελματίες οπλίτες μέχρι και ταξιάρχους. Όταν πήγα στην παραμεθόριο έπεσα σε ζόρικους στρατιωτικούς. Το θέμα είναι ότι ήταν ζόρικοι όλοι, απ’ τον αμόρφωτο ΕΠ.ΟΠ. λοχία που μας ξυπνούσε το πρωί με βρισιές μέχρι τον διοικητή που απειλούσε με φυλακές του αξύριστους …αρρώστους! Ήταν σα να προσπαθούσαν καθημερινά να τσακίσουν με κάθε μέσο την ψυχολογία των φαντάρων. Οι επιπλήξεις και οι ύβρεις ήταν συνήθως για ασήμαντες αιτίες. Ασήμαντες βέβαια για έναν πολίτη, αλλά για εμάς εκεί μέσα είχαν μεταμορφωθεί σε ό,τι σημαντικότερο είχαμε. Το στρώσιμο των κρεβατιών κατά τον παραδοσιακό αργό τελετουργικό στρατιωτικό τρόπο ήταν φαίνεται ζήτημα υψίστης ασφαλείας για την πατρίδα μας και το παραμικρό τσάκισμα στην κουβέρτα μπορούσε να οδηγήσει σε κηρύγματα και ύβρεις. Το ξύρισμα κόντρα και το γυάλισμα των αρβυλών ήταν επίσης καθοριστικά για την εθνική μας ακεραιότητα και δεν έλειπαν οι καθημερινές απειλές και οι ποινές εάν δεν πραγματοποιούνταν.
Έρχομαι, λοιπόν, ένα άλλο σημείο που θέλω να θίξω. Στο στρατό έχουν εξουσία πάνω σου συχνά άνθρωποι οι οποίοι σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία, εργασία ή κοινωνικό χώρο γενικότερα θα αποτελούσαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Άνθρωποι απαίδευτοι, αμόρφωτοι, μεγαλωμένοι με ξύλο και βρισιές επαναλαμβάνουν επακριβώς το μόνο πράγμα που ξέρουν: την άντληση σεβασμού μέσα από το φόβο και την απειλή της ποινής. «Τα κρεβάτια είναι πουτάνα! Φτιάξτε τα γρήγορα γιατί θα πέσουν φυλακές!» Σε οποιαδήποτε άλλη φυσιολογική κατάσταση τέτοιες προτροπές θα έμοιαζαν παράλογες, αλλά στο στρατό αυτή είναι η καθημερινότητα χιλιάδων φαντάρων. Άλλοι προσαρμόζονται και άλλοι το παίρνουν βαρύτερα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να σου επιβάλλουν την χειρότερη ποινή που μπορείς να διανοηθείς όταν είσαι στρατιώτης: να κάνεις επιπλέον θητεία. Το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δίνει τόσο μεγάλη εξουσία σε εντελώς ανάξιους ανθρώπους με έκανε να χάσω και την λίγη εμπιστοσύνη που είχα σε αυτό. Η ιδέα της Ελλάδας ως χώρας στο μυαλό μου από εκεί που μου προσέφερε κάποια συγκίνηση, σταδιακά μες το στρατό γινόταν κουρελιασμένη, σκισμένη και ξεφτισμένη. Η αναξιοκρατία σε όλο της το μεγαλείο.

Στην παραμεθόριο ευτυχώς δεν έκατσα για πολύ καιρό. Είναι όμως κάποια ζητήματα ακόμα που πρέπει να αναφέρω, σχετικά με την αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας απ’ τους εκεί στρατιωτικούς. Εγώ είχα κριθεί ως Ι4 λόγω κάποιων σημαντικών ορθοπεδικών προβλημάτων που έχω στην σπονδυλική στήλη. Δηλαδή δεν έπρεπε να φέρω όπλο και να κουβαλάω βάρη και έπρεπε να αποφεύγω την ορθοστασία και να μην κάνω κινήσεις που επιβαρύνουν μέση και πλάτη. Το πρώτο πράγματι εφαρμοζόταν αφού χαρακτηριζόμουν άοπλος. Όμως τα υπόλοιπα όχι μόνο δεν γίνονταν σεβαστά, αλλά όποτε επικαλούμουν το πρόβλημά μου ή τους πόνους μου αντιμετωπιζόμουν ως λουφαδόρος. Θυμάμαι σε κάποια φάση ζητούσα γιατρό επί 3 ημέρες επειδή οι πόνοι στη μέση είχαν γίνει αφόρητοι με τη διαρκή ορθοστασία, την έλλειψη ύπνου (απ’ τις συνεχόμενες υπηρεσίες) και το γενικό τρέξιμο μέσα στο στρατόπεδο. Γιατρός στη μονάδα δεν υπήρχε και οι ανώτεροι δε θεωρούσαν αρκετά σοβαρό το πρόβλημα ώστε να με παραπέμψουν αλλού. Μόνο όταν τους είπα ότι ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω υπήρξε κάποια ευαισθησία. Φυσικά όχι για λόγους ανθρωπιάς ή συμπαράστασης απέναντι στον στρατιώτη, αλλά επειδή φοβήθηκαν μη βρουν κανένα μπελά. Έτσι λειτουργούν όλα στο στρατό. Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν με πήγαν για εξέταση σε υγειονομικό τάγμα τα πράγματα ήταν πιο ανθρώπινα. Ο γιατρός εκεί ασχολήθηκε με το πρόβλημά μου. Έχω ακούσει βέβαια και περιπτώσεις όπου οι γιατροί αδιαφορούν πλήρως αλλά ευτυχώς δεν γνώρισα τέτοιους.

Είχα και την δυσάρεστη εμπειρία, στην παραμεθόριο αλλά και στην Αθήνα, να αποκτήσω θέση γραφείου και να δω με τα ίδια μου τα μάτια ότι η γραφειοκρατία το στρατού ξεπερνά κατά πολύ την γνωστή γραφειοκρατία του δημοσίου ελληνικού τομέα. Ο τρίτος μύθος που καταρρίφθηκε στο μυαλό μου είναι ότι ο στρατός είναι καλά οργανωμένος και πειθαρχημένος. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Συχνά ένιωθα τρόμο στην ιδέα ότι σε περίπτωση εισβολής θα έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι, με αυτό το σύστημα οργάνωσης να μας οδηγήσουν στην άμυνα της χώρας.

Όταν οι πόνοι της μέσης και της πλάτης είχαν πια επιδεινωθεί σε βαθμό που δεν μπορούσα πια να κάνω ούτε στοιχειώδη πράγματα έκανα αίτηση για κατ’ εξαίρεση μετάθεση κοντά στον τόπο διαμονής μου η οποία μετά από ένα μήνα έγινε δεκτή. Έτσι μετατέθηκα σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας όπου τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Οι στρατιωτικοί εκεί –του υγειονομικού οι περισσότεροι- είχαν πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία σε θέματα υγείας και σεβάστηκαν το πρόβλημά μου. Οι ψευτοαπειλές, οι φωνές, η πειθαρχία και κάποιοι ζόρικοι στρατιωτικοί δεν έλειπαν αλλά ήταν σε πολύ μικρότερο βαθμό σε σχέση με το κέντρο και σε σχέση με την παραμεθόριο. Από εκεί και μετά η θητεία κύλησε πιο ομαλά και απέκτησα πόστο το οποίο έστω και λίγο προσέφερε κάτι στο κοινωνικό σύνολο. Πρέπει να τονίσω όμως ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ήμουν απ’ τους «τυχερούς» που κατάφεραν να μετατεθούν κοντά στην πόλη τους σε σχετικά καλό στρατόπεδο. Χιλιάδες όμως φαντάροι έμειναν να τραβάνε τα ίδια και χειρότερα σε μαύρα στρατόπεδα σε όλη τη χώρα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η υποχρεωτική θητεία –ειδικά με τη μορφή που έχει στην Ελλάδα- είναι μία κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι μία μορφή σκλαβιάς όπου παραδόξως ο σκλαβωμένος δεν προσφέρει τίποτα χρήσιμο, απλά πληρώνει σαν φόρο στο ελληνικό κράτος την απώλεια εννέα τουλάχιστον μηνών και την απόκτηση πολλών αρνητικών εμπειριών. Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ τώρα που απολύθηκα. «I ‘ve done my sentence but committed no crime» που λέει και το τραγούδι. Μοναδικό θετικό στοιχείο κάποιες γνωριμίες με άλλους φαντάρους που επισκιάζονται δυστυχώς απ’ το περιβάλλον στο οποίο γνωριστήκαμε.

Η θητεία είναι δυστυχώς ένας φαύλος κύκλος όπου ο ένας υπηρετεί τον άλλον χωρίς τελικά να ωφελείται κανείς, και σε καμία περίπτωση το ελληνικό κράτος. Λερώνουμε τις τουαλέτες για να τις σκουπίζουμε και τις σκουπίζουμε για να τις λερώνουμε. Αυτό εκφράζει εν συντομία τον παραλογισμό της υποχρεωτικής θητείας. Μου φαινόταν, κι ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο που επέτρεψα σε τέτοιους ανθρώπους να μου στερήσουν την ευτυχία και την ελευθερία μου για τόσο καιρό. Προς τι όλες οι διδαχές περί ελευθερίας και ανεξαρτησίας όταν το ίδιο το ελληνικό κράτος παίρνει τους πολίτες του υποχρεωτικά σκλάβους και τους βάζει να κάνουν ανούσια θελήματα και να υπακούν σε ανάξιους υπανθρώπους που το μόνο που έχουν καταφέρει στη ζωή τους είναι να φορέσουν τα χακί; Η άμυνα της χώρας σε καμιά περίπτωση δε βασίζεται στους κληρωτούς. Οι πόλεμοι στην εποχή μας δε βασίζονται στους αριθμούς αλλά σχεδόν αποκλειστικά στην τεχνολογική υπεροχή. Ναι, πρέπει να έχουμε αμυντική ικανότητα, αλλά η υποχρεωτική θητεία είναι απλά μια κούφια βιτρίνα που δεν προσφέρει τίποτα στην άμυνα της χώρας και στερεί απ’ τους νέους ανθρώπους πολύτιμα διακαιώματα και χρόνο απ’ τη ζωή τους.

Τέλος, δε θέλω να παραλείψω να αναφέρω ότι μες το στρατό πέρα απ’ τους απαίδευτους και κακόψυχους ανωτέρους γνώρισα και κάποιους οι οποίοι ήταν άνθρωποι. Αλλοιωμένοι κι εκείνοι μέχρι κάποιο βαθμό απ’ τη στρατιωτική νοοτροπία, αλλά παρέμεναν άνθρωποι. Έχω την αίσθηση ότι στα τάγματα του υγειονομικού υπάρχει περισσότερη ανθρωπιά. Λέγεται επίσης ότι το ναυτικό και η αεροπορία έχουν πιο ευρύ πνεύμα, αλλά δεν έχω προσωπική εμπειρία.

Τέλος, για να δούμε πού βρισκόμαστε σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, να μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

Με μπλε είναι οι χώρες που δεν έχουν καθόλου υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Όπως βλέπετε είμαστε απ’ τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης που έχουν ακόμα θητεία. Μάλιστα η εναλλακτική θητεία στην Ελλάδα είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τη στρατιωτική(διπλάσια), δηλαδή είναι κατά κάποιο τρόπο ποινικοποιημένη, πράγμα που έχει οδηγήσει τη Διεθνή Αμνηστεία να κατηγορήσει το Υπουργείο Αμύνης της Ελλάδας ότι δεν ακολουθεί τα διεθνή standards.
Πέρα απ’ την Ελλάδα και την Κύπρο μόνο 6 χώρες της Ευρώπης έχουν υποχρεωτική θητεία. Η θητεία αυτή συνήθως είναι μικρότερη απ’ την αντίστοιχη ελληνική ενώ υπάρχει δυνατότητα επιλογής μη ποινικοποιημένης εναλλακτικής θητείας. 22 χώρες της Ευρώπης δεν έχουν καθόλου υποχρεωτική θητεία και η Αλβανία μέχρι το τέλος του 2010 θα έχει αποκλειστικά επαγγελματικό στρατό. Η FYROM δεν έχει υποχρεωτική θητεία. Μοναδικός μας γείτονας με υποχρεωτική θητεία είναι η Τουρκία.

Αναλυτικότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Military_service

Διαβάστε επίσης: Ένας άθρησκος στο στρατό

Ο χριστιανισμός και το σεξ
Το χειρότερο χαρακτηριστικό της χριστιανικής θρησκείας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει το σεξ – ένας τρόπος τόσο μακάβριος και αφύσικος που μπορεί να κατανοηθεί μόνο όταν μελετηθεί σε σχέση με την αρρώστια του πολιτισμένου κόσμου την εποχή της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πολλές φορές λέγεται ότι ο χριστιανισμός βελτίωσε τη θέση της γυναίκας. Αυτή είναι μία απ’ τις πιο χοντροκομμένες διαστροφές της ιστορίας. Είναι αδύνατο να απολαμβάνουν καλής μεταχείρισης οι γυναίκες σε μια κοινωνία όπου θεωρείται μεγίστης σημασίας η συμμόρφωσή τους με έναν πολύ αυστηρό κώδικα. Οι μοναχοί πάντα έβλεπαν την γυναίκα ως πειρασμό και την θεωρούσαν εμπνευστή ακάθαρτων επιθυμιών. Η διδασκαλία της εκκλησίας ήταν, και ακόμα είναι, ότι η παρθενία είναι καλύτερη, αλλά για όσους την βρίσκουν αδύνατη, ο γάμος είναι επιτρεπτός. “Είναι καλύτερα να παντρευτείς απ’ το να καείς” όπως το θέτει στυγνά ο Απόστολος Παύλος. Κάνοντας το γάμο αιώνιο (…) η εκκλησία έκανε ότι μπορούσε για να διασφαλίσει ότι η μόνη μορφή σεξ που θα επιτρεπόταν θα περιλάμβανε λίγη ευχαρίστηση αλλά πολύ πόνο. Η επίκριση της αντισύλληψης [του ελέγχου των γεννήσεων] έχει στην πραγματικότητα το ίδιο κίνητρο: εάν μια γυναίκα κάνει ένα παιδί το χρόνο μέχρι να πεθάνει εξουθενωμένη, δε θα πάρει πολλή ευχαρίστηση απ’ την έγγαμη ζωή της, επομένως ο έλεγχος των γεννήσεων πρέπει [κατά τον χριστιανισμό] να αποφεύγεται.

Η σύλληψη [της ιδέας] της Αμαρτίας η οποία είναι συνυφασμένη με τη χριστιανική ηθική κάνει υπερβολικά μεγάλο κακό αφού δίνει στους ανθρώπους ένα τρόπο έκφρασης για το σαδισμό τους τον οποίο μάλιστα θεωρούν νόμιμο και ακόμα και ευγενή. Πάρτε για παράδειγμα το θέμα της πρόληψης της σύφιλης. Είναι γνωστό ότι εάν ληφθούν κατάλληλα μέτρα εκ των προτέρων, ο κίνδυνος μετάδοσης της ασθένειας μπορεί να γίνει μηδαμινός. Οι χριστιανοί όμως ενίστανται στη διάδοση αυτής της γνώσης διότι θεωρούν καλό οι αμαρτωλοί να τιμωρούνται. Το πιστεύουν αυτό τόσο ακράδαντα που επιθυμούν να δουν την τιμωρία των αμαρτωλών να επεκτείνεται στις γυναίκες και τα παιδιά τους. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στον κόσμο πολλές χιλιάδες παιδιά που υποφέρουν από εγγενή κληρονομική σύφιλη που δε θα είχαν γεννηθεί αν δεν υπήρχε η επιθυμία των χριστιανών να τιμωρηθούν οι αμαρτωλοί. Δε μπορώ να καταλάβω πώς δόγματα που οδηγούν σε τέτοια διαβολική σκληρότητα μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν καλή επίπτωση στην ηθική.

Δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση των χριστιανών απέναντι στην σεξουαλική συμπεριφορά που είναι επικίνδυνη για τους ανθρώπους αλλά και η αντιμετώπιση της γνώσης των σεξουαλικών θεμάτων. Καθένας που έχει κάνει τον κόπο να μελετήσει το θέμα αμερόληπτα ξέρει ότι η τεχνητή άγνοια που προσπαθούν να επιβάλλουν στα παιδιά οι χριστιανοί είναι υπερβολικά επικίνδυνη για τη σωματική και την ψυχική υγεία, και δημιουργεί –σε αυτούς που αντλούν τη γνώση τους από «κακές» συζητήσεις όπως τα περισσότερα παιδιά- μία αντίληψη που θεωρεί το σεξ βρώμικο και γελοίο. Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να αμυνθεί της θέσης ότι η γνώση είναι ανεπιθύμητη. Δε θα έβαζα όρια στον τρόπο αύξησης της γνώσης σε κανέναν και σε καμία ηλικία. Αλλά ειδικά στην περίπτωση της σεξουαλικής γνώσης υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά επιχειρήματα υπέρ της, παρά για οποιαδήποτε άλλη γνώση. Ένα άτομο είναι πολύ πιο απίθανο να συμπεριφερθεί σοφά όταν έχει άγνοια για ένα θέμα παρά όταν το έχει μελετήσει, και είναι γελοίο να αποδίδουμε στους νέους μια αίσθηση αμαρτίας επειδή έχουν μια φυσική περιέργεια για ένα σημαντικό ζήτημα.

Κάθε αγόρι δείχνει ενδιαφέρον για τα τρένα. Ας πούμε ότι του λέγαμε ότι το ενδιαφέρον για τα τρένα είναι κακό, ότι κρατούσαμε δεμένα τα μάτια του οποτεδήποτε βρισκόταν μέσα σε τρένο ή σιδηροδρομικό σταθμό, ότι δεν επιτρέπαμε ποτέ να αναφερθεί η λέξη «τρένο» όταν ήταν μπροστά και διατηρούσαμε ένα αδιαπέραστο μυστήριο σχετικά με το πώς μεταφέρεται απ’ το ένα μέρος στο άλλο. Το αποτέλεσμα δε θα ήταν ότι θα έπαυε να ενδιαφέρεται για τα τρένα, αντιθέτως, θα ενδιαφερόταν πιο πολύ από ποτέ αλλά θα είχε μια μακάβρια αίσθηση αμαρτίας, επειδή το ενδιαφέρον του θα τού είχε παρουσιαστεί ως κάτι κακό. Κάθε αγόρι θα μπορούσε με αυτόν τον τρόπο να γίνει σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό νευρασθενικό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το σεξ, αλλά δεδομένου ότι το σεξ είναι πιο ενδιαφέρον απ’ τα τρένα, τα αποτελέσματα είναι χειρότερα. Σχεδόν κάθε ενήλικας στις χριστιανικές κοινότητες είναι λίγο η πολύ νευρικά άρρωστος ως αποτέλεσμα του ταμπού στην σεξουαλική γνώση κατά τα παιδικά του χρόνια. Και η αίσθηση της αμαρτίας που εμφυτεύεται με αυτό τον τρόπο προκαλεί κακία, νευρικότητα και ηλιθιότητα στην συνέχεια της ζωής του. Δεν υπάρχει καμιά λογική βάση για να κρατούμε ένα παιδί στην άγνοια για οτιδήποτε επιθυμεί να γνωρίζει, είτε για το σεξ είτε για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Και ποτέ δε θα έχουμε ένα πνευματική υγιή πληθυσμό μέχρι να αναγνωριστεί αυτό το γεγονός κι εφαρμοστεί στην εκπαίδευση των παιδιών, πράγμα το οποίο είναι αδύνατο όσο οι Εκκλησίες έχουν τον έλεγχο της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Αφήνοντας αυτές τις -σχετικά λεπτομερείς- ενστάσεις κατά μέρος, είναι φανερό ότι οι τα βασικά δόγματα του χριστιανισμού απαιτούν μια μεγάλου βαθμού ηθική διαστροφή προκειμένου να τα δεχτεί κάποιος. Ο κόσμος –μας λένε- δημιουργήθηκε από έναν Θεό που είναι και καλός και παντοδύναμος. Προτού δημιουργήσει τον κόσμο προείδε όλο τον πόνο και τη δυστυχία που θα περιείχε, επομένως είναι υπεύθυνος για όλα. Είναι ανώφελο να λέει κανείς ότι ο πόνος σε αυτό τον κόσμο υπάρχει εξαιτίας της αμαρτίας. Καταρχήν αυτό δεν είναι αληθές. Δεν είναι η αμαρτία που προκαλεί την υπερχείλιση των ποταμών ή τις εκρήξεις των ηφαιστείων. Αλλά ακόμα και εάν ήταν αληθές, δε θα έκανε διαφορά. Εάν θα έκανα ένα παιδί γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι το παιδί θα γινόταν ένας μανιακός ανθρωποκτόνος, τότε θα ήμουν υπόλογος για τα εγκλήματά του. Εάν ο Θεός γνώριζε από πριν τις αμαρτίες για τις οποίες θα ήταν ένοχος ο άνθρωπος, τότε ήταν υπεύθυνος για όλες τις επιπτώσεις αυτών των αμαρτιών τη στιγμή που αποφάσισε ότι θα δημιουργήσει τον άνθρωπο. Το συνηθισμένο χριστιανικό επιχείρημα είναι ότι ο πόνος στον κόσμο εξαγνίζει την αμαρτία κι επομένως είναι καλό πράγμα. Αυτό φυσικά είναι απλά μία εκλογίκευση του σαδισμού, αλλά ούτως ή άλλως είναι ένα πολύ φτωχό επιχείρημα. Θα προσκαλούσα οποιοδήποτε χριστιανό να με συνοδεύσει στις πτέρυγες παίδων οποιουδήποτε νοσοκομείου για να δει τον πόνο που υπάρχει εκεί και τότε να συνεχίσει στηρίζει τη θέση του ότι αυτά τα παιδιά είναι τόσο ηθικά εγκαταλειμμένα που αξίζουν αυτά που υποφέρουν. Για να πει ένας άνθρωπος κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει καταστρέψει μέσα του κάθε συναίσθημα ελέους και συμπόνιας. Πρέπει, εν συντομία, να γίνει τόσο κακός όσο ο Θεός στον οποίο πιστεύει. Κανένας που πιστεύει ότι αξίζει να υπάρχει αυτή η οδύνη στον κόσμο δεν μπορεί να κρατήσει τις ηθικές του αξίες αλώβητες αφού πάντα θα πρέπει να βρίσκει δικαιολογίες για τον πόνο και την δυστυχία.

Bertrand Russell

Wafa Sultan:
Η σύγκρουση της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σε όλο τον κόσμο δεν είναι μία σύγκρουση θρησκειών ή μία σύγκρουση πολιτισμών. Είναι μία σύγκρουση μεταξύ δύο αντιθέτων, μεταξύ δύο εποχών. Είναι μία σύγκρουση μεταξύ ενός τρόπου σκέψης που ανήκει στο μεσαίωνα κι ενός άλλου τρόπου σκέψης που ανήκει στον 21ο αιώνα. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στον πολιτισμό και την οπισθοδρόμηση, ανάμεσα στο πολιτισμένο και το πρωτόγονο, ανάμεσα στην βαρβαρότητα και τη λογική. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην ελευθερία και την καταπίεση, ανάμεσα στη δημοκρατία και τη δικτατορία. Είναι μία σύγκρουση ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα απ’ τη μία και την παραβίασή τους απ’ την άλλη. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σ’ εκείνους που φέρονται στις γυναίκες σα να ‘ναι κτήνη και σε εκείνους που τις αντιμετωπίζουν ως ανθρώπινα όντα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι σύγκρουση πολιτισμών. Οι πολιτισμοί δεν συγκρούονται, οι πολιτισμοί συναγωνίζονται.

Δημοσιογράφος:
Σύμφωνα με αυτά που λες  αυτό που συμβαίνει σήμερα  είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην κουλτούρα της δύσης και την οπισθοδρόμηση και άγνοια των μουσουλμάνων;
Wafa Sultan:
Ναι, αυτό ακριβώς εννοώ.
Δημοσιογράφος:
Ποιος πρωτοσκέφτηκε την ιδέα της “σύγκρουσης των πολιτισμών”; Δεν ήταν ο Samuel Huntington; Δεν ήταν ο Bin Laden. Θα ‘θελα να το συζητήσουμε αυτό εάν θες.
Wafa Sultan:
Οι μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που πρωτοχρησιμοποίησαν αυτή την έκφραση. Ο προφήτης του Ισλάμ είπε “Διατάχθηκα να πολεμήσω τους ανθρώπους μέχρι να πιστέψουν στον Αλλάχ και τον απεσταλμένο Του.” Όταν οι μουσουλμάνοι χώρισαν τον κόσμο σε μουσουλμάνους και μη-μουσουλμάνους και ζήτησαν να πολεμήσουν τους άλλους μέχρι να πιστέψουν σε αυτά που πιστεύουν οι ίδιοι, τότε ξεκίνησαν αυτή τη σύγκρουση. Για να σταματήσει αυτός ο “πόλεμος” πρέπει να επανεξετάσουν τα Ισλαμικά βιβλία και τις γραφές οι οποίες είναι γεμάτες από καλέσματα σε μάχες κατά των απίστων. Ο συνάδελφός μου (στο πάνελ;) είπε ότι ποτέ δεν προσβάλλει τα πιστεύω των άλλων. Ποιος πολιτισμός πάνω στη Γη του επιτρέπει να αποκαλεί τους άλλους ανθρώπους με ονόματα που δε διάλεξαν οι ίδιοι; Τους αποκαλεί “Ahl Al-Dhimma” (υποτελείς στο Ισλαμικό κράτος), τους αποκαλεί “Ανθρώπους του Βιβλίου” (έτσι αναφέρονται τα ισλαμικά κείμενα στους χριστιανούς  και τους εβραίους) και άλλες φορές τους συγκρίνει με πιθήκους και γουρούνια ή αποκαλεί τους χριστιανούς “αυτούς που θα επιφέρουν την οργή του Αλλάχ”. Ποιος σας είπε ότι είναι ”Ανθρωποι του βιβλίου”;  Δεν είναι “Ανθρωποι του Βιβλίου”, είναι άνθρωποι πολλών βιβλίων. Όλα τα χρήσιμα επιστημονικά βιβλία που έχετε σήμερα είναι δικά τους, οι καρποί της ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης τους. Τί σας δίνει το δικαίωμα να τους αποκαλείτε “εκείνους που θα επιφέρουν την οργή του Αλλάχ”, ή εκείνους “που έχουν πάρει στραβό δρόμο” και μετά έρχεστε και λέτε ότι η θρησκεία σας σάς λέει να μην προσβάλλεται τα πιστεύω των άλλων;
Δεν είμαι χριστιανή, μουσουλμάνα ή εβραία. Είμαι ένας άθρησκος άνθρωπος. Δεν πιστεύω στο υπερφυσικό, αλλά σέβομαι το δικαίωμα των άλλων να πιστέψουν σ’ αυτό.
Μουσουλμάνος κληρικός:
Είσαι αιρετική;
Wafa Sultan:
Μπορείς να πεις ό,τι θέλεις. Είμαι ένας άθρησκος άνθρωπος που δεν πιστεύει στο υπερφυσικό…
Μουσουλμάνος κληρικός:
Εάν είσαι αιρετική τότε δεν έχει νόημα να σε αντικρούσω αφού έχεις βλασφημήσει κατά του Ισλάμ, του Προφήτη και του Κορανίου
Wafa Sultan:
Αυτά (η πίστη) είναι προσωπικά ζητήματα που δε σε αφορούν.
Αδερφέ, μπορείς να πιστεύεις στις πέτρες αρκεί να μη τις πετάς πάνω μου. Είσαι ελεύθερος να λατρέψεις όποιον θες αλλά η πίστη των άλλων ανθρώπων δεν είναι δικό σου θέμα. Είτε πιστεύω ότι ο Μεσσίας είναι Ο Θεός, ο γιος της Μαρίας, είτε οτι Σατανάς είναι ο Θεός, ο γιος της Μαρίας. Άσε τους ανθρώπους να έχουν τα πιστεύω τους.
Οι Εβραίοι έχουν βγει απ’ την τραγωδία (του ολοκαυτώματος) και ανάγκασαν τον κόσμο να τους σεβαστεί, με τη γνώση τους, όχι με την τρομοκρατία, με τη δουλειά τους, όχι με τις φωνές και τις διαμαρτυρίες. Η ανθρωπότητα οφείλει το μεγαλύτερο μέρος των ανακαλύψεων και των επιστημών του 19ου και 20ου αιώνα σε Εβραίους επιστήμονες.  Δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο ενώθηκαν και κέρδισαν τα δικαιώματά τους μέσα απ’ τη δουλειά και τη γνώση. Δεν έχουμε δει ούτε έναν Εβραίο να ανατινάσσεται μέσα σε Γερμανικό εστιατόριο. Δεν έχουμε δει ούτε έναν Εβραίο να καταστρέφει εκκλησία.  Δεν έχουμε δει ούτε έναν Εβραίο να διαμαρτύρεται σκοτώνοντας ανθρώπους. Οι μουσουλμάνοι έχουν μετατρέψει τρία Βουδιστικά αγάλματα σε ερείπια. Δεν έχουμε δει ούτε έναν βουδιστή να καίει ένα τζαμί, να σκοτώνει ένα μουσουλμάνο ή να καίει μια πρεσβεία. Μόνο οι μουσουλμάνοι αμύνονται των πεποιθήσεών τους καίγοντας εκκλησίες, σκοτώνοντας ανθρώπους και καταστρέφοντας πρεσβείες. Αυτός ο τρόπος δε θα φέρει κανένα αποτέλεσμα. Οι μουσουλμάνοι πρέπει να αναρωτηθούν τί μπορούν να κάνουν για την ανθρωπότητα προτού απαιτήσουν απ’ την ανθρωπότητα να τους σεβαστεί.

Η δίκη αυτή είναι καθοριστική για το μέλλον της Ευρώπης διότι το διακύβευμα είναι το δικαίωμα άσκησης κριτικής στην θρησκεία και επομένως η ίδια η ελευθερία του λόγου. Το ζητούμενο δεν είναι το αν ο Geert Wilders έχει δίκιο ή όχι, αλλά το κατά πόσο θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα. Η θρησκεία αντιμετωπίζει αυξημένη προστασία απ’ την κριτική και εάν αυτό επιβεβαιωθεί μέσω μιας δίκης τότε θα δημιουργηθεί πολύ αρνητικό δικαστικό προηγούμενο για την Ευρώπη. Το ότι όλα αυτά συμβαίνουν στην Ολλανδία, μία απ’ τις πιο ελεύθερες -μέχρι τώρα- χώρες του κόσμου πρέπει να μας ανησυχήσει βαθύτατα.

Στο ακόλουθο link μπορείτε να διαβάσετε (στα αγγλικά) το κλητήριο θέσπισμα, όπου αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους δικάζεται ο Wilders:
http://www.wildersontrial.com/images/stories/dagvaarding_ENG.pdf

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο γνωστός άθεος Pat Condell αναφέρεται στο γεγονός (στα αγγλικά):

Τέλος, αξίζει να δείτε τις πρώτες δηλώσεις του Wilders κατά την έναρξη της δίκης (με αγγλικούς υπότιτλους):

Με αφορμή αυτό το γεγονός θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δε βρίσκω καμιά απολύτως χρησιμότητα στην ύπαρξη των παρελάσεων είτε μαθητικών είτε στρατιωτικών. Αφιερώματα απ’ τις τέχνες, την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας μπορούν να τιμήσουν με τον καλύτερο τρόπο τους αγωνιστές του ’21. Αντίθετα η επίδειξη των στρατιωτικών μας δυνάμεων στην παρέλαση όχι μόνο δεν προσθέτει τίποτα στους εορτασμούς της επετείου, αλλά νομίζω ότι αποπροσανατολίζει απ’ τα πραγματικά ιδεώδη της επανάστασης.

Εδώ και μερικούς μήνες κάνω τη θητεία μου στον ελληνικό στρατό. Έχω πολλά να γράψω σε επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερων εντυπώσεων απ’ το στρατό. Θα περιοριστώ όμως προς το παρόν στο ζήτημα της (α)θρησκείας, αποφεύγοντας αναφορές σε ονόματα και τοποθεσίες.

Προτού καταταγώ στο στρατό, είχα λάβει την απόφαση να δηλώσω άθρησκος παρά τις αντίθετες συμβουλές πολλών γνωστών μου οι οποίοι μου έλεγαν ότι θα τα έβρισκα σκούρα. Έτσι, την πρώτη μέρα της κατάταξης που δίναμε τα στοιχεία μας, περίμενα να δω πότε θα με ρωτούσαν για το θρήσκευμα ώστε να σημειωθεί ότι είμαι άθρησκος. Εξεπλάγην όταν είδα ότι με είχαν καταχωρήσει ως χριστιανό ορθόδοξο. Επέστρεψα στο γραφείο που μας καταχωρούσαν και τους εξήγησα ότι αυτό ήταν λάθος διότι μου είχε καταχωρηθεί θρήσκευμα, ενώ εγώ δεν έχω. Ο στρατιώτης  διέγραψε με στυλό στο θρήσκευμα και ετοιμαζόταν να γράψει “άθεος” όταν του είπα να γράψει είτε “χωρίς θρήσκευμα” είτε “άθρησκος”.

Γενικά δε μπορώ να πω ότι είχα προβλήματα στο κέντρο στα ζητήματα της θρησκείας. Ίσως επειδή εκεί συγκεντρώνονται οι νεοσύλλεκτοι να είναι πιο συνηθισμένοι στη διαφορετικότητα. Μάλιστα υπήρχε ξεχωριστή ορκωμοσία τους τους “άθεους” και τους πιστούς “μη αναγνωρισμένων θρησκειών”. Η φράση “μη αναγνωρισμένες θρησκείες” μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η απουσία των “αθρήσκων”. Είτε δε θα πιστεύεις σε τίποτα, είτε θα πιστεύεις σε κάποια θρησκεία. Το ενδεχόμενο να έχεις πίστη σε κάτι το υπερφυσικό αλλά το να μην ανήκεις σε θρησκεία δεν υπάρχει για τον ελληνικό στρατό.

Πρώτα, λοιπόν, ορκίζονται όλοι οι χριστιανοί, μετά οι μουσουλμάνοι (στη δική μου ορκωμοσία έτυχε να μην υπάρχει κανείς) και μετά οι “άθεοι” μαζί με τους πιστούς των “μη αναγνωρισμένων θρησκειών”. Τα λόγια του όρκου στην ουσία είναι ίδια, με μια βασική διαφορά στην αρχή. Οι χριστιανοί ορθόδοξοι ξεκινούν με τη φράση “Ορκίζομαι να…” με το δεξί χέρι υψωμένο και τα δάχτυλα σε σχηματισμό (αγίας) τριάδας όπως κατά την ορθόδοξη προσευχή. Οι άθεοι όμως ξεκινούν με τη φράση “Επικαλούμενος την τιμή και την υπόληψή μου, υπόσχομαι ότι θα…” Ένα τεράστιο μέρος της τελετής ορκωμοσίας αναλώνεται σε θρησκευτικούς (χριστιανικούς) ύμνους. Με πρόχειρους υπολογισμούς οι άθεοι ήταν περίπου 30 άτομα στους χίλιους περίπου που ορκίζονταν. Στην πραγματικότητα, όμως, από συζητήσεις με άλλους φαντάρους ήταν πολύ περισσότεροι οι άθρησκοι αλλά δεν ήθελαν να έχουν τη “στάμπα” του μη χριστιανού μήπως τους ακολουθήσει στην πολιτική ζωή τους.

Την ταύτιση της α-θρησκείας με την α-θεΐα που προανέφερα τη συνάντησα πολλές φορές. Θυμάμαι ότι ένας αξιωματικός με ρώτησε ποιο είναι το θρήσκευμά μου όταν είδε ότι καθόμουν χώρια απ’ τους άλλους. Του είπα “δεν έχω θρήσκευμα”. Η απάντησή του ήταν “Α, δηλαδή άθεος”. Από εκεί και ύστερα στους περισσότερους στρατιωτικούς απαντούσα καταφατικά, αν και όποτε με έπαιρνε τόνιζα πως προτιμούσα τον χαρακτηρισμό του “αθρήσκου”.

Όταν πήγα στην παραμεθόριο, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Πριν μας πάρει συνέντευξη ο διοικητής είχα πληροφορηθεί ότι ήταν πολύ θρήσκος και ότι έκανε ερωτήσεις σχετικά με τα ζητήματα της θρησκείας. Για μια στιγμή αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα στο εάν θα ‘πρεπε να πω την αλήθεια ή να πω ψέματα, αλλά τελικά εφάρμοσα την αρχική μου απόφαση. Μια απ’ πρώτες ερωτήσεις του διοικητή, λοιπόν, ήταν “πιστεύεις σε Θεό;” 
-Εξαρτάται πως ορίζουμε τον Θεό, του απάντησα.
-Τι εννοείς; Οι χριστιανοί πιστεύουν στο χριστιανικό Θεό, οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στο δικό τους Θεό. Εσύ σε ποιον πιστεύεις; 
-Εγώ δεν πιστεύω σε ένα τέτοιο Θεό, προτιμώ να χρησιμοποιώ την έννοια αυτή περιγράφοντας το σύνολο της φύσης και των νόμων της.

Σε αυτό το σημείο είχα κάνει ένα βήμα πίσω. Χρησιμοποίησα την ”Σπινόζια” και “Αϊνστάινια” εκδοχή της έννοιας του “Θεού” η οποία είναι βέβαια άθρησκη και άθεη ως προς τους θρησκευτικούς Θεούς αφού ταυτίζει την έννοια της φύσης με το Θεό χωρίς καμιά υπερφυσική αναφορά. Εξακολουθεί όμως να δίνει κάποια αξία και κάποια χρησιμότητα στην λέξη “Θεός”, κάτι που στην πραγματικότητα δεν κάνω.
Παρατήρησα ότι δε του άρεσε καθόλου η απάντησή μου. Είπα να γλυκάνω ακόμα περισσότερο την κατάσταση και συμπλήρωσα ότι μέσα απ’ την επιστήμη μου (τη Φυσική) ανακαλύπτουμε τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν και επομένως είναι σα να διερευνούμε και το Θεό. Με ρώτησε ειρωνικά εάν βρήκα τελικά το Θεό απ’ αυτή τη διερεύνηση και του απάντησα ”όχι…” Πήγα να συνεχίσω εξηγώντας του ότι είναι στην ανθρώπινη φύση αιώνια να μη σταματά ποτέ αυτή την αναζήτηση, να εξερευνά του σύμπαν και να πλουτίζει τη γνώση του αλλά με διέκοψε με μια ερώτησή του έδειξε ότι με λάθος άνθρωπο ήλπιζα να ανοίξω αυτή τη φιλοσοφική συζήτηση.
-Δηλαδή δεν πας στην εκκλησία;
-Όχι, δεν πάω…
Η συμπεριφορά του από εκεί και μετά ήταν υπερβολικά ψυχρή και σε κάποιες περιπτώσεις σκληρή όταν του ανέφερα κάποια προσωπικά μου προβλήματα. Το γεγονός ότι με έβαλε στον χειρότερο λόχο ο οποίος είχε εντυπωσιακά λιγότερες εξόδους σε σχέση με τους άλλους  (ενώ λόγω ειδικότητας ανήκα κανονικά αλλού), πιθανότατα είχε να κάνει με αυτές τις απόψεις μου…

Άλλο ένα αξιοπρόσεκτο σημείο ήταν αυτό ενός χαμηλόβαθμου μόνιμου στελέχους που πριν τη συνέντευξη, όταν άκουσε ότι ήμουν άθεος από κάποιους άλλους φαντάρους, είπε “Μα οι άθεοι δεν πάνε στρατό. Δε γίνεται να είσαι άθεος και να είσαι στον ελληνικό στρατό.” 
Τί ωραία που θα ήταν αν ήταν έτσι τα πράγματα! Του εξήγησα βέβαια ότι στο κέντρο οι άθεοι ορκίζονται κανονικά με δικό τους όρκο και του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Γενικά τα πράγματα στην παραμεθόριο ήταν πάρα πολύ πίσω σε ζητήματα ιδεών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικά γι’ αυτούς και κάποιους άλλους λόγους (υγείας) πέρασα πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Για αυτά όμως θα γράψω πιθανότατα όταν τελειώσω τη θητεία. 

Τώρα ευτυχώς έχω φύγει από εκεί καθώς εγκρίθηκε κατ’ εξαίρεση μετάθεσή μου για προσωπικούς λόγους υγείας. 

Κατά τ’ άλλα το blog αυτές τις ημέρες συμπληρώνει ένα χρόνο ζωής. Δυστυχώς λόγω στρατού δεν κατάφερα τους τελευταίους μήνες να γράφω συχνά. Ελπίζω να καταφέρω τώρα να γράφω πιο τακτικά.

Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά πράγματα για κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά, αλλά θα σταθώ σε κάποια σημεία που μου έκαναν εντύπωση.

Όπως γνωρίζετε, ο χρόνος ζωής μας είναι πολύ μικρός μπροστά στο χρόνο που απαιτείται για να γίνει αντιληπτή από εμάς η εξέλιξη των ειδών. Συνήθως απαιτούνται χιλιάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να γίνουν σημαντικές αλλαγές σε ένα είδος.  Υπάρχους όμως κάποιες περιπτώσεις όπου μπορούμε να δούμε την εξέλιξη κάποιων οργανισμών να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, κάτι το οποίο πραγματεύεται ο Dawkins στο κεφάλαιο “Before our very eyes”. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα η αναφορά σε ένα πείραμα του Richard Lenski πάνω σε βακτηρίδια. Τα βακτηρίδια έχουν πολύ μικρό χρόνο ζωής και πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς. Ετσι μέσα σε λίγα χρόνια μπορούμε να δούμε χιλιάδες γενιές βακτηριδίων να διαδέχονται η μία την άλλη. Στο συγκεκριμένο πείραμα μέσα σε λίγα χρόνια τα βακτήρια -που ήταν χωρισμένα σε διαφορετικές ομάδες- είχαν μεταλλαχθεί και είχαν ακολουθήσει τελείως διαφορετικές πορείες ανάλογα με τις αρχικές συνθήκες. Μάλιστα μία ομάδα βακτηριδίων κατάφερε να αναπτύξει μηχανισμούς τέτοιους ώστε να μπορούν να μεταβολίσουν το κιτρικό άλας στο οποίο είχαν πρόσβαση, και επομένως να αποκτήσουν …περισσότερη τροφή! Πρόκειται για μια τεράστια μεταβολή στο γενετικό κώδικα των βακτηριδίων, η οποία έγινε λόγω μετάλλαξης και διατηρήθηκε εφ’ όσον ευνοούσε την επιβίωση των βακτηριδίων.   

Η “εξέλιξη μπροστά στα μάτια μας” βέβαια δε σταματάει μόνο στα βακτηρίδια. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου παρατηρείται στη φύση σε πιο σύνθετα ζώα. Στο συγκεκριμένο κεφάλαιο θα μπορέσετε να διαβάσετε για τέτοια παραδείγματα που είναι πολύ εντυπωσιακά. 

Δε θα αναφερθώ σε άλλα κεφάλαια, αλλά θα σας πω ότι όταν τελείωσα το βιβλίο, αν και ήταν σχετικά μεγάλο -περίπου 440 σελίδες- ένιωθα ότι θα ήθελα να διαβάσω πολύ περισσότερο. Όχι επειδή δεν καλύπτεται το θέμα πλήρως, αλλά επειδή σε κάθε κεφάλαιο υπάρχει κάτι που να σε εντυπωσιάζει και να σε γεμίζει με δέος για το φαινόμενο της ζωής. Είναι πράγματι ένα ταξίδι σε ό,τι σπουδαιότερο έχει συμβεί σε αυτόν τον πλανήτη, και ο Ντόκινς έχει την ικανότητα να παρουσιάζει ακόμα και τα πιο σύνθετα φαινόμενα με εντυπωσιακή απλότητα.

Έμαθα ότι το βιβλίο μεταφράστηκε και στα ελληνικά και κυκλοφορεί ως: “Το μεγαλύτερο θέαμα στη Γη: Η απόδειξη για την εξέλιξη“, επομένως όσοι δε γνωρίζουν αγγλικά ή προτιμούν να το διαβάσουν στα ελληνικά μπορούν να το προμηθευτούν από οποιοδήποτε μεγάλο βιβλιοπωλείο (για όσους προτιμούν τις online αγορές, το βιβλίο υπάρχει και στο papasotiriou.gr και στο greekbooks.gr)

Αυτά για την ώρα, εις το επανιδείν!