Ο φιλόσοφος εκείνος που θεωρώ ότι μου προσέφερε απλόχερα τον πνευματικό του πλούτο και γονιμοποίησε περισσότερο απ’ όλους την σκέψη μου τα τελευταία χρόνια είναι ο σπουδαίος Γερμανός φιλόσοφος και συγγραφέας Νίτσε (1844-1900). Η πρώτη μου συνάντηση με το έργο του ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν διάβασα το μεγαλειώδες “Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα” (Also Sprach Zarathustra). To βιβλίο αυτό είχε τον αινιγματικό υπότιτλο “ένα βιβλίο για όλους για κανέναν”. Αυτό σήμαινε ότι αν και ο Νίτσε απευθυνόταν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, οι συγκαιρινοί του ήταν μάλλον αδύνατο να κατανοήσουν το φιλοσοφικό νόημα του έργου του. Πράγματι, όσο ζούσε πούλησε ελάχιστα αντίτυπα. Στην εποχή μας ωστόσο θεωρείται ένα απ’ τα σπουδαιότερα, ρηξικέλευθα φιλοσοφικά έργα που έχουν γραφτεί.
Δεν θα μπω στην διαδικασία μιας αναλυτικής περιγραφή του έργου και της φιλοσοφίας του. Αυτό θα πάρει μέρες και ίσως αξίζει κάποια στιγμή να το κάνω αναλυτικά και να το παρουσιάσω εδώ. Εκείνο όμως που θα ήθελα να κάνω εδώ για να σας δώσω μια γεύση είναι να σας παραθέσω κάποια απ’ τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη απ’ την “Αναφορά στον Γκρέκο” για την “συνάντησή του” με τα έργα του Νίτσε. Όπως είναι γνωστό, ο Καζαντζάκης είχε μια βαθιά θρησκευτικότητα και πνευματικότητα. Ήταν ωστόσο ανήσυχο πνεύμα και αναζητούσε πάντα -μέχρι το τέλος της ζωής του- μια πληρέστερη φιλοσοφική αλήθεια, χωρίς να επαναπαύεται στις επικρατούσες θρησκευτικές και φιλοσοφικές ιδέες. Εδώ έχουμε μια συνάντηση δύο μεγάλων σοφών. Νίτσε και Καζαντζάκης ανταμώνονται για πρώτη φορά. Continue reading ‘Νίτσε και Καζαντζάκης’
Πρόσφατα σχόλια