01
Ιον.
09

Για μια νέα Φιλοσοφία

Για μια νέα Φιλοσοφία Σε γυμνά σκοτάδια ταξιδεύουμε, σε γυμνά ατέλειωτα πελάγη. Νέες αδάμαστες γαίες, νέα ταξίδια ονειρεμένα, θαύματα που ποτέ δεν τολμήσαμε να φανταστούμε, αιώνιοι πόθοι ανεκπλήρωτοι περιμένουν να εκπληρωθούν.

 

Κατοικούμε σε έναν γαλαξία γιγάντιο που περιέχει τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια αστέρια. Σχεδόν απ’ τις απαρχές του κόσμου, εδώ και 14 δισεκατομμύρια χρόνια πορεύεται μέσα στο αχανές σκοτάδι του σύμπαντος, με τις σπινθηροβόλες αστρικές σπείρες του να περιστρέφονται γύρω απ’ το υπέρλαμπρο κέντρο του. Σαν ιπτάμενος δίσκος δίχως προορισμό ταξιδεύει και ταξιδεύει, και εμείς μαζί του. Δεν είναι όμως ένας μοναχικός ταξιδιώτης. Παντού υπάρχουν κοντινοί και μακρινοί συγγενείς. Άλλοι γαλαξίες που και εκείνοι ταξιδεύουν και χαράζουν την μοίρα τους μέσα στο γνωστό μας μεγαλειώδες σκοτεινό πέλαγος. Και όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας βρίσκουμε ολοένα και περισσότερους τέτοιους συγγενείς σε αυτήν την τεράστια γαλαξιακή οικογένεια. Ο συνολικός αριθμός των γαλαξιών στο σύμπαν φτάνει τον ασύλληπτο για τον νου μας αριθμό των δύο τρισεκατομμυρίων γαλαξιών. Μα δεν είναι η καρδιά μας αρκετά μεγάλη για να αντέξει τέτοιο πλούτο… Για αυτό επιστρέφω στα δικά μας, στα οικεία, στον δικό μας γαλαξία και ιδιαίτερα σε εκείνη την ελάχιστη γωνιά του όπου βρίσκεται το ηλιακό μας σύστημα, στην γωνιά αυτή που μπορούμε να αποκαλούμε «σπίτι μας». Τη γωνιά αυτή όπου βρίσκεται η Γη, ο πλανήτης που έμελλε να έχει τόσο διαφορετική μοίρα από τους υπόλοιπους του ηλιακού συστήματος. Αυτός θα ήταν ο πλανήτης όπου θα γεννιόνταν τα παιδιά των άστρων, ο πλανήτης που θα φιλοξενούσε το θαυμαστό φαινόμενο της ζωής.

Το έπος της γήινης ζωής άρχισε περίπου πριν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια με τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος από ένα νεφέλωμα. Απ’ την στιγμή της εμφάνισης της πρώτης μονοκύτταρης μορφής ζωής στον πλανήτη Γη το μονοπάτι είχε κιόλας στρωθεί. Χρόνο με το χρόνο, με πολύ μικρά και σταδιακά βήματα η ζωή αναπτυσσόταν, από απλούστερες σε πιο σύνθετες μορφές πιο ικανές να επιβιώσουν στον αφιλόξενο τούτο κόσμο. Το ταξίδι αυτό άλλοτε πνιγόταν μέσα στις αντίξοες συνθήκες και τις δυσκολίες της επιβίωσης και άλλοτε η τύχη το οδηγούσε σε μεγάλες θριαμβευτικές νίκες. Αλλά σημαντικότερος απ’ την τύχη ήταν ο μηχανισμός εκείνος που ήταν ενσωματωμένος στο φαινόμενο της ζωής: η Φυσική Επιλογή. Μέσω αυτής της διαδικασίας οι απόγονοι ήταν ικανότεροι να επιβιώσουν από τους γονείς τους και σταδιακά μέσα από μία εξέλιξη εκατομμυρίων χρόνων φτάσαμε σε φαινομενικά τέλεια προσαρμοσμένους οργανισμούς. Θα ‘λεγε κανείς ότι είναι θαυμαστό το πόσο αρμονικά συνυπάρχουν τα ζώα με το περιβάλλον τους, σαν να τα δημιούργησε κάποιος ευφυέστατος αρχιτέκτονας και να τα τοποθέτησε όλα με τρόπο τέτοιο ώστε να ταιριάζουν. Μα στην πραγματικότητα αυτή η εικόνα είναι η κορυφή ενός επίπονου αγώνα που κράτησε δισεκατομμύρια χρόνια, απ’ τις πρώτες οργανικές ενώσεις μέχρι τον άνθρωπο. Εμείς, τα όντα αυτού του πλανήτη αγωνιστήκαμε σκληρά απ’ τις απαρχές της ύπαρξής μας, για να καταφέρουμε να προσαρμοστούμε και να επιβιώσουμε. Σμιλέψαμε το κορμί, τις αισθήσεις, τα όργανα και το μυαλό μας ώστε το άγριο περιβάλλον να μοιάζει φιλόξενο και οικείο. Έχουμε πια κάθε δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας και κυρίως για το δώρο που μας χάρισαν μέσα από αυτόν τον θαυμάσιο αγώνα τους: να αποκαλούμε την Γη «Μητέρα».

Όλες οι μορφές ζωής που υπάρχουν σήμερα στην Γη είναι κατά κάποιο τρόπο συγγενικές. Δεν υπάρχουν κατώτερες ή ατελείς μορφές ζωής. Η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής έχει διαρκέσει ακριβώς το ίδιο διάστημα για όλα τα όντα του πλανήτη. Οι διαφορές ανάμεσα στα είδη οφείλονται στο γεγονός ότι το καθένα προσαρμόστηκε στις ειδικές συνθήκες που συνάντησε μέσα σε αυτήν την μακρόχρονη πορεία. Μέσα στην προσπάθεια προσαρμογής του στο περιβάλλον ένα είδος θηλαστικού, ένα είδος πιθήκου, αναγκάστηκε να αναπτύξει μια μορφή συνείδησης λίγο διαφορετική από αυτή των υπόλοιπων θηλαστικών. Μια μορφή συνείδησης που έμελλε μετά από πολλές γενεές να οδηγήσει σε φιλοσόφους, καλλιτέχνες και επιστήμονες. Είναι ο άνθρωπος, που σε αντίθεση με τα άλλα ζώα αναρωτιέται το «γιατί», το «πώς» αυτού του κόσμου και προσπαθεί να τον κατανοήσει. Μάθαμε να επιβιώνουμε ακριβώς με αυτόν τον τρόπο: εξερευνώντας το περιβάλλον μας και αναζητώντας απαντήσεις στα ατέλειωτα ερωτήματα που γεννάει ο νους μας. Και ακόμα και σήμερα το ίδιο προσπαθούμε να κάνουμε. Αιώνια ποθούμε την γνώση, αιώνια ερωτευμένοι με το άγνωστο, στο άγνωστο ταξιδεύουμε.

Ο άνθρωπος και τα σύγχρονα ζώα του πλανήτη είναι αντικειμενικά οι πιο πολύπλοκες δομές μέσα στο γνωστό μας σύμπαν, αφού για να φτάσουμε στην σημερινή τους μορφή απαιτήθηκε αυτή η μακρά πορεία των 14 δισεκατομμυρίων χρόνων, όσο είναι η ηλικία του σύμπαντος. Είμαστε κατά κάποιο τρόπο στην κορυφή της εξελικτικής αλυσίδας του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Το πιο πιθανό είναι ότι μοιραζόμαστε αυτήν την θέση μαζί με άλλα όντα –άγνωστα σε εμάς που βρίσκονται σε άλλους πλανήτες κάπου στο σύμπαν. Γνωρίζοντας όμως την σπανιότητα του φαινομένου της ζωής, το πόσο δύσκολο είναι να προκύψει και να αναπτυχθεί, και κυρίως το ασύλληπτα μεγάλο χρονικό διάστημα που απαιτείται για να φτάσουμε εξελικτικά σε ένα ον με συνείδηση σαν αυτή του ανθρώπου, δεν μπορούμε παρά να νιώσουμε απέραντο δέος μπροστά στο θαυμαστό φαινόμενο της ύπαρξής μας.

Στ’ αλήθεια, όλα αυτά οδηγούν σε μία ιδέα που όποτε την σκέφτομαι ανατριχιάζω απ’ άκρη σ’ άκρη. Μπροστά στα μάτια μας βρίσκεται ένα φιλοσοφικό παράδοξο, ή μια πολύ μεγάλη φιλοσοφική αλήθεια. Το σύμπαν μέσω της γης έμελλε μετά από 14 δισεκατομμύρια χρόνια να οδηγήσει σε μια μορφή ζωής με αυτογνωσία, με συνείδηση. Μια μορφή ζωής που ως κύριο στόχο της μέσα στην ιστορία έχει να εξηγήσει τον κόσμο και να κατακτήσει την γνώση. Μοιάζει παράδοξο αλλά στην πραγματικότητα είμαστε το ίδιο το σύμπαν που ψυχαναλύει τον εαυτό του, η αστρική ύλη που ωρίμασε, απέκτησε συνείδηση και αναρωτιέται γιατί υπάρχει. Ο επιστήμονας που μελετάει το σύμπαν και τις ιδιότητές του στην ουσία βρίσκεται σε μία διαδικασία βαθιάς αυτογνωσίας. Όπως άλλωστε είχε γράψει ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Percy Bysshe Shelley «είμαι το μάτι μέσα απ’ το οποίο το σύμπαν βλέπει τον εαυτό του…» Και η ανάγκη μας απ’ τα αρχαιότατα χρόνια να εξηγήσουμε τα άστρα και το διάστημα μοιάζει με γλυκιά νοσταλγία, σα να θέλουμε να επιστρέψουμε εκεί απ’ όπου προήλθαμε και να γνωρίσουμε την πρωταρχική μήτρα που οδήγησε στην ύπαρξή μας.

Όλη αυτή η γνώση σχετικά με την δομή και την χρονολόγηση του σύμπαντος και την εμφάνιση και εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας είναι κατάκτηση μόλις των τελευταίων δύο αιώνων. Πρώτη φορά τώρα μέσα σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας φτάνουμε σε τέτοιο βαθμό αυτογνωσίας-γνώσης του κόσμου. Οι παλιές φιλοσοφίες και οι θρησκείες ασθμαίνοντας προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νέα αυτή εικόνα του σύμπαντος που προκύπτει απ’ τις επιστήμες και απ’ τις ανακαλύψεις των διανοητικών γιγάντων του πολιτισμού μας. Μα στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι δεν μας μένει πια καιρός να συντηρούμε τέτοιες παλιές αντιλήψεις που κρατούν τα φτερά μας κλειστά.

***

Η ζωή μας διαρκεί μονάχα μια απειροελάχιστη στιγμή μπροστά στην ηλικία του σύμπαντος. Σίγουρα η «αιώνια ζωή», η ύπαρξη της ψυχής και οι μεταθανάτιες ανταμοιβές υπήρξαν δελεαστικές ιδέες για χιλιετίες. Μα τώρα πια ωριμάσαμε. Μπορούμε να δούμε την αλήθεια στα μάτια χωρίς να νιώσουμε τρόμο. Και εάν η σκέψη ότι η ζωή μας έρχεται και φεύγει μοιάζει μερικές φορές θλιβερή και μελαγχολική τότε αξίζει να διαβάσουμε τις σκέψεις του κορυφαίου βιολόγου Richard Dawkins για να γεμίσει η καρδιά μας με αισιοδοξία: «Όλοι θα πεθάνουμε, και εμείς είμαστε οι τυχεροί. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θα πεθάνουν ποτέ, γιατί ποτέ δεν θα γεννηθούν…» Πράγματι απ’ τη μελέτη του DNA γνωρίζουμε ότι αποτελούμε μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό των ανθρώπων που θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει. Σύμφωνα με τον Dawkins ο αριθμός των πιθανών εν δυνάμει ανθρώπων όπως προβλέπεται απ’ το DNA είναι μεγαλύτερος απ’ τον αριθμό των κόκκων άμμου στην Αραβία. Αν λάβουμε υπόψη και τα αναρίθμητα αλυσιδωτά γεγονότα, τις λεπτομέρειες εκείνες που οδήγησαν τελικά στην σύλληψη και τη γέννησή μας, τότε η ύπαρξή μας μοιάζει στ’ αλήθεια με θαύμα!

Η παρουσία μας εδώ είναι ένα τόσο υπερβολικά απίθανο γεγονός που μάλλον δεν έχουμε την πνευματική δύναμη να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία του σε όλο της το μεγαλείο. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί το περίπλοκο φαινόμενο της ανθρώπινης συνείδησης που είναι ένα προϊόν δισεκατομμυρίων χρόνων συμπαντικής και γήινης εξέλιξης. Δεν είμαστε λοιπόν τυχεροί μονάχα επειδή υπάρχουμε ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, αλλά κι επειδή ανήκουμε σε εκείνο το συγκεκριμένο είδος ζωής ηλικίας μόλις 200.000 χρόνων που έχει αυτή την μοναδική συνείδηση που του επιτρέπει να ανακαλύπτει τον κόσμο, να φιλοσοφεί για την ύπαρξή του και να διαβάζει αυτήν την ώρα τούτες τις γραμμές.

Με αυτές τις σκέψεις κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο τα μικρά πολυσύχναστα δρομάκια της πόλης. Ξαφνικά η όψη των ανθρώπων που κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας μού φαίνεται εντελώς διαφορετική. Αυτό που πριν έμοιαζε δεδομένο, τώρα είναι κάτι αξιοθαύμαστο και μοναδικό. Το «carpe diem» –να αδράξουμε τη μέρα- φαντάζει πιο ισχυρό και εκκωφαντικό από ποτέ. Πόσοι όμως από αυτούς τους ανήσυχους διαβάτες το συνειδητοποιούν; Πόσοι ζούνε σαν να γνωρίζουν πραγματικά ότι αυτή είναι η μοναδική τους στιγμή, η μοναδική τους ευκαιρία μέσα σε δισεκατομμύρια χρόνια συμπαντικής εξέλιξης; Οι περισσότεροι από εμάς μπαίνουμε σε μία ρουτίνα και ζούμε έτσι μέχρι να πεθάνουμε. Σαν γρανάζια μιας μηχανής ακολουθούμε τα πρέπει της καθημερινότητάς μας χωρίς ποτέ να σηκώνουμε το κεφάλι για να αντικρίσουμε την αλήθεια, χωρίς να αναρωτιόμαστε το γιατί της ύπαρξής μας. Και το πιο θλιβερό είναι ότι νομίζουμε ότι η μικρή, ασήμαντη και κοινωνικά προκαθορισμένη ρουτίνα μας αποτελεί ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στον κόσμο. Μα όταν δει κανείς το σύμπαν συνολικά, και κυρίως όταν κατανοήσει τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτό, τότε όλα παίρνουν μια αισιόδοξη πρωτόγνωρη για τη σκέψη μας μορφή. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε την απίθανη ευκαιρία να είμαστε έστω και για λίγο συμμέτοχοι σε αυτήν την συμπαντική γιορτή, σε αυτόν τον θαυμαστό κόσμο που καθημερινά μας εκπλήσσει όλο και περισσότερο όσο αυξάνεται η γνώση μας. Κάθε δισταγμός, κάθε αναβολή μοιάζει πια εξωφρενικά περιττή. Αυτή είναι η αληθινά δική μας στιγμή που πρέπει να την βιώσουμε στο έπακρο, πρέπει να αδράξουμε κάθε δευτερόλεπτο.

Και αν ο θάνατός μας ή ο θάνατος των αγαπημένων μας, είναι έννοιες που τσακίζουν την καρδιά μας και μας γεμίζουν με φόβο, ας παρηγορηθούμε γιατί «ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει…». Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια που θα μείνει και θα αντηχεί στους αιώνες. Υπήρξαμε! Έστω και για μια ελάχιστη στιγμή μέσα στον χρόνο γίναμε μέρος του θαυμαστού φαινομένου της ζωής, σε αυτό το μεγαλειώδες πανηγύρι των αισθήσεων όπου το σύμπαν γνωρίζει τον εαυτό του.

***

Προσπαθώ να οραματιστώ την φιλοσοφία μιας εξιδανικευμένης, σοφής, ειρηνικής ανθρωπότητας που θα έχει επιβιώσει παρά τις αντίξοες συνθήκες και θα έχει ξεφύγει οριστικά απ’ τον κίνδυνο της αυτοκαταστροφής… Τότε που οι άνθρωποι αδελφωμένοι απλόχερα θα προσφέρουν ο ένας στον άλλον ευτυχία και θα βιώνουν την κάθε στιγμή. Καπετάνιοι της γνώσης με ανοιχτά πανιά θα σαλπάρουν για να κατακτήσουν νέες αδάμαστες γαίες και θα αντικρίζουν θαύματα που ποτέ δεν τολμήσαμε να ονειρευτούμε. Αιώνιοι πόθοι ανεκπλήρωτοι θα εκπληρώνονται καθώς τα παιδιά των άστρων θα γνωρίζουν τον κόσμο που τους γέννησε.

O καιρός πια ωρίμασε. Tο σύμπαν απέκτησε συνείδηση. Το μεγαλύτερο ταξίδι αυτογνωσίας αρχίζει…


Σημ.: O στίχος «ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει» είναι της Λένας Παππά απ’ το ποίημα Παλιά Καλοκαίρια.

Advertisements

19 Responses to “Για μια νέα Φιλοσοφία”


  1. 1 Καρνεαδης Στρ.
    Ιουνίου 7, 2009 στο 5:27 μμ

    ωραιο κ ρεαλιστικο με ψηγματα ποιητικα.παντως η ανθρωπινη σκεψη[Πρωταγορας,Επικουρος,Πυρρων,Λουκρητιος,Σπινοζα,Σοπεναουερ,Νιτσε,Φωυερμπαχ και αλλοι ρεαλιστες φιλοσοφοι]παντοτε νομιζε οτι βρισκεται κοντα στη λυση αλλα «η φυση αρεσκεται να κρυβεται»ΑΣ απολαυσουμε λοιπον το «ταξιδι» οσο μπορουμε γιατι υπαρχουν κ πολλοι που θελουν ολη την «πιττα»δικη τους.Ετσι το «ταξιδι»της ζωης γινεται εφιαλτης για αλλους.

  2. Ιουνίου 11, 2009 στο 7:39 πμ

    we are a way for the universe to know itself. – carl sagan.

  3. Ιουνίου 11, 2009 στο 9:43 πμ

    όπως είπε και ο Carl Sagan αν είμαστε η μοναδική εφυής ζωή στο Σύμπαν αυτό μας κάνει τη συνείδησή του

  4. 4 batcic
    Ιουνίου 11, 2009 στο 12:26 μμ

    Astron, είναι από τα πιο υπέροχα κείμενα που έχω διαβάσει στο Internet. Όποιος έχει αυτιά να ακούσει το κάλεσμα, θα καταλάβει αμέσως ότι το χειρότερο που έχει να κάνει είναι να κλειστεί στα σκοτάδια της εκκλησίας και του φόβου, την ώρα που θα μπορούσε να καβαλήσει το άλογο της γνώσης και να καλπάσει σε μονοπάτια συναρπαστικά και ανεξερεύνητα, μοιραζόμενος με όλον τον κόσμο τα δικά του γνωστικά κομμάτια του συμπαντικού παζλ!

    Sorry για τον λογοτεχνικό οίστρο, αλλά αυτό το κείμενο μου βγάζει αυτό ακριβώς! Ποίηση, αισιοδοξία και χαρά…

  5. Ιουνίου 11, 2009 στο 5:50 μμ

    Μπράβο φίλε μου! Δεν σου βγήκε απλά, όπως θα έλεγε κάποιος, αλλά φαίνεται να το έχεις!
    Ωραία γραφή. Όσες και αλήθειες να γράφεις, ένα τόσο μεγάλο κείμενο θα κούραζε. Όμως αυτό διαβάζεται ευχάριστα! Για συνέχισέ το…

  6. Ιουνίου 11, 2009 στο 8:34 μμ

    Toomanytribbles και Πολύκαρπε, o Carl Sagan και το έργο του είναι μια διαρκής έμπνευση για μένα σε ό,τι αφορά την επιστήμη και τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο. Νομίζω αυτό φαίνεται κι απ’ την προηγούμενη ανάρτηση 🙂

    Batcic χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε και σου άφησε αισιόδοξη αίσθηση. Αυτός ήταν κι ένας απ’ τους βασικούς σκοπούς του κειμένου. Χωρίς μεταφυσικές ωραιοποιήσεις, η ρεαλιστική εικόνα του σύμπαντος είναι τόσο συναρπαστική που δε μας αφήνει περιθώρια να μείνουμε ασυγκίνητοι.

    Άθεε σε ευχαριστώ πολύ! Ξέρω ότι είναι μεγαλούτσικο το κείμενο και μπορεί να κουράσει αλλά ακόμα «μεγαλύτερα» είναι αυτά που πραγματεύεται και δεν ήθελα να το περιορίσω. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε. Ότι θα συνεχίσω, μην έχεις καμιά αμφιβολία 🙂

  7. Ιουνίου 12, 2009 στο 10:18 μμ

    Υπεροχο.
    Φαινομενικά, it’s beating around the bush. Αλλά, το δίνει το μήνυμα. Και εις ώτα μη ακουώντων (για να χρησιμοποιήσω δικά τους τσιτάτα), φοβάμαι.

  8. 8 Λουκρητία
    Ιουνίου 18, 2009 στο 6:16 μμ

    Καταπληκτικό κείμενο, λογοτεχνικό. Θυμίζει πραγματικά το έργο του Carl Sagan, τον τρόπο που μιλούσε για το σύμπαν.

    Ο τρόπος που εκφράζεσαι δείχνει πως τρέφεις ένα είδος «αγάπης» για το αντικείμενο. 😛

    Είναι πολλά από αυτά που γράφεις που μου θυμίζουν τη δική μου συγκίνηση όταν σκέφτομαι περί του αντικειμένου (αστρονομία, εξέλιξη κλπ.) και όταν βλέπω σχετικές εικόνες. Έχω κάνει πολλές προσπάθειες να γράψω κάτι του ίδιου θέματος, αλλά απέτυχα (παταγωδώς μπορώ να πω).

    Πραγματικά έχω μείνει έκπληκτη από το κείμενο (το τύπωσα κιόλας για να το διαβάζω κατά καιρούς :P).
    😀

  9. 9 Giorgos Dim
    Ιουνίου 19, 2009 στο 11:30 πμ

    ASTRON παρακαλώ δέξου και τα δικά μου συγχαρητήρια!
    Εξαιρετικό και βαθύτατα συγκινητικό…

    «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις» (Αντισθένης) : Η παρούσα «επίσκεψή» σου στο όνομα «Ανθρωπος» είναι μιά από τις καταπληκτικότερες ετυμολογικές αναλύσεις που διάβασα μέχρι τώρα…

  10. Ιουνίου 21, 2009 στο 7:28 μμ

    Σας ευχαριστώ πολύ!
    Λουκρητία πολύ χαίρομαι που σ’ άρεσε! Η αγάπη που τρέφω για το αντικείμενο είναι πράγματι τεράστια. Φαίνεται άλλωστε κι απ’ το ψευδώνυμό μου 🙂

    Να ‘σαι καλά Giorgo Dim, σ’ ευχαριστώ! 🙂

  11. 11 Kωστας Κοροβιλας
    Ιουνίου 28, 2009 στο 11:16 μμ

    Ενα Ταξιδι που συναρπαζει! Καπως ετσι, η μαλλον ετσι ακριβως, πορευομαι κι εγω μεσα στον Κοσμος.(το «ς» δεν ειναι ορθογραφικο λαθος, ετσι μου ηχει καλυτερα.) Σε οτι καταπιανομαι, π.χ. κατι περιεργα θεατρικα που γραφω, στην ζωγραφικη μου, κυριαρχει το στοιχειο του Κοσμος. Αυτη η κοσμικη πορεια! Με συναρπαζουν εικονες γαλαξιων, εικονες του συμπαντος, τις οποιες κρατω διοτι με εμπνεουν. Σαν ονομα που με εκφραζει, χρησημοποιω το ΕΡΩΣ, διοτι πιστευω πως ο ερως ειναι η συμπαντικη δυναμη, αυτος ο κοσμικος μαγνιτης που ελκει ολα τα σωματα. Ουρανια, πλανητες, γαλαξιες, γηινα εμβια σωματα, φυτα, τα παντα, και κραταει το συμπαν σε ισοροπια και αρμονια.Και ο δικος μας ερωτας, αυτος που νιωθουμε ο ενας για τον αλλο, ειναι αυτη η κοσμικη δυναμη. Αυτο που λεει Shelley, εγω το εκφραζω καπως αλλοιως. Οταν δηλωνω την αθεια μου, με καποια απλοικοτητα, συνηθως με παρατηρουν λεγοντας μου. «Μα δεν πιστευετε σε μια ανωτερη δυναμη?»
    «Οχι», απαντω,»Οχι, τουλαχιστον οπως εσεις το εννοειτε. Η ανωτερη δυναμη, ειμαι εγω, εσεις, και ολα γυρω μας. Φανταστειτε μια τεραστεια τουρτα, ωραια και γλυκια, εγω, για παραγειγμα ειμαι ενα μερος αυτης της τουρτας. Μικρο, βεβαια αλλα ενα μερος το οποιο εμπεριεχει την γευση και την γλυκα του συνολου της τουρτας, δηλαδη του συμπαντος, του κοσμου ολοκληρου. Κι εσεις το ιδιο,βεβαια, με την διαφορα πως εσεις δεν το εχετε συνειδητοποιησει»

  12. 12 Νatha
    Αύγουστος 6, 2009 στο 8:09 μμ

    Πολύ καλό φίλε μου Astron. Αν και το είχα ξαναδιαβάσει όταν το είχες αναρτήσει, το ξαναδιάβασα μόλις και η ίδια αίσθηση ξανάρθε.Ανατριχίλα , συγκίνηση , αισιοδοξία κι όλα τα παραπάνω των υπολοίπων.Keep it up plz εμεις ακολουθουμε οσο μπορεί ο καθένας… Θα τα πουμε στο προσεχες καλυτερα , προσωπικά είμαι πολυ κόντα σου στη σκέψη και θα επιδιώξω cone

  13. Φεβρουαρίου 24, 2012 στο 12:44 πμ

    Πολύ ωραίο το κείμενο σου Astron! Πράγματι τα λόγια σου αγγίζουν βαθιά μέσα στο μυαλό εκείνων των ανθρώπων που έχουν συνειδητοποιήσει τη θέση τους στο σύμπαν. 🙂

  14. 14 Ιωάννα
    Σεπτεμβρίου 5, 2012 στο 3:47 μμ

    πολύ νέος για τέτοιο μεστό και βαθυστόχαστο γράψιμο!
    το σύμπαν πράγματι αναγιγνώσκει τον εαυτό του μέσω ατόμων σαν και εσένα…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Να απολαμβάνουμε την καθάρια, την αληθινή ομορφιά του κόσμου. Η ανθρωπότητα δικαιούται να ζήσει ειρηνικά κι ελεύθερα χωρίς επινοημένες φοβέρες και υπερφυσικά αποκούμπια. wordpress statistics
Για μια νέα Φιλοσοφία


ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια

Αρχείο

Γράψτε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να ενημερώνεστε για νέες δημοσιεύσεις.