10
Αυγ.
10

Εντυπώσεις απ’ τη θητεία στον ελληνικό στρατό

Θητεία ΤέλοςΠέρασε ο καιρός, η θητεία έφτασε στο τέλος της κι ήρθε επιτέλους η ώρα να γράψω για αυτή την εμπειρία των τελευταίων εννέα μηνών στο στρατό.
Είναι τόσο πολλά κι έντονα τα συναισθήματα κι οι αναμνήσεις που μου φαίνεται δύσκολο να τα καταθέσω. Ο στρατός σε αλλοτριώνει ή προσπαθεί να σε αλλοτριώσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και θέλει συνειδητή προσπάθεια για να ξαναγίνω ο πολίτης και να ξεχάσω τον στρατιώτη. Να πάψω να θεωρώ σημαντικά πράγματα το καθημερινό πρωινό ξύρισμα, το γυάλισμα των αρβυλών, το στρώσιμο των κρεβατιών, τον χαιρετισμό των ανωτέρων και τις υπηρεσίες. Να ξαναβρώ με λίγα λόγια τον εαυτό μου. Ξέρω ότι όταν τελειώνει κάτι, όσο δυσάρεστο και εάν ήταν, συμφιλιωνόμαστε συνήθως μαζί του, στρογγυλεύουμε τις γωνίες του μες το νου μας ώστε να μη μας τρώει πια η θύμησή του. Όμως στην περίπτωση του στρατού θυμάμαι αρκετά καλά τις μαύρες στιγμές που πέρασα. Θα προσπαθήσω, τώρα που είναι ακόμα νωπές οι αναμνήσεις μου να γράψω ελεύθερα, όπως θα μου βγουν χωρίς νοσταλγικές ωραιοποιήσεις.

Μπήκα λίγο αφού έκλεισα το 27 μου χρόνια. Μεγαλύτερη στενοχώρια μου ήταν που θα άφηνα τη σύντροφό μου, με την οποία ζούμε μαζί εδώ και επτά χρόνια. Η πρώτη μέρα στο κέντρο ήταν σίγουρα η χειρότερη. Περνώντας μια πύλη, είχα ξαφνικά εγκαταλείψει τα πάντα, τους ανθρώπους που αγαπώ κι όλα εκείνα που με κάνουν ευτυχισμένο, τη ζωή, τους φίλους και την επιστήμη μου και έμπαινα σε έναν μικρόκοσμο απίστευτου παλιμπαιδισμού και μιζέριας όπως είναι ο στρατός. Καταρρίφθηκαν πολλοί μύθοι μέσα μου σχετικά με τον ελληνικό στρατό και την υποχρεωτική θητεία. Ο πρώτος μύθος που καταρρίφθηκε μέσα μου όταν μπήκα στο στρατό και είδα πώς λειτουργούν τα πράγματα είναι ο μύθος ότι η θητεία τάχα σε ωριμάζει ή -όπως λέγανε αφελώς παλιότερα- σε κάνει πιο άνδρα. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Για να αντέξω τον παραλογισμό μες τον οποίο είχα βρεθεί η μόνη λύση ήταν να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν ήμουν πια 27 ετών, αλλά κάπου στο δημοτικό. Σειρούλες, προσοχές, μεταβολές, βήμα, ανούσιες επαναλαμβανόμενες διαταγές που απλά θέλουν να σε κάνουν ένα πιόνι, να κάμψουν την διαφορετικότητά σου, την ανεξαρτησία σου -πράγματα για τα οποία έχεις αγωνιστεί μια ζωή. Ο στρατός δηλαδή κάνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να ζητάει ένα κράτος απ’ τους πολίτες του: εμποδίζει την ανεξάρτητη και κριτική σκέψη. Πώς αλλιώς θα γινόταν να είσαι έτοιμος να σκοτωθείς όταν σου ζητηθεί; Μπορεί τα πράγματα παγκοσμίως να έχουν προχωρήσει. Ο ελληνικός στρατός διαρκώς είναι κολλημένος στο παρελθόν. Κι αυτό το νιώθεις σε κάθε πτυχή της ζωής σου μέσα στο στρατόπεδο.

Ό,τι και να πω δε θα μπορέσω ποτέ να υπερβάλλω σχετικά με το πόσο ανούσια ήταν η εκπαίδευση. Εάν εξαιρέσουμε κάποια βασικά πράγματα, όπως το να αναφέρεσαι σε ανωτέρους που το μαθαίνεις σε μία-δύο μέρες, όλα τα άλλα προκαλούσαν περισσότερο γέλιο όταν τα έβλεπε κανείς. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, απλά θα πω ότι ο δεύτερος μύθος που καταρρίφθηκε ήταν ότι τάχα ο στρατός σε εκπαιδεύει για να είσαι έτοιμος σε περίπτωση πολέμου. Εάν η άμυνα της χώρας βασιζόταν πράγματι στους κληρωτούς τότε θα έπρεπε να αισθανόμαστε ιδιαίτερα ανασφαλείς. Με αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να γίνει η εκπαίδευση πιο σκληρή, αλλά ότι πρέπει ο στρατός να γίνει αποκλειστικά επαγγελματικός. Να αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι τον επέλεξαν συνειδητά. Δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή όπου πρέπει να είμαστε όλοι πολεμιστές. Ο καθένας συνεισφέρει στην πατρίδα του με όποιον τρόπο μπορεί και νομίζει εκείνος. Και για να είμαι ειλικρινής, σχεδόν οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα και να σκεφτώ βρίσκω ότι προσφέρει πολύ περισσότερα στο κοινωνικό σύνολο απ’ ότι οι περισσότεροι στρατιωτικοί.

Έρχομαι λοιπόν στους στρατιωτικούς. Από επαγγελματίες οπλίτες μέχρι και ταξιάρχους. Όταν πήγα στην παραμεθόριο έπεσα σε ζόρικους στρατιωτικούς. Το θέμα είναι ότι ήταν ζόρικοι όλοι, απ’ τον αμόρφωτο ΕΠ.ΟΠ. λοχία που μας ξυπνούσε το πρωί με βρισιές μέχρι τον διοικητή που απειλούσε με φυλακές τους αξύριστους …αρρώστους! Ήταν σα να προσπαθούσαν καθημερινά να τσακίσουν με κάθε μέσο την ψυχολογία των φαντάρων. Οι επιπλήξεις και οι ύβρεις ήταν συνήθως για ασήμαντες αιτίες. Ασήμαντες βέβαια για έναν πολίτη, αλλά για εμάς εκεί μέσα είχαν μεταμορφωθεί σε ό,τι σημαντικότερο είχαμε. Το στρώσιμο των κρεβατιών κατά τον παραδοσιακό αργό τελετουργικό στρατιωτικό τρόπο ήταν φαίνεται ζήτημα υψίστης ασφαλείας για την πατρίδα μας και το παραμικρό τσάκισμα στην κουβέρτα μπορούσε να οδηγήσει σε κηρύγματα και ύβρεις. Το ξύρισμα κόντρα και το γυάλισμα των αρβυλών ήταν επίσης καθοριστικά για την εθνική μας ακεραιότητα και δεν έλειπαν οι καθημερινές απειλές και οι ποινές εάν δεν πραγματοποιούνταν.
Έρχομαι, λοιπόν, ένα άλλο σημείο που θέλω να θίξω. Στο στρατό έχουν εξουσία πάνω σου συχνά άνθρωποι οι οποίοι σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία, εργασία ή κοινωνικό χώρο γενικότερα θα αποτελούσαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Άνθρωποι απαίδευτοι, αμόρφωτοι, μεγαλωμένοι με ξύλο και βρισιές επαναλαμβάνουν επακριβώς το μόνο πράγμα που ξέρουν: την άντληση σεβασμού μέσα από το φόβο και την απειλή της ποινής. «Τα κρεβάτια είναι πουτάνα! Φτιάξτε τα γρήγορα γιατί θα πέσουν φυλακές!» Σε οποιαδήποτε άλλη φυσιολογική κατάσταση τέτοιες προτροπές θα έμοιαζαν παράλογες, αλλά στο στρατό αυτή είναι η καθημερινότητα χιλιάδων φαντάρων. Άλλοι προσαρμόζονται και άλλοι το παίρνουν βαρύτερα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να σου επιβάλλουν την χειρότερη ποινή που μπορείς να διανοηθείς όταν είσαι στρατιώτης: να κάνεις επιπλέον θητεία. Το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δίνει τόσο μεγάλη εξουσία σε εντελώς ανάξιους ανθρώπους με έκανε να χάσω και την λίγη εμπιστοσύνη που είχα σε αυτό. Η ιδέα της Ελλάδας ως χώρας στο μυαλό μου από εκεί που μου προσέφερε κάποια συγκίνηση, σταδιακά μες το στρατό γινόταν κουρελιασμένη, σκισμένη και ξεφτισμένη. Η αναξιοκρατία σε όλο της το μεγαλείο.

Στην παραμεθόριο ευτυχώς δεν έκατσα για πολύ καιρό. Είναι όμως κάποια ζητήματα ακόμα που πρέπει να αναφέρω, σχετικά με την αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας απ’ τους εκεί στρατιωτικούς. Εγώ είχα κριθεί ως Ι4 λόγω κάποιων σημαντικών ορθοπεδικών προβλημάτων που έχω στην σπονδυλική στήλη. Δηλαδή δεν έπρεπε να φέρω όπλο και να κουβαλάω βάρη και έπρεπε να αποφεύγω την ορθοστασία και να μην κάνω κινήσεις που επιβαρύνουν μέση και πλάτη. Το πρώτο πράγματι εφαρμοζόταν αφού χαρακτηριζόμουν άοπλος. Όμως τα υπόλοιπα όχι μόνο δεν γίνονταν σεβαστά, αλλά όποτε επικαλούμουν το πρόβλημά μου ή τους πόνους μου αντιμετωπιζόμουν ως λουφαδόρος. Θυμάμαι σε κάποια φάση ζητούσα γιατρό επί 3 ημέρες επειδή οι πόνοι στη μέση είχαν γίνει αφόρητοι με τη διαρκή ορθοστασία, την έλλειψη ύπνου (απ’ τις συνεχόμενες υπηρεσίες) και το γενικό τρέξιμο μέσα στο στρατόπεδο. Γιατρός στη μονάδα δεν υπήρχε και οι ανώτεροι δε θεωρούσαν αρκετά σοβαρό το πρόβλημα ώστε να με παραπέμψουν αλλού. Μόνο όταν τους είπα ότι ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω υπήρξε κάποια ευαισθησία. Φυσικά όχι για λόγους ανθρωπιάς ή συμπαράστασης απέναντι στον στρατιώτη, αλλά επειδή φοβήθηκαν μη βρουν κανένα μπελά. Έτσι λειτουργούν όλα στο στρατό. Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν με πήγαν για εξέταση σε υγειονομικό τάγμα τα πράγματα ήταν πιο ανθρώπινα. Ο γιατρός εκεί ασχολήθηκε με το πρόβλημά μου. Έχω ακούσει βέβαια και περιπτώσεις όπου οι γιατροί αδιαφορούν πλήρως αλλά ευτυχώς δεν γνώρισα τέτοιους.

Είχα και την δυσάρεστη εμπειρία, στην παραμεθόριο αλλά και στην Αθήνα, να αποκτήσω θέση γραφείου και να δω με τα ίδια μου τα μάτια ότι η γραφειοκρατία το στρατού ξεπερνά κατά πολύ την γνωστή γραφειοκρατία του δημοσίου ελληνικού τομέα. Ο τρίτος μύθος που καταρρίφθηκε στο μυαλό μου είναι ότι ο στρατός είναι καλά οργανωμένος και πειθαρχημένος. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Συχνά ένιωθα τρόμο στην ιδέα ότι σε περίπτωση εισβολής θα έπρεπε αυτοί οι άνθρωποι, με αυτό το σύστημα οργάνωσης να μας οδηγήσουν στην άμυνα της χώρας.

Όταν οι πόνοι της μέσης και της πλάτης είχαν πια επιδεινωθεί σε βαθμό που δεν μπορούσα πια να κάνω ούτε στοιχειώδη πράγματα έκανα αίτηση για κατ’ εξαίρεση μετάθεση κοντά στον τόπο διαμονής μου η οποία μετά από ένα μήνα έγινε δεκτή. Έτσι μετατέθηκα σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας όπου τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Οι στρατιωτικοί εκεί –του υγειονομικού οι περισσότεροι- είχαν πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία σε θέματα υγείας και σεβάστηκαν το πρόβλημά μου. Οι ψευτοαπειλές, οι φωνές, η πειθαρχία και κάποιοι ζόρικοι στρατιωτικοί δεν έλειπαν αλλά ήταν σε πολύ μικρότερο βαθμό σε σχέση με το κέντρο και σε σχέση με την παραμεθόριο. Από εκεί και μετά η θητεία κύλησε πιο ομαλά και απέκτησα πόστο το οποίο έστω και λίγο προσέφερε κάτι στο κοινωνικό σύνολο. Πρέπει να τονίσω όμως ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ήμουν απ’ τους «τυχερούς» που κατάφεραν να μετατεθούν κοντά στην πόλη τους σε σχετικά καλό στρατόπεδο. Χιλιάδες όμως φαντάροι έμειναν να τραβάνε τα ίδια και χειρότερα σε μαύρα στρατόπεδα σε όλη τη χώρα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η υποχρεωτική θητεία –ειδικά με τη μορφή που έχει στην Ελλάδα- είναι μία κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι μία μορφή σκλαβιάς όπου παραδόξως ο σκλαβωμένος δεν προσφέρει τίποτα χρήσιμο, απλά πληρώνει σαν φόρο στο ελληνικό κράτος την απώλεια εννέα τουλάχιστον μηνών και την απόκτηση πολλών αρνητικών εμπειριών. Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ τώρα που απολύθηκα. «I ‘ve done my sentence but committed no crime» που λέει και το τραγούδι. Μοναδικό θετικό στοιχείο κάποιες γνωριμίες με άλλους φαντάρους που επισκιάζονται δυστυχώς απ’ το περιβάλλον στο οποίο γνωριστήκαμε.

Η θητεία είναι δυστυχώς ένας φαύλος κύκλος όπου ο ένας υπηρετεί τον άλλον χωρίς τελικά να ωφελείται κανείς, και σε καμία περίπτωση το ελληνικό κράτος. Λερώνουμε τις τουαλέτες για να τις σκουπίζουμε και τις σκουπίζουμε για να τις λερώνουμε. Αυτό εκφράζει εν συντομία τον παραλογισμό της υποχρεωτικής θητείας. Μου φαινόταν, κι ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο που επέτρεψα σε τέτοιους ανθρώπους να μου στερήσουν την ευτυχία και την ελευθερία μου για τόσο καιρό. Προς τι όλες οι διδαχές περί ελευθερίας και ανεξαρτησίας όταν το ίδιο το ελληνικό κράτος παίρνει τους πολίτες του υποχρεωτικά σκλάβους και τους βάζει να κάνουν ανούσια θελήματα και να υπακούν σε ανάξιους υπανθρώπους που το μόνο που έχουν καταφέρει στη ζωή τους είναι να φορέσουν τα χακί; Η άμυνα της χώρας σε καμιά περίπτωση δε βασίζεται στους κληρωτούς. Οι πόλεμοι στην εποχή μας δε βασίζονται στους αριθμούς αλλά σχεδόν αποκλειστικά στην τεχνολογική υπεροχή. Ναι, πρέπει να έχουμε αμυντική ικανότητα, αλλά η υποχρεωτική θητεία είναι απλά μια κούφια βιτρίνα που δεν προσφέρει τίποτα στην άμυνα της χώρας και στερεί απ’ τους νέους ανθρώπους πολύτιμα διακαιώματα και χρόνο απ’ τη ζωή τους.

Τέλος, δε θέλω να παραλείψω να αναφέρω ότι μες το στρατό πέρα απ’ τους απαίδευτους και κακόψυχους ανωτέρους γνώρισα και κάποιους οι οποίοι ήταν άνθρωποι. Αλλοιωμένοι κι εκείνοι μέχρι κάποιο βαθμό απ’ τη στρατιωτική νοοτροπία, αλλά παρέμεναν άνθρωποι. Έχω την αίσθηση ότι στα τάγματα του υγειονομικού υπάρχει περισσότερη ανθρωπιά. Λέγεται επίσης ότι το ναυτικό και η αεροπορία έχουν πιο ευρύ πνεύμα, αλλά δεν έχω προσωπική εμπειρία.

Τέλος, για να δούμε πού βρισκόμαστε σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, να μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

Conscription_map_of_the_world.svg
Με μπλε είναι οι χώρες που δεν έχουν καθόλου υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Όπως βλέπετε είμαστε απ’ τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης που έχουν ακόμα θητεία. Μάλιστα η εναλλακτική θητεία στην Ελλάδα είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τη στρατιωτική(διπλάσια), δηλαδή είναι κατά κάποιο τρόπο ποινικοποιημένη και επίσης είναι υπό την ευθύνη του υπουργείου αμύνης, πράγμα που έχει οδηγήσει τη Διεθνή Αμνηστεία να κατηγορήσει την Ελλάδα ότι δεν ακολουθεί τα διεθνή standards περί πολιτικού χαρακτήρα της εναλλακτικής θητείας..
Πέρα απ’ την Ελλάδα και την Κύπρο μόνο 6 χώρες της Ευρώπης έχουν υποχρεωτική θητεία. Η θητεία αυτή συνήθως είναι μικρότερη απ’ την αντίστοιχη ελληνική ενώ υπάρχει δυνατότητα επιλογής μη ποινικοποιημένης εναλλακτικής θητείας. 22 χώρες της Ευρώπης δεν έχουν καθόλου υποχρεωτική θητεία και η Αλβανία από το τέλος του 2010 θα έχει αποκλειστικά επαγγελματικό στρατό. Η FYROM δεν έχει υποχρεωτική θητεία. Μοναδικός μας γείτονας με υποχρεωτική θητεία είναι η Τουρκία.

Αναλυτικότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Military_service

Διαβάστε επίσης: Ένας άθρησκος στο στρατό

Advertisements

35 Responses to “Εντυπώσεις απ’ τη θητεία στον ελληνικό στρατό”


  1. Αύγουστος 12, 2010 στο 2:35 μμ

    Συμφωνώ σε όλα σου τα συμπεράσματα !
    Καλός πολίτης φίλε μου! Καλή ξεκούραση και να επανέλθεις σύντομα!

  2. Αύγουστος 16, 2010 στο 4:51 μμ

    Καλός πολίτης κι από εμένα.
    Σε τι σώμα ήσουνα; Εγώ ήμουνα Μηχανικό και ομολογουμένως το κλίμα εκεί ήταν πολύ καλύτερο από αυτά που περιγράφεις, ακόμα και με τον κατά γενική ομολογία πιο προβλεπόμενο διοικητή του Μηχανικού. Ίσως να έφταιγε και η ποσότητα ανθρώπων με ανώτερη μόρφωση εκεί μέσα (ακόμα και σε αξιωματικούς). Δεν το διασκέδασα, αλλά δε χαλάστηκα και άγρια.

    • Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 7:12 μμ

      Evan συγνώμη για την (υπερβολική) καθυστέρηση!
      Ήμουν πεζικό.
      Όλα ξεκινούν απ’ το διοικητή. Εάν ο διοικητής είναι ήρεμος, συνήθως αυτό έχει αντίκρυσμα και στους χαμηλόβαθμους. Εάν είναι σκληρός και σαδιστής κοινώς …στρατόκαβλος όπως αυτός που συνάντησα στην παραμεθόριο, τότε τρέχει όλο το στρατόπεδο και δε φτάνει.

      Γενικά όμως ακόμα και στο πιο ήρεμο στρατόπεδο, βρέθηκα πάντα να αναρωτιέμαι προς τί όλη αυτή η παράλογη παράσταση. Το «τί γυρεύω εδώ» υπήρχε μονίμως μέσα μου, απ’ την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία. Και τώρα που πέρασε κάποιος καιρός, συνειδητοποιώ διαρκώς ότι θα προτιμούσα να μη θυμάμαι τίποτα από αυτούς τους εννέα μήνες -σα τεχνητή αμνησία- παρά να δεχτώ ότι έγινα και εγώ για εννέα μήνες γρανάζι αυτής της παράλογης μηχανής.

  3. Σεπτεμβρίου 17, 2010 στο 4:01 μμ

    Ti na peis..
    ta pate oloi, alloi kala, alloi kaka
    to 8ema einai oti o typos einai Giotas .-

    mhpos 8eleis na sou ma8ume na petas kanena maxhtiko apo to pc sto spiti sou gia na mhn kourazese agorina mou?
    na xeis k to koritsaki sou dipla na sou kanei portokalades k na skotoneis tourkous esu Rambo?

    Ti ekpedefsh dld na pareis afou den boreis na sikwneis 3 misi kila oplo?
    EAN ODOS exeis problhma meshs tote apla den kaneis gia enoplos telos, no hard feelings..

    1on, ekanes 9 mhnes, den egine k tpt..
    2on, hsun i-4, mono 8alamofilakas 8a kanes uphresia (pou les oti gami8iikes sthn uphresia) k 8a koimosoun. Bebea, apo oti fenete, esu stous 9 mhnes, oute ta lepia den prolabes na apobaleis.. Koita na ta apobaleis twra giati alliws thn ekatses..

    Oson afora EPOP k ta3iarxous k den simazebete ok, oi perisoteroi einai malakes, fact!

    To 8ema einai pws mesa se afth th fash 8a peraseis oso to dinaton pio anodina (kai pros apadhsh se kapoion pio panw), XWRIS na ginese baros stous allous stratiwtes pou eisaste akribos to idio pragma (kat’ eme oute palioi k tetoia 8a prepe na pezun, ektos k an milame gia malakes)

    To oti borei na exeis problhma sthn plath k na se i-4 den simenei oti boreis na eisai kai kakoma8hmenos k bourboulithropedo

    sthn telikh analhsh o stratos se orimazei an pas sta 18, oxi sta 27, an perimeneis na orimaseis sta 27 katalabenei kapoios ti soi annthropos eisai

    kai egw pistebw oti eisai klasikos a8hneos meseou bizmatos pou sthn telikh kataferes na pas sto 401 k na febgeis to mesimeraki na phgeneis spiti sou giati fadazome oti oute to fai tou stratou 8a sou arese, pezei na exeis anafila3ia sto kotopoulo..

    Tespa.. afta.. k pali, kamia kakia, den eisai oute o prwtos oute o telefteos Giotas, mhn les omos o,ti sou katebenei k to pezeis k Vasilakhs Kahlas, to nou sou giati Its a Jungle Out There!
    Peace!

  4. Σεπτεμβρίου 17, 2010 στο 7:02 μμ

    I rest my case.

    Το παραπάνω μήνυμα είναι ενδεικτικό παράδειγμα όσων γράφω στο ποστ μου και της σχετικής νοοτροπίας.
    Σκεφτείτε ότι για εννέα μήνες σε βάζουν αναγκαστικά να ζεις μαζί με τέτοια άτομα. Η απομόνωση στη φυλακή ακούγεται σίγουρα πολύ πιο δελεαστική.

    Δε θα μπω βέβαια στη διαδικασία να απαντήσω στα όσα τραγελαφικά γράφει και λέει.
    Άλλωστε φαίνεται ότι ανήκει σε εκείνη την σταθερή ομάδα των στρατόκαβλων που μπαίνουν στο omhroi.gr μόνο για να βρίσουν και να τα χώσουν σε όσους ασκούν κριτική στην υποχρεωτική θητεία.

  5. 6 Στελιος
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 5:31 μμ

    Μια ερωτηση εχω, στην εγραψα και στο omhroi.gr αλλα επειδη δεν ξερω αν το παρακολουθεις, θα την επαναλαβω κι εδω.
    Η απορια μου ειναι γιατι πηγες?
    Ειλικρινα στο λεω δεν εχω σκοπο να κανω τον εξυπνο, να καταλαβω θελω τι σκεφτοσουν οταν αποφασισες να καταταγεις. Και με ενδιαφερει να καταλαβω γιατι εχω αρκετους φιλους οι οποιοι ενω ειχαν κανει σπουδες, ειχαν βρει δουλειες, ειχαν σχεσεις και ηξεραν πολυ καλα τι παιζει στο στρατο, οταν τελειωσαν οι αναβολες τους αποφασισαν να καταταγουν. Σε οσες συζητησεις καναμε κανεις δε μου εδωσε μια πειστικη απαντηση για τα κινητρα του. Καταλαβαινω οτι τετοιες συζητησεις γινονται δυσκολα προσωπο με προσωπο, εδω εχουμε το ατου της ανωνυμιας, οποτε αν θες να μου δωσεις μια απαντηση, θα το εκτιμουσα.

    Σ’ ευχαριστω προκαταβολικα.

    • Σεπτεμβρίου 19, 2010 στο 2:03 μμ

      Αγαπητέ Στέλιο, καταρχήν δεν είναι εθελοντική η κατάταξη. Η εναλλακτική θα ήταν είτε να γίνω ανυπότακτος και να έχω το άγχος ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να με ψάξουν, είτε να το παίξω ψυχιατρικά άρρωστος και να πάρω Ι5. Η δεύτερη περίπτωση πέρασε απ’ το μυαλό μου, αλλά επειδή ήδη ήμουν μεγάλος και δεν είχα όρεξη να μπω στην διαδικασία των αναβολών μέχρι τα 30 μου και ήθελα να ξεμπερδεύω οριστικά με το στρατό τελικά πήγα. Το μετάνιωσα βέβαια.
      Εάν ξαναζούσα τη ζωή μου απ’ την αρχή θα είχα πάει όταν ήμουν ακόμα φοιτητής να πάρω αναβολές για ψυχιατρικούς λόγους ώστε να έπαιρνα μόνιμα Ι5 όταν θα ‘ρχόταν η ώρα. Υπάρχει κι αυτή η φήμη ότι οι Ι5-ψυχιατρικής αιτίας δε μπορούν να βρουν δουλειά κλπ, αν και απ’ ότι έχω καταλάβει μάλλον είναι ράδιο αρβύλα.

      Ο λόγος λοιπόν που πήγα, για να το πω συνοπτικά ήταν για να φύγει απ’ τη ζωή μου αυτή η μαύρη τρύπα του ελληνικού στρατού που πάντα έμπαινε εμπόδιο σε όποιο μελλοντικό σχέδιο έκανα.

  6. 8 mavros
    Σεπτεμβρίου 19, 2010 στο 3:29 πμ

    Δικαίωμα σου να γράφεις αυτά που γράφεις αλλά πρέπει να ακουστεί και ο αντίλογος. Αν όχι για άλλο λόγο, γιατί οι καιροί είναι πονηροί και καραδοκούν οι φασιστες που θέλουν να μετατρέψουν τον ελληνικό στρατό σε μισθοφορικό υπό τις διαταγές του ΝΑΤΟ και της Τρόικας…

    http://faeenamalaka.blogspot.com/2010/06/blog-post_22.html

    • Σεπτεμβρίου 19, 2010 στο 2:07 μμ

      Mavre φασισμός είναι ο εξαναγκασμός και η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ θητεία. Είναι σκλαβιά που την έχουμε συνηθίσει απλά λόγω παράδοσης. Ένας επαγγελματικός στρατός αποτελείται από ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν και να προσφέρουν στο στράτευμα.

      Οι υπόλοιποι πολίτες αυτής της χώρας προσφέρουν με διαφορετικούς τρόπους. Απ’ τη στιγμή που πληρώνουμε φόρους σε αυτό το κράτος, με τους οποίους φόρους αγοράζονται εξοπλιστικά συστήματα και πληρώνονται οι στρατιωτικοί, δε βλέπω κανένα λόγο να κάνουμε υποχρεωτική θητεία. Ήδη προσφέρουμε στην άμυνα της χώρας όλοι οι Έλληνες πολίτες.

      • 10 mavros
        Σεπτεμβρίου 20, 2010 στο 9:59 πμ

        Είναι ισοδύναμο το να πληρώνεις φόρους με το να προσφέρεις τη ζωή σου; Απλά απάντησε μου σε αυτό το ερώτημα και δεν θα σε ξαναενοχλήσω: Θα αισθανόσουν άνετα αν γινόταν πόλεμος να καθόσουν να παρακολουθήσεις την εξέλιξη του στην τηλεόραση, σα να ήταν ποδοσφαιρκό ματς, χωρίς να πολεμήσεις ο ίδιος;

      • Σεπτεμβρίου 20, 2010 στο 1:50 μμ

        Συγκρίνεις λάθος πράγματα. Το πρόβλημά μου είναι η υποχρεωτική θητεία.
        Η σύγκριση θα έπρεπε να είναι αυτή: είναι ισοδύναμο το να πληρώνεις φόρους με το να κάνεις υποχρεωτική θητεία; Όχι, το να πληρώνεις φόρους προσφέρει πολύ περισσότερα στο κράτος ενώ η υποχρεωτική θητεία είναι μια κούφια βιτρίνα που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως.

        Όσο για το τί θα έκανα σε περίπτωση πολέμου, εφ’ όσον ήταν αμυντικός πόλεμος θα έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου για να υπερασπιστώ την ελευθερία μου και την ελευθερία των πολιτών αυτής της χώρας.

        Αυτό όμως είναι εντελώς άσχετο με την υποχρεωτική θητεία και κακώς τα μπλέκεις.

  7. 12 xarxar
    Σεπτεμβρίου 19, 2010 στο 3:03 μμ

    Εγώ θα κρατήσω μόνο μία φράση από το παραπάνω greeklish παραλήρημα:

    «sthn telikh analhsh o stratos se orimazei an pas sta 18», ένα σύντομο ανέκδοτο.

    • 13 Evan T
      Σεπτεμβρίου 20, 2010 στο 5:03 μμ

      Το μόνο ωρίμασμα που σου προσφέρει ο στρατός είναι να ραγιαδίζεις και να θεωρείς την τυπολατρεία και τη βλακώδη αναποτελεσματικότητα ως matter of course. Χίλιες φορές σε μεγαλύτερη ηλικία. Περνάς χειρότερα μέσα, αλλά αυξάνονται οι πιθανότητες βγαίνοντας να έχεις χάσει την ανοχή σου στη θεσμοθετημένη ηλιθιότητα (true story!)

  8. 14 Giorugosu
    Σεπτεμβρίου 30, 2010 στο 10:38 πμ

    Ευτυχώς πήγα στρατό στα 27 μου και όχι πιτσιρικάς στα 18…
    Βλέπεις τα πράγματα πολύ διαφορετικά!
    Συμφωνώ με όσα γράφεις Astron, άσχετα με το αν ήσουν Ι4, όσα λες παραμένουν αληθινά.
    Μόνο όσοι δεν θέλουν να δεχτούν την πραγματικότητα εθελοτυφλούν και θεωρούν ακόμη τον στρατό σαν κάτι αναγκαίο και ωφέλιμο.
    Αν είναι ποτέ δυνατόν! Κάθε μέρα στο στρατό και μία καινούρια ιστορία παράνοιας!
    Από τον κλεφτοκοτά μόνιμο λοχία, μέχρι τον αλκοολικό λοχαγό!

    Η δικιά μου θητεία είχε 2 καλά, ήμουν οδηγός και συνυπηρετούσα με τον αδερφό μου. Πράγμα πάρα πολύ σημαντικό, κυρίως για τις δύσκολες φάσεις…

  9. 15 DELMAN
    Σεπτεμβρίου 30, 2010 στο 5:59 μμ

    Συμφωνούμε απόλυτα με τον Astron ότι είπε και όπως το είπε ισχύει. Αυτό που θέλουμε να προσθέσουμε και να απαντήσουμε στον Ι1 είναι ότι οι Ι1 περνάνε καλύτερα, γιατί πηγαίνουν φυλάκια όπου εκεί είναι ζωάρα χωρίς να έχουν κανέναν πάνω από το κεφάλι τους με NOVA – INTERNET και αρκετές ώρες ύπνου. Επιπλέον παίρνουν συνέχεια τιμητικές από οποιονδήποτε περάσει από τα φυλάκια χωρίς να έχουν κάνει κάτι το αξιόλογο, έτσι απλά. Επειδή ακριβώς υπάρχουν οι ΕΠΟΠ, αρκετές σκοπιές στο στρατόπεδο τις κάνουν αυτοί, με αποτέλεσμα όταν οι Ι1 είναι στο στρατόπεδο να κάνουν και αυτοί θαλαμοφύλακες.Οι Ι1 διακρίνονται μέσω τα ΛΥΒ σε δεκανείς ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν για τις υπόλοιπες αγκαρίες.
    Ο Ελληνικός στρατός έπρεπε να είχε ώς σήμα τη σκούπα και τη σφουγκαρίστρα αφού αυτό που εκπαιδευτήκαμε ήταν το καλύτερο σκούπισμα, σφουγκάρισμα, βάψιμο, καθάρισμα δίσκων…..
    Οι ΕΠΟΠ είναι χειρότεροι και από δημόσιους υπαλλήλους, το μαναδικό που μαθαίνουν είναι η λούφα, να παραπονιόνται συνέχεια, ενώ πληρωνονται για ότι κάνουν, αυτή είναι η δουλειά τους.
    Φυσικά αυτό δεν είναι κανόνας υπάρχουν και ΕΠΟΠ που εκτιμάνε και σέβονται αυτό που κάνουν, αλλά σκιάζονται από τους υπόλοιπους μάυρους….

    Απο όσες πλευρές και να δούμε το θέμα του στρατού, όλοι έχουμε να πούμε διάφορα καλά και κακά,
    η υποχρεωτική θητεία όμως είναι κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει… οι μισθοφόροι είναι σίγουρα καλύτεροι από τους κληρωτούς και πιθανόν τότε να έχουμε καλύτερη επιτυχία στην άμυνα σε παρίπτωση πολέμου.

  10. 16 Φάνης Π.
    Ιανουαρίου 30, 2011 στο 12:40 πμ

    Astron ήμουν στα τεθωρακισμένα το 2009 και δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα τα πράγματα. Όσα λες τα είδα. Λες και υπηρετήσαμε στην ίδια μονάδα.

  11. 17 Sketo_john
    Μαρτίου 28, 2011 στο 2:17 μμ

    πραγματικα o i-1 ειναι το κλασικος μπαγλαμας ελληνας που το μονο που τον ενδιαφερει ειναι να μην τον πουνε Γιωτά….πραγματικα νομιζει οτι αυτοι που δεν δεχονται να υπηρετησουν ειναι χεστες η βουτηροπαιδα , δεν μπορει ενας γοριλας σαν αυτον να καταλαβει εναν ανθρωπο σκεπτομενο και εξυπνο.

  12. 18 φραγκι
    Σεπτεμβρίου 5, 2011 στο 8:06 μμ

    εγω πιστευω που ηδη προκειται να παω οτι ναι μεν ειναι κατι δυσκολο ο στρατος αλλα χρειαζεται και σαν υπηρεσια για την πατριδα και γιατι αν θες σ αν και ειναι και υποχρεοτικο βεβαια μαθαινεις πολλα πραγματα ακομα και τα πιο απλα για καποιον και βεβαια την πειθαρχια και σεβασμο

  13. 19 Steve15
    Απρίλιος 26, 2012 στο 5:25 μμ

    Wreos re…mipws itheles k prosopiko domatiaki stn strato se periptosi polemu nomizeis oti 8a s feronte wrea aytn t prosomiosi k tn pitharxia s dinei o stratos k episis oi ales xores p dn exun anagastikoi thitia exun terastio plithismo etsi arkude stus monimades oi elada p exei mikro stirizete k stus aplus polites p an krinw apo esena peftun poli ligi na iperaspistun tn patrida k i alvania an ixeres apo stratiotika 8emata exei dinato strato k dn stirizete stus polites gt ekpedevete apo tus SAS(an xeris pioi eine autoi)

  14. 20 Κώστας
    Μαΐου 17, 2012 στο 10:39 πμ

    Πολύ ωραία ανάρτηση. Το καραγκιοζιλίκι του αυτού γελοίου και ακαταλαβίστικου θεάτρου που λέγεται «στρατιωτική θητεία» πρέπει να αποτελεί ντροπή για ένα ευρωπαϊκό κράτος εν έτη 2012.

    Μία διόρθωση μόνο, στον παγκόσμιο χάρτη που παρατίθεται παραπάνω φαίνεται ότι η υποχρεωτική θητεία διατηρείται σε περισσότερα κράτη απ’ όσα ισχύει πλέον καθώς τα παρακάτω τα κράτη που την διατηρούσαν μέχρι πριν 2 χρόνια (όταν και έγινε η ανάρτηση) πλέον την κατάργησαν: Γερμανία, Σερβία, Κίνα, Ινδονησία, Υεμένη, Kογκό και Γκαμπόν.

    Ακόμα και στην Τουρκία πρόσφατα πέρασε νέος νόμος με πιο χαλαρές ρυθμίσεις όσον αφορά την στράτευση.

  15. 21 Κώστας
    Μαΐου 17, 2012 στο 10:45 πμ

    Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, FYROM όλες την έχουν καταργήσει. Aκόμα και κράτη που το 1995 είχαν πόλεμο (Σερβία, Κροατία κτλ) εκσυγχρονίστηκαν και την κατήργησαν. Για να καταλάβετε πόσο πίσω έχει μείνει το Ελλαδιστάν…

  16. Σεπτεμβρίου 27, 2013 στο 11:03 πμ

    Αυτή είναι η ιστορία του Γιώργη Σ. που κατέληξε στην απόλυση του από την Πολεμική Αεροπορία μεσούσης της θητείας του, με τον χαρακτηρισμό του «τρελλού».

    Στην ίδια ηλικία με μένα ο Γιώργης, βρεθήκαμε συμφοιτητές και κάναμε και παρέα συχνά. Μαζί την κοπανούσαμε από τις κομματικοποιημένες ανούσιες φοιτητικές εκλογές ή συνελεύσεις τμήματος για σύντομες αποδράσεις εκτός πόλης, δεν μας συγκινούσε η ξύλινη γλώσσα των εγκάθετων και τα καλέσματα τους για «αγώνες» της κακής ώρας.

    Στα 2 τελευταία εξάμηνα τον είχα χάσει, είχε απορροφηθεί από μιά ιδέα που είχε για μια εφεύρεση που αν υλοποιούνταν θα συνέβαλλε πολύ στην προστασία των χρηστών ηλεκτρικών συσκευών από ηλεκτροπληξία. Δεν ξέρω πως εμπνεύστηκε την ιδέα κι άρχισε να τη δουλεύει, μάλλον κατά τη διάρκεια κάποιου εργαστηρίου που είχαμε πολλά στη σχολή.

    Τη δούλευε αρχικά στον ελεύθερο χρόνο του μα σύντομα τον απορρόφησε και σπαταλούσε ώρες ατελείωτες, τον είχα χάσει, είχα να ολοκληρώσω και την δική μου πτυχιακή εργασία, δεν βρισκόμασταν να τα λέμε όπως πρώτα.

    Τον ξανάδα πολλούς μήνες αργότερα, όταν βρέθηκα στον Πειραιά κι έψαχνα τρόπο να πάω στην Τρίπολη για τη θητεία μου, ήταν κι αυτός εκεί για τον ίδιο λόγο. Στο τρένο για τον προορισμό μας μου έλεγε πως τα είχε καταφέρει, η ευρεσιτεχνία του ήταν σε καλό δρόμο, λειτουργούσε πειραματικά και θα έβγαινε στην αγορά. Είχε έρθει σ’ επαφή με μεγάλη εταιρία του χώρου των ηλεκτρικών και του ζητούσαν την τελική τεκμηρίωση της ιδέας του για να προχωρήσουν στη μαζική παραγωγή. Θα είχε δουλειά και σημαντική θέση εκεί αργότερα όπως του υπόσχονταν.

    Τότε ακριβώς ήρθε το χαρτί του να καταταγεί, ύστερα κι από απαίτητηση του εύπορου πατέρα του, πολλά χρόνια προέδρου στην κοινότητα τους που ήθελε ο γιός του να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, να μην βρίσκει μετέπειτα μπροστά του εμπόδια σαν αστράτευτος ή φυγόστρατος. Πάντως τον Γιώργη το τελευταίο που τον ένοιαζε ήταν να ντυθεί φαντάρος τώρα.

    Αυτό φάνηκε από τα πρώτα μέτρα που διανύσαμε στην 124 ΠΒΕ, όταν φτάσαμε στην Τρίπολη το μεσημέρι. Όλοι σχεδόν καταλάβαιναν τη δυσφορία του, οι υπεύθυνοι τον ξεχώρισαν και τον έστειλαν στη χειρότερη μοίρα εκπαίδευσης αντίθετα με μένα που πήγα τυχαία λόγω γραμμής στην πιο άνετη κι εύκολη. Ξαναχαθήκαμε πάλι για τους 2 μήνες της βασικής εκπαίδευσης.

    Συναντηθήκαμε την τελευταία μέρα στην Τρίπολη, το πρωί που θα φεύγαμε για τις μονάδες μας. Ίδια μονάδα 115ΠΜ κι ίδια ειδικότητα τυχαία: οπλουργοί αεροσκαφών.

    Εγώ ένιωθα άνετα, είχα συνειδητά αποφασίσει πως θα διέκοπτα τη ζωή μου για τους επόμενους μήνες, θα έκανα τη θητεία μου και θα επέστρεφα κατόπιν στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής μου, που ήταν πιο ελεύθερη κι αναρχική απο αυτή των «αναρχικών» του κώλου που όλο διαμαρτύρονται κι «αγωνίζονται» για ένα μηδενικό…

    Δεν ήταν το ίδιο με τον Γιώργη. Εκείνος δεν τα κατάφερε καλά στην εκπαίδευση, είχε γίνει κι αιτία να τιμωρηθεί η μοίρα του, τον είχαν στην μπούκα και μόνιμοι και στρατεύσιμοι.

    Στη μονάδα στάθηκε τυχερός, ο διοικητής της μιας πολεμικής μοίρας καταγόταν κοντά από το χωριό του και τον πήρε αμέσως στην μοίρα του, εγώ κατέληξα σ΄αυτήν που απόμενε.

    Αυτό φούσκωσε για λίγο το μυαλό του, θα περνούσε καλά με γνωστό διοικητή, άρχισε αμέσως να έχει απαιτήσεις: ήθελε ντουλάπα από την πρώτη μέρα, να τακτοποιήσει τα πράγματα του. Αν σας φαίνεται αυτονόητο η διάθεση ντουλάπας από τους παλιούς σε νέους κατα την άφιξη τους σε έναν στρατιωτικό θάλαμο, δεν έχετε κάνει θητεία, εγώ που ήμουν και μάγκας έκανα ένα ολόκληρο μήνα να πάρω, ώσπου να απολυθεί ένας απο αυτούς και να ελευθερώσει τις 4 που είχε στην κατοχή του μόνο για δική του χρήση.

    Η απαίτηση ντουλάπας είχε σαν αποτέλεσμα να προκαλέσει τη μήνη των άλλων στρατεύσιμων που αφού τον πλησίασαν σε μιά άδεια μεταλλική ντουλάπα και τον ρώτησαν αν του άρεσε, τον έσπρωξαν βίαια μέσα, την έκλεισαν με ένα λουκέτο και ο Γιώργης παρέμεινε έγκλειστος όρθιος στο εσωτερικό της από τις 11.00πμ μέχρι τις 6.00μμ που άρχιζε η έξοδος της πρώτης μέρας. τραγουδώντας τα τραγούδια που του ζητούσαν κι απαντώντας σε εξευτελιστικές ερωτήσεις που έκαναν, χτυπώντας συγχρόνως την ντουλάπα με γροθιές, κλωτσιές και κουτουλιές ακόμη κάποιοι.

    Αυτό ήταν η αρχή για μιά σειρά δεινά που ακολούθησαν για τον άτυχο Γιώργη και περιελάμβαναν συνεχείς σκοπιές στο δεύτερο νούμερο το χερότερο όλων, λιγοστές εξόδους (μόνο κάθε Παρασκευή απόγευμα), συνεχή δουλειά στην πίστα τροχοδρόμησης της μοίρας του και απανωτά καψώνια. Σε αυτά συμμετείχε κι ο ίδιος ο μοίραρχος όταν διαπίστωσε πως αυτός που επέλεξε να πάρει στη μοίρα δεν ήταν για θητεία.

    Μάλιστα ζήτησε να τον ανταλλάξει με μένα που δεν με ήθελε την πρώτη μέρα, μα συνάντησε την σθεναρή άρνηση του δικού μου και την ειρωνική υπενθύμιση; «εσύ το διάλεξες το κελεπίρι, φάτο τώρα στη μάπα, όχι θα σου δώσω τον Κωστή το αστέρι της μονάδας να πάρω έναν τρελλό από το χωριό σου». Αυτά μαθεύονταν αμέσως σχεδόν στη μονάδα από στόμα σε στόμα και ο Γιώργης άρχισε να κολά τον χαρακτηρισμό «ο τρελλός που κάνει τα νούμερα».

    Αφού δεν μπόρεσε να τον αλλάξει ο διοικητής του, βάλθηκε να τον ξεφορτωθεί αλλιώς.

    Πότε έβαζαν μιά μεγάλη πέτρα 15- 20 κιλά πάνω στην κίτρινη γραμμή του τροχιόδρομου εμπόδιο στην ομαλή κύληση των αεροσκαφών προς /από τον κυρίως διάδρομο (έγκλημα για την Αεροπορία η ύπαρξη εμποδίων στην γραμμή, φροντίζει για αυτή η υπηρεσία FOD) και καλούσε τον Γιώργη που έκανε συνέχεια τα πρωϊνά τέτοια υπηρεσία να την πάρει, να την πάει στο γραφείο του απέξω και να τον περιμένει εκεί να τιμωρηθεί για παράλειψη καθήκοντος πράγμα που σήμαινε πως θα την κουβαλούσε την πέτρα σε απόσταση 1- 2,5 χλμ μέχρι το γραφείο και σαν ποινή θα είχε πρόσθετες υπηρεσίες όταν επέστρεφε από την πτήση ο μοίραρχος (από τους καλύτερους πιλότους μαχητικών, με χιλιάδες ώρες σε αναχαιτήσεις, κατασκοπευτικές αεροφωτογραφήσεις από το Τουρκικό στρατηγείο της Σμύρνης, 2 φορές διασωθείς από πτώση αεροπλάνου, πραγματικός ήρωας κατά τα άλλα).

    Η μόνη παρηγοριά του Γιώργη ήταν οι σημειώσεις του για την εφεύρεση που είχε κάνει που σε μιά σπάνια άδεια είχε φέρει μαζί του και μελετούσε κρυφά και να μιλά μαζί μου όποτε μπορούσαμε.

    τη συνέχεια ψάξτε την στο site μου παρακάτω

  17. 24 nikos
    Σεπτεμβρίου 16, 2014 στο 3:13 μμ

    προσωπικά βρίσκω αυτά που γράφεις υπερβολικά. Ο στρατός κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου χάσιμο χρόνου. Σου δίνει μια πολύ καλή γεύση της κοινωνίας και του πως λειτουργούν οι άνθρωποι υπό πίεση. Εδώ θα γνωρίσεις πραγματικά τους ανθρώπινους χαρακτήρες, πολύ περισσότερο απο οτι στο πανεπιστήμιο ή άλλες εκδηλώσεις. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι οτι ο στρατός σε κάνει να εκτιμήσεις πράγματα που έξω σου φαίνονται δεδομένα. Ένα καλό κρεβάτι, τον ύπνο, τους δικούς σου, το σπίτι σου κτλπ. Δεν μπορείς να φανταστείς τι χαρά είχα όταν έβλεπα τους δικούς μου και το σπίτι μου, το κρεβάτι μου κτλπ. σε μια άδεια. Αληθινή χαρά που ίσως την ένοιωσα για πρώτη φορά. Για αυτό πάντα θα θυμάμαι τη θητεία μου με χαρά, άσχετα από τα ξενύχτια, την αβεβαιότητα και την ταλαιπωρία…

  18. 25 panagiotis
    Νοέμβριος 1, 2014 στο 7:54 πμ

    Φίλε Astron συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Στης 8 Νοεμβρίου κλείνω τα 18 και περιμένω το χαρτί για τον στρατό δεν έχω πάρει αναβολή και ούτε είμαι σε κάποια σχολή. Πάντως για το θέμα της θητείας συμφωνώ απόλυτα με εσένα, δεν υπάρχει λόγος να πηγαίνεις στον στρατό χωρείς να θες υποχρεωτικά απλά είσαι άχρηστος.Είναι απλά χάσιμο χρόνου η 9 μήνες. Καλύτερα να ήταν ο στρατός μισθοφορικός. Φίλε Astron και εγώ το ίδιο παθαίνω με εσένα σε ότι σχέδιο κάνω για το μέλλον μπαίνει ο στρατός εμπόδιο και θέλω να πάω για να ξεμπερδεύω από αυτήν την τεράστια βλακία. Εγώ παιδιά έχω να πω το εξείς γράφτε ξέρετε που τους στρατόκαυλους και μην ακούτε μαλακίες του τύπου ο στρατός σε κάνει άντρα και αν δεν πας δεν είσαι άντρας και άλλες τέτοιες βλακείες.

  19. 26 Αντώνης
    Νοέμβριος 1, 2014 στο 1:25 μμ

    Διαβαζοντας τα παραπανω σχόλια προβληματιζομαί…Ειλικρινά δεν ξερω αν αξιζει το κόπο να ασχοληθω και να εξηγησω αυτονοήτα πράγματα..
    Δεν παει να είσαι I1, I4 ή I23,να κάνεις παραμεθωριο με 9000 υπηρεσιές-«rambo» ή να σε παεί 1-30 off διπλα στο σπιτι σου, δεν αλλάζει κάτι, ούτε γίνεσαι καλυτερος στρατιώτης-ανθρωπος-έλληνας. Όλα είναι περιττά. ( για όλους τους λόγους που εξήγησε ο Astron)
    Δεν έχει σημασία αν περάσατε καλά ή άσχημα, αν εκτιμήσατε πράγματα στο στρατό ή όχι, αν θέωρειτε οτι ωριμάσατε κτλ κτλ.. Oλα αυτά θα μπορούσαν να γινουν και εκτός στρατού,έτσι είναι η ζωή.
    Η έννοια αλλα ακομα περισσότερο η υλοποίηση της στρατιωτικής θητείας είναι απλώς απαράδεκτη στη κοινωνία που ζούμε. Απο την στιγμη που η χώρα ουσιαστικά σε εξαναγκάζει να γίνεις στρατιώτης για να μπορέσεις να συνεχισεις τη ζωη σου.
    Ο στρατός σπαταλαει τη ζωή σου,τοσο απλά, τελεία και παυλα.
    Θα μου πεις εσυ τωρα στρατοκαυλε φιλε μου:
    » όλα αυτα τα παιδια που λιωνουν τις ζωες τους π.χ. στο ιντερνετ και στις καφετεριες δεν σπαταλανε τις ζωες τους ρε μεγάλε?»
    Ναι, πιθανως αλλα αυτό από επιλογή τους.

  20. 27 blerg
    Απρίλιος 4, 2015 στο 2:58 πμ

    Αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη. Όταν όλοι δέχονται να πάνε να κάνουν το σκλάβο για το ίδιο κράτος που τους χέζει στα μούτρα μια ζωή, μετα δεν υπάρχει ελπίδα. Όσοι έχετε έστω και λίγο μυαλό να φύγετε από αυτό το αυτοκαταστροφικό, μισανθρωπικό, τριτοκοσμικό μπουρδέλο.

    • 28 blerg
      Απρίλιος 4, 2015 στο 3:08 πμ

      Όπως δέχεστε τη σκλαβειά του στρατού έτσι δέχεστε και το μνημόνειο, και τα χαράτσια, και το να κάνετε θελήματα για το αφεντικό σας και όποια άλλη ¨υποχρεωτική¨ μαλακία προστάζει η παράδοση αυτής της δουλοπρεπής, σκατένιας χώρας. Οι Έλληνες είναι δούλικα ζώα που γουστάρουν να υπακούνε «ανώτερους» και να βλέπουν τους ομότιμους τους να υποφέρουν για νοιώσουν καλύτερα για τη μίζερη πάρτυ τους. 500 χρόνια φασισμού τους έκαναν έτσι. Δεν υπάρχει σωτηρία για αυτή τη χώρα.

  21. 29 Nikos K.
    Μαΐου 1, 2015 στο 11:47 πμ

    Φίλε μου έχω τις ίδιες εντυπώσεις, πήγα φαντάρος στα 28 μου, και πέρασα σχεδόν τις ίδιες καταστάσεις.

    Συμφωνώ σχεδόν με όλα όσα γράφεις, αλλά έχω μια μεγάλη διαφωνία, αν μου επιτρέπεις θα ήθελα να την εκφράσω. Γράφεις ότι:

    «Με αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να γίνει η εκπαίδευση πιο σκληρή, αλλά ότι πρέπει ο στρατός να γίνει αποκλειστικά επαγγελματικός. Να αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι τον επέλεξαν συνειδητά.»

    Νομίζω ότι είναι μεγάλο λάθος αυτό. Άνθρωπος που επέλεξε συνειδητά να γίνει επαγγελματίας στρατιώτης, σημαίνει ότι δεν θα διστάσει να σηκώσει το όπλο του και να πυροβολήσει οποιονδήποτε, ανεξάρτητα από το πώς και το γιατί, απλά και μόνο επειδή πήρε διαταγή. Θα πυροβολήσει τον πατέρα του, τον αδερφό του, το γείτονά του, εσένα, εμένα, ακόμα και σε μια απολύτως ειρηνική διαμαρτυρία, εάν πάρει τέτοια εντολή.

    Ο στρατός πρέπει να κρατήσει το λαϊκό του χαρακτήρα. Ναι με χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια αλλαγές, στις διαδικασίες, στη νοοτροπία, στο σκοπό, στο περιεχόμενο, στον τρόπο οργάνωσης. Αλλά όχι να γίνει πλήρως επαγγελματικός.

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

    ΥΓ Σε 2-3 χρόνια το μόνο που θα θυμάσαι θα είναι οι ελάχιστες ευχάριστες στιγμές, θα γελάς με όλο τον παραλογισμό που θα είναι πια μια μακρινή ανάμνηση.

  22. 30 Μπαμπης
    Αύγουστος 5, 2015 στο 1:00 πμ

    διαβαζοντας μονο την πρωτη παραγραφο γιατι μετα σιχαθηκα συμπερανα οτι εσυ που το γραψες πρεπει να σαι μεγαλος καραγκιοζης….

  23. Μαρτίου 10, 2016 στο 7:06 μμ

    Εγω στον στρατο μιλωντας για την αρνητικη του πλευρα (δεν μιλω για ολους ξερουν ολοι οι φανταροι για ποιους στρατιωτικους μιλω)ειδα το σαπιο δημοσιο υπαληστικο στυστημα του στρατου καθως και τα εξωφρενικα προνομια των στρατιωτικων που ζουν σαν τοπικη αρχοντες με λεσχες εστιατορια ,μπαρ με δικες τους παραλιες με ξαπλωστρες και υπηρετες φανταρους μεσα σε ολα αυτα … που αντι για να υπηρετουν την Ελλαδα υπηρετουν εκει τις γαστρονομικες ορεξεις και την καλοπαιραση των στρατιωτικων ΕΠΟΠ και αλλων ενω παραλληλα στις μοναδες βλεπουν και διδασκοντε οτι ο σεβασμος προς στον ανθρωπο ειναι υποχρεωση μονο απο τον κατωτερο στο ανωτερο που συμπεριφερεται οπως γουσταρει…Και κοιτας να μην μπλεξεις μαζι τους να υποτασεσαι και να υπομενεις … ετσι θελει και το συστημα να εισαι…Τι να κανεις αν σου συμπεριφερθει ασχημα ο διοικητης σου π.χ που μου μιλησαι στο ομορφο γραφειο του χωρις λογο τοσο ασχημα επειδη ειχε νευρα εκεινη τη μερα και εβγαλε ολα του τα κομπλεξ…Για τους διοικητες ελεγχος δεν υπαρχει ψεματα σου λενε για το τι δικαιησαι … και αντε να το διεκδικησης μετα …

  24. Μαρτίου 10, 2016 στο 7:14 μμ

    Καμια ντροπη δεν υπαρχει σε καποιους ΕΠΟΠ … μας εβαλε ενας να σκουπιζουμε το δρομο εξω και να κουρευουμε τα χορτα για να τα πηγαινουμε στις κοτες ενος γνωστου του …και οταν ηρθε ο διοικητης νευριασαι λεγοντας του τι βλακειες βαζεις τους φανταρους να κανουν…η να εισαι αλφαμιτης και να σε στελνουν χωρις ντροπη συνεχεια ορισμενοι ΕΠΟΠ να τους παιρνεις καφεδες,σαντουιτσ και οτι αλλο θελουν ενω εισαι κουρασμενος. ..

  25. 34 Barkouletos
    Απρίλιος 7, 2016 στο 1:00 μμ

    Διαβαζω και ξαναδιαβαζω αρθρα για το ποσο χωσιμο ειναι ο στρατος… Για οικονομια του χρονου θα συμφωνησω. Μπηκα και εγω αρκετα μεγαλος στο στρατο λογω σπουδων, 28 πατημενα, ναι ειναι λουκι, ναι αποκοπτεσε απο του δικους σου, ισως και χασιμο χρονου… Προσωπικα περισσοτερα προβληματα συναντησα απο τους παλιους φανταρους, παρα απο το μονιμο προσωπικο… Και προβληματα αυτα οταν βγαινεις εξω και αντιμετωπιζεις την καθηκερινοτητα ειναι τριχες… Το μυστικο για μενα ειναι να βλεπεις τον στρατο σαν δουλεια και τον εκαστοτε διοικητη – ανωτερο σαν διευθυντη. Πεταει ο γαιδαρος, πεταει…. Αν πας να το παιξεις μαγκας, φιλοσοφος κτλ το εχασες το παιχνιδι, οπως θα το χασεις και σε εργασιακο περιβαλλον. Ο στρατος δεν ειναι χωρος ανταλλαγη αποψεων, ουτε καλλιεργεια πνευματος… Συναντας ομως και περιπτωσεις και ανθρωπους που δεν ειχες συναντησει ποτε ως τοτε στην ζωη σου, οποτε ναι σου δινει και εμπειριες… Στα κατω κατω της γραφης τα προβληματα που συναντας στο στρατο ειναι οαση σε σχεση με αυτα που συναντας εκει εξω οταν βγαινεις… Επισης το 99% των ανδρων οταν πρωτογνωριζονται δυο ειναι τα κυρια θεματα η μπαλλα και ο στρατος…

  26. 35 Θητεία
    Μαΐου 24, 2017 στο 1:57 μμ

    Το βασικό στη θητεία είναι πόσο σε πάει.Η ανταμοιβή του οπλίτη για τις υπηρεσίες του.Κάθε τι κάτω από το λεγόμενο 1 μέσα – 1 έξω είναι απαράδεκτο.Δεν γίνεται να υπηρετείς και να είχες 10 μέρες σερί υπηρεσία 10 μέρες άυπνος δηλαδή.Ακόμα και οι μονιμάδες εκ Ευελπίδων και ΣΜΥ και ΣΣΑΣ βαράγανε 1-2 σκοπέτα και 2 το πολύ 3 υπηρεσίες την εβδομάδα στο πρώτο έτος είναι παράλογο να ζητάνε από τον κληρωτό να κάνει αυτό που δεν κάνανε και δε θα μπορούσανε να κάνουνε αυτοί ποτέ.Να κάνεις τη σκοπιά και το περιίπολο ναι αλλά αύριο εξοδούχος και με πρόγραμμα.Εκεί που υπηρέτησα εγώ υπήρχε μονίμως εμπλοκή 7-8-10-15 μέρες μέσα με 10ωρες σκοπιές συν αγγαρείες-όχι σωματικές όπως γόπινγκ-οι οποίες ήταν εξίσου χάλια με τις σκοπιές και το ΑΜ.Ας έκανε ο διοικητής της κάθε μονάδας που πάει με εμπλοκή τους στρατιώτες του έτσι για 8 μήνες και μετά τα ξαναλέμε.Όρθιος θα κοιμότανε τη δεύτερη μέρα.Η θητεία κακά τα ψέματα είτε το θέλουμε είτε όχι είναι για τη φύλαξη στρατοπέδων,μονάδων και φυλακίων δεν είναι για να μάθεις να πολεμάς και να υπερασπιστείς την πατρίδα σου.Άντε άμα πας ΟΥΚ που είναι ένας στους 1000 και ούτε.Άρα όπως ένας έμμισθος σεκιουριτάς απαιτεί ξεκούραση μετά από μία 8ωρη υπηρεσία έτσι και ο άμισθος κληρωτός απαιτεί την επόμενη μέρα ανάπαυση μετά από 6ωρη η 4ωρη υπηρεσία και τις ώρες που δεν εκτελεί υπηρεσία να είναι ελεύθερος να περάσει την ώρα του είτε αυτό είναι άραγμα στο κψμ είτε βλέποντας ταινίες είτε διαβάζοντας είτε παίζοντας κάποιο παιχνίδι-στις μονάδες γιατί στο κέντρο σαφώς και υπάρχει πρόγραμμα.Δε γίνεται το πρωί να κρατάνε οι αναφορές 3-4 ώρες αυτό είναι δείγμα βλακείας και ανικανότητας όταν έχεις δύναμη 50-60 άτομα πόσω μάλλον για 20 η 30 άτομα.Δε γίνεται να λες σε κάποιον επειδή δεν το θες ελεύθερο να τον βάζεις με μία σκούπα 6 ώρες μέχρι τις 3 να σκουπίζει τα χιλιοξεσκονισμένα και αυτό για 8 μήνες.Δε γίνεται να δεσμεύεις στα λεγόμενα πόστα γραφείου 4 και 5 βοηθούς όταν ο ΕΠΟΠ και ΕΜΘ που ξύνεται με ένα φραπε και τσιγάρο στο χέρι από εδώ και εκεί περιφερόμενος να μπορούσε κάλλιστα να κάνει το βοηθό μέχρι τις 3 στο γραφείο.Ακόμα παρατήρησα και κάτι άλλο στο στρατό άλλοι να ξύνονται σε πόστα και να κάνουν μία υπηρεσία το μήνα η τίποτα και άλλοι να λιώνουν όπως οι σμπατζήδες στην αεροπορία στη σκοπιά.Και αν κάποιος πρώτος φέρει την ευθύνη γιαυτό είναι οι ανώτατοι στρατιωτικοί που το ανέχονται αυτό τόσα χρόνια.
    Αν γύρναγα το χρόνο πίσω τότε που υπηρετούσα πάντως θα πήγαινα με κλειστά τα μάτια σε φυλάκιο.4ωρες σκοπιές και 20 ώρες αραλίκι κάθε μέρα να κάνεις ότι τραβά η ορεξή σου.Ας είναι και κάθε μέρα ζωάρα.Πολλά στη ζωή φαίνονται βαρετά,εκμετάλλευση και κράξιμο από ανωτέρους σου,αλοίμονο αν πήγες στο στρατό για να το ανακαλύψεις.Το μόνο που ζητάς είναι η ανταμοιβή,για ότι κάνεις.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Να απολαμβάνουμε την καθάρια, την αληθινή ομορφιά του κόσμου. Η ανθρωπότητα δικαιούται να ζήσει ειρηνικά κι ελεύθερα χωρίς επινοημένες φοβέρες και υπερφυσικά αποκούμπια. wordpress statistics
Για μια νέα Φιλοσοφία


ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια

Αρχείο

Γράψτε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να ενημερώνεστε για νέες δημοσιεύσεις.