Θητεία στον ελληνικό στρατό…

Αγαπητοί αναγνώστες, αύριο μπαίνω στον στρατό για να κάνω την υποχρεωτική 9-μηνη θητεία μου και επομένως για τους επόμενους μήνες οι αναρτήσεις θα είναι πιο αραιές. Θα προσπαθήσω εάν βρω το χρόνο να γράψω κείμενα γύρω απ’ την εντύπωση που θα μου αφήσει ο στρατός, ειδικά στα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μέχρι τότε μπορείτε να διαβάσετε τις παλαιότερες αναρτήσεις που γράφτηκαν απ’ το Μάρτη μέχρι και σήμερα.
Να ‘στε όλοι καλά!

Το ντοκιμαντέρ “Jesus Camp” με ελληνικούς υπότιτλους

Ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για το Jesus Camp, μια αμερικάνικη κατασκήνωση όπου τα παιδιά “εκπαιδεύονται” από πολύ μικρή ηλικία για να γίνουν “Στρατιώτες του Ιησού Χριστού“. 

Μέρος 1/9: http://www.youtube.com/watch?v=-gj-q1853Fs
Μέρος 2/9: http://www.youtube.com/watch?v=cK-ahuTkGXc
Μέρος 3/9: http://www.youtube.com/watch?v=bI3wPdXP2Z4
Μέρος 4/9: http://www.youtube.com/watch?v=a0THExLOf_c
Μέρος 5/9: http://www.youtube.com/watch?v=Mi-nUPCQPdQ 
Μέρος 6/9: http://www.youtube.com/watch?v=0hF0h5X-5wY 
Μέρος 7/9: http://www.youtube.com/watch?v=dB1VZ_KKILA
Μέρος 8/9: http://www.youtube.com/watch?v=frEQQmXQRoU 
Μέρος 9/9: http://www.youtube.com/watch?v=T90cLQbflik

Διήγημα ερωτικό και βλάσφημο

-Πιστεύεις ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι λεύτερη; Πιστεύεις ότι δεν έχει ο κόσμος ταβάνι παρά μονάχα τον ουρανό;
-Το πιστεύω.
Κάπως έτσι άρχισε η γνωριμία των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας. Νέοι, στο τέλος της εφηβείας τους με το αίμα τους να βράζει από πόθο, πόθο για να γιατρέψουν τον κόσμο και για να γευτούν όλες τις ομορφιές του, τους καρπούς του. Πίστευαν στην ηδονή όπως πιστεύει κάθε πλάσμα που γεννήθηκε μες την αγκαλιά τούτης της γης, κάθε πλάσμα του φωτός που άγγιξε κάποιο πρωί τις αχτίδες του ήλιου και ανατρίχιασε από συγκίνηση. Λες κι είχαν γεννηθεί έξω απ’ την πόλη, και δεν είχαν στάλα σημάδι κοινωνίας πάνω τους. Κι ένα χαμόγελο ήταν πάντα το σύμβολό τους.

Σκέψεις για το γυμνό

Με αφορμή το σχετικό post της Αόρατης Μελάνης θα ήθελα να γράψω κάποια πράγματα σχετικά με το γυμνό και ειδικότερα τη σχέση του δυτικού πολιτισμού με αυτό.
Τα τελευταία βράδια έχω πετύχει στο ΣΚΑΪ κάποια ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε φυλές ανθρώπων που κατοικούν στον Αμαζόνιο. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος “δυτικός” (εννοώ κάποιος που ανήκει στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό) βλέποντας ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ είναι ότι οι άνθρωποι είναι ολόγυμνοι. Δε φορούν ούτε μπλούζες, ούτε εσώρουχα, ούτε νιώθουν την ανάγκη να κρύψουν τα γεννητικά τους όργανα απ’ τη θέα των συνανθρώπων τους. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Είναι τέτοια η ζέστη στις περιοχές αυτές που δεν έχει κανένα νόημα να φοράς ρούχα.

Σκιά και Δόξα: Η ιστορία του Τζορντάνο Μπρούνο

Κελί σκοτεινό. Σωριασμένος στο παγωμένο πάτωμα της φυλακής, ακίνητος, κοκαλωμένος και η ανάσα του βαριά. Η υγρασία τρυπάει τα πνευμόνια του και τα τριξίματα απ’ τα δόντια των αρουραίων αντηχούν μέσα σε τούτη την μοναξιά σαν να τον περιπαίζουν. Ξάφνου τα μάτια του βαραίνουν. Η κούραση έρχεται να πάρει τη θέση της οδύνης που τις τελευταίες μέρες είναι κυρίαρχη. Επιτέλους… Κοιμάται, ονειρεύεται. Απομακρύνεται νοητά από τούτο τον τόπο της θλίψης και του πόνου και ταξιδεύει στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε:
Εδώ, στην μικρή πόλη Νόλα της Ιταλίας το 1548 ξεκινά η ιστορία του Τζορντάνο Μπρούνο.

Εκλογές, αποχή και δημοκρατία

Με αφορμή την προεκλογική περίοδο που διανύουμε θα ήθελα να εκφράσω έναν προβληματισμό μου. Ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας  -ειδικά οι νεότεροι- τάσσονται υπέρ της αποχής και αδιαφορούν πλήρως για τις εκλογές. Μία απ’ τις πιο συχνότερες δικαιολογίες που ακούμε είναι ότι το πολιτικό σύστημα είναι “σάπιο”, ότι “όλοι είναι ίδιοι” και ότι δεν τους εκφράζει κανείς.
Κατά τη γνώμη μου κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με έναν άλλον, πόσο μάλλον ολόκληροι κομματικοί σχηματισμοί. Αναρωτιέμαι όμως, όσοι θεωρούν ότι “όλοι είναι ίδιοι” πώς ακριβώς κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα; Δοκίμασαν όλα τα κόμματα (τα δεκάδες κόμματα που κατεβαίνουν υποψήφια) και βγήκαν όλα σκάρτα; Προφανώς όχι. Στην πραγματικότητα η ιδέα ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις είναι “ίδιες” εξυπηρετεί μόνο τα δύο κυβερνώντα κόμματα. Καλλιεργώντας αυτή την απέχθεια για τα πολιτικά δρώμενα στο λαό, τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν την κυβερνητική καρέκλα εδώ και 30 χρόνια.

Η ειρωνεία είναι ότι θα περίμενε κανείς από αυτούς που επιθυμούν την αλλαγή στην πολιτική κατάσταση της ελλάδας να έχουν και τη μεγαλύτερη συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες. Κι όμως, εκείνοι που αυτοβαπτίζονται “απογοητευμένοι” και “αδιάφοροι” είναι ακριβώς εκείνοι αυτοί που εμποδίζουν την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Ο λόγος που θεωρώ το δημοκρατικό πολίτευμα το καλύτερο απ’ όλα είναι όχι επειδή φέρνει τα καλύτερα αποτελέσματα για ένα κράτος, αλλά επειδή είναι το δικαιότερο: Ο κόσμος χοντρικά θα πάρει αυτό που του αξίζει. Σαφώς και μπορεί να πλανηθεί ή να κάνει λάθος μια φορά. Αλλά η επανάληψη της ίδιας ψήφου ξανά και ξανά, και μάλιστα αυτή η περίφημη κληρονομική ψήφος (δηλαδή “ψηφίζω ότι ψηφίζουν οι γονείς μου”) δείχνει ότι ο μόνος υπεύθυνος για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι ο ελληνικός λαός.

Εκτός από αυτούς τους αδιάφορους υπάρχει και μία άλλη μερίδα συμπολιτών μας οι οποίοι πραγματικά νιώθουν ότι κανένα κόμμα δε τους εκφράζει. Αυτό είναι επόμενο. Καθένας από εμάς έχει ένα σύνολο απόψεων και αξιών που είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί πολιτικό κόμμα που να ταυτίζεται πλήρως με αυτές. Ωστόσο σίγουρα μπορούμε να βρούμε κόμματα που να τα νιώθουμε λίγο πιο συγγενικά προς εμάς από τα άλλα. Ακόμα και εάν δεν ισχύει αυτό όμως, υπάρχει και ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης που θα μας βοηθήσει να επιλέξουμε τί να ψηφίσουμε. Να βρούμε ποιο κόμμα προωθεί το γενικότερο καλό της Ελλάδας και των πολιτών της. Εγώ αυτή τη μέθοδο εφαρμόζω. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση προσπαθώ να δω τί είναι καλύτερο για τους ανθρώπους αυτής της χώρας και έτσι η επιλογή γίνεται λίγο πιο εύκολη.

Ξέρω ότι αυτή η συμβιβαστική λύση ενοχλεί κάποιους. Κι όμως “το μη χείρον βέλτιστον” είναι η μόνη επιλογή που έχουμε όταν δεν μας εκφράζει καθόλου κανένα κόμμα. Το να αδιαφορήσουμε πλήρως για αποφάσεις που αφορούν το άμεσο μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας, είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε. Ας σκεφτούμε ένα παράδειγμα: Έστω ότι ένα ανδρόγυνο ψάχνει για μία οικιακή βοηθό για να κρατήσει το παιδί τους όσο θα λείπουν σε κάποιο ταξίδι. Ενημερώνονται ότι υπάρχουν διαθέσιμες μονο 2 οικιακές βοηθοί. Η μία είναι οξύθυμη και άγρια με τα παιδιά, και η άλλη αδιάφορη. Προφανώς και οι δύο είναι ακατάλληλες. Εάν δεχτούμε όμως ότι το ταξίδι πρέπει να γίνει οπωσδήποτε (εκλογές) οι γονείς θα πρέπει να επιλέξουν την λιγότερο κακή. Το να αφήσουν τον γείτονα να επιλέξει (το αντίστοιχο της αποχής) είναι σίγουρα η χειρότερη και πιο ανεύθυνη απόφαση. Εάν αυτό το παράδειγμα φαίνεται κάπως προφανές και απλοϊκό, τότε πόσο πιο απλή δε θα έπρεπε να μας φαίνεται η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα όπου υπάρχουν δεκάδες κόμματα από τα οποία μπορεί να επιλέξει κανείς. Και μάλιστα απ’ την ψήφο δεν εξαρτάται μόνο το μέλλον του παιδιού μας, αλλά ολόκληρου του πληθυσμού της χώρας.

Και εν πάση περιπτώσει, σε μια δημοκρατία, εάν κάποιος θεωρεί ότι διαφωνεί απόλυτα με το σύνολο των θέσεων όλων των κομμάτων, μπορεί κάλλιστα να δημιουργήσει το δικό του κόμμα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η απογοήτευση, η αδιαφορία και η αποχή δε θα οδηγήσει πουθενά.

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Dawkins

Κυκλοφόρησε σήμερα στη Βρετανία το νέο βιβλίο του Dawkins “The Greatest Show on Earth: The evidence for evolution”. Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν την εξέλιξη των ειδών ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Όπως εξηγεί και ο Dawkins στο παρακάτω video ένας τεράστιος αριθμός συνανθρώπων μας δεν αποδέχονται την θεωρία της εξέλιξης και μάλιστα στις ΗΠΑ αποτελούν το 40% του πληθυσμού. Αν και ο Dawkins έχει γράψει αρκετά βιβλία σχετικά με την διαδικασία της εξέλιξης, για πρώτη φορά σε αυτό το βιβλίο επιχειρεί να παρουσιάσει τα στοιχεία και τις αποδείξεις που έχουμε τα οποία τεκμηριώνουν την θεωρία της εξέλιξης.
Τα ευχάριστα νέα είναι ότι το βιβλίο θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά.

Η εξέλιξη, απ’ τον Carl Sagan

Καλό φθινόπωρο σε όλους!
Σας παραθέτω ένα εξαιρετικό απόσπασμα απ’ τη σειρά Cosmos του Carl Sagan όπου απλά και παραστατικά μέσα σε 5-6 λεπτά περιγράφει την εξέλιξη των ειδών:

Στον Αστρομουσικό

Σκοτεινές θάλασσες, νύχτες απέραντες, ψηφιδωτά από χίλιους ουρανούς. Καράβι που βάλθηκε να σχίσει τα ουράνια πέλαγα. Για πού τραβάς ω καπετάνιε των αιώνων, με την πυξίδα που δείχνει πέρα απ’ τη γη μέχρι το τέλος του νου σου; Πού ταξιδεύεις με τις ατσάλινες μπότες που πατούν στην άβυσσο και σου δίνουν μάταιο στήριγμα;

Άλλοτε ο νους σου ταξίδευε στα επίγεια, στα ανθρώπινα. Λυπόσουν για τις καθημερινές σκοτούρες, τους μικρούς γρίφους που βάζει εδώ η ζωή, και αναρωτιόσουν μονάχα για την επόμενη μέρα. Έτσι όπως κάνουν όλοι:
Πάνω σε μια κεφαλή καρφίτσας να ψάχνουν και να μοιράζουν οικόπεδα.
Μα όλα αυτά σου φάνηκαν μικρά και δεν τα άντεξες. Κι έκανες την πιο απλή μα και πιο ονειρεμένη κίνηση, την πιο ανθρώπινη μα και πιο θεϊκή: μια νύχτα έστρεψες το βλέμμα σου στον ουρανό. Και είδες την αλήθεια καπετάνιε! Χάθηκες στην θάλασσα του σύμπαντος και γίνηκες ένα με αυτό.
Με το καράβι σου αρχίνησες τα ταξίδια σου μέσα στους αιώνες και το σύμπαν, πάντα με την πυξίδα να δείχνει πέρα απ’ τη γη, όσο βαθύτερα στο άγνωστο γινόταν. Και στο χέρι σου ένα βιολί πάντα να παίζει τη μουσική της γνώσης, τη μουσική που για αιώνες συνθέτεις και μας χαρίζεις.

Εδώ σε φθονούσαν και σε φθονούν. Γιατί εσύ είσαι ταξιδευτής του σύμπαντος κι εκείνοι ακίνητοι, εφήμεροι βράχοι. Μα δεν τους λογάριασες ποτέ. Δεν έχουν σημασία τούτες οι παραφωνίες όταν ακούγεται η συμφωνία του σύμπαντος. Κάθε ατέλεια πνίγεται σε τούτη την αρμονία που χαρίζεις με το βιολί σου αστρομουσικέ του κόσμου. Γιατί εσύ μονάχα είδες τον κόσμο ως τέχνη κι ανακάλυψες την αλήθεια καπετάνιε μου, ανακάλυψες τις πιο ονειρεμένες μελωδίες. Άλλοτε περνώντας δίπλα απ’ τα μαγεμένα δακτυλίδια του Κρόνου κι άλλοτε μελετώντας κηλίδες και σχηματισμούς παράξενους σε άγνωστους πλανήτες. Πρωτοπόρος εσύ της μεγαλύτερης ομορφιάς που μπορεί ν’ αντέξει η καρδιά του ανθρώπου, πρωτοπόρος της αλήθειας. Η Γη φάνηκε μικρή για να χωρέσει τον νου σου. Χρειάστηκαν πολλοί γαλαξίες για να εξαπλωθεί σε όλο της το μεγαλείο η φαντασία και το πνεύμα σου. Και με τα λόγια σου ταξιδεύεις και μας τους θνητούς -που ασθμαίνοντας προσπαθούμε να συλλάβουμε τα νοήματά σου- σε αποστάσεις ασύλληπτες, σε τόπους ονειρεμένους που η μικρή μας ύπαρξη ποτέ δεν θα γνωρίσει.

Ο κόσμος είναι άπειρος για την πεπερασμένη νόησή μας, άλλωστε η ίδια η μητέρα μας, η Γη, είναι τόσο ελάχιστη που ολόκληρη η ύπαρξή της δεν αλλάζει τίποτα στην ισορροπία του σύμπαντος. Εσύ το κατάλαβες νωρίς και μας έδειξες την πορεία προς τα άστρα: εκεί που βρίσκεται ο αληθινός κόσμος.
Μόνος συνθέτης εσύ, με μεράκι προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις την αρμονία του σύμπαντος και να την κάνεις νότες. Να την κάνεις μελωδία που θα γαληνέψει την ψυχή μας, να την κάνεις γνώση και να φτάσεις την ανθρώπινη νόηση στο ζενίθ.
Μα αναλογιζόμενος το μεγαλείο σου, ένα μεγάλο παράδοξο ξεπηδάει από μέσα μου: ο άνθρωπος, πλάσμα ατελές κι ασήμαντο μπροστά στο θαύμα του σύμπαντος, πώς δύναται να συλλάβει τούτα τα νοήματα; Αναπάντητο μυστήριο που μονάχα εσύ θα το λύσεις στους αιώνες του μέλλοντος που σου ανήκουν.

Συχνά όταν πνίγεται η καρδιά μου, όταν θέλω να λευτερωθώ απ’ τις στενοχώριες μου, όταν τα προβλήματα του μικρού «εδώ» έχουν γίνει μεγάλα σαν θηρία στον νου μου, στρέφομαι σε σένα Αστρομουσικέ και σε ψάχνω ανάμεσα στους αστερισμούς και τους κομήτες του νυχτερινού ουρανού για να θυμηθώ την αλήθεια:
Όλα εδώ είναι εφήμερα και μικρά. Όλα εκτός από σένα αιώνιε καπετάνιε της ανθρώπινης νόησης! Μόνο σε σένα βρίσκω παρηγοριά κι ελπίδα και μονάχα οι δικές σου μελωδίες με λυτρώνουν.

Γιατί για σένα το μόνο μυστήριο είναι ότι το σύμπαν είναι κατανοητό.
Και απλόχερα θα χαρίζεις τις μελωδίες της γνώσης σου, αποκρινόμενος πάντα, -και πάντα σοφά: «Kι όμως γυρίζει».

—————–

Υ.Γ. Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για αυτή τη σεζόν.
Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

“Η μπούρκα δεν έχει θέση στη Γαλλία” δηλώνει ο Σαρκοζί

“Είναι ένα θέμα που σχετίζεται με την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των γυναικών. Η μπούρκα δε θα είναι ευπρόσδεκτη στην επικράτεια της Γαλλικής Δημοκρατίας. Δε μπορούμε να δεχθούμε ότι στη χώρα μας ορισμένες γυναίκες φυλακίζονται πίσω από ένα φράχτη, αποκόπτονται απ’ την κοινωνική ζωή, στερούνται ταυτότητας.”

Αυτά δήλωσε στο Γαλλικό κοινοβούλιο ο Σαρκοζί και δεν έμειναν αναπάντητα. Η απάντηση της Αλ Κάιντα ήρθε μέσω διαδικτύου:
“Βλέπουμε τη Γαλλία να συγκεντρώνει όλη την ικανότητά της, να κινητοποιεί όλα τα όργανα της και να οργανώνει τις τάξεις της για έναν άπιστο πόλεμο ενάντια στις αδελφές μας που φορούν το Niqab*. Οι αδικίες αυτές εκ μέρους της Γαλλίας γίνονται σε μία εποχή που συγκεντρώνονται οι απογυμνωμένες γυναίκες τους στο έδαφός μας και καταλαμβάνουν τις παραλίες και τις οδούς μας, αδιαφορώντας για τα συναισθήματα των μουσουλμάνων.”

Σας υπενθυμίζω ότι η Γαλλία έχει μια μακρόχρονη παράδοση κοσμικού κράτους ενώ ταυτόχρονα έχει τη μεγαλύτερη μουσουλμανική κοινότητα στην Ευρώπη.

Το θέμα αυτό είναι πολύ δύσκολο να το προσεγγίσει κανείς ψύχραιμα.
Αν το δούμε απ’ την πλευρά της ελευθερίας της έκφρασης, σε μια δημοκρατική χώρα ο καθένας θα έπρεπε να μπορεί να εκφράζεται και να ντύνεται όπως νομίζει εκείνος. Ή μήπως όχι; Τί γίνεται, για παράδειγμα, εάν επιθυμώ να φορέσω ρούχα που έχουν πάνω ρατσιστικά συνθήματα ή σύμβολα; Τί γίνεται εάν επιθυμώ να μη φορέσω τίποτα απολύτως; Τί γίνεται εάν επιθυμώ να ντυθώ με στολή κυνηγού, η οποία είναι φυσικά απαραίτητο να περιλαμβάνει και καραμπίνα και να περιφέρομαι στους δρόμους της πόλης; Όπως αντιλαμβάνεστε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις παραβαίνω κάποιους νόμους και για αυτό οι συγκεκριμένες αμφιέσεις απαγορεύονται.

Επομένως για να έχει βάση οποιαδήποτε απαγόρευση, ή έστω περιθωριοποίηση της μπούρκας (ή του Niqab) θα πρέπει να συγκρούεται ευθέως με κάποιους νόμους ή με κάποιες αρχές της κοινωνίας μας. Κι εδώ είναι το πρόβλημα. Ότι δεν υπάρχει κάποιος τέτοιος συγκεκριμένος νόμος. Οι μουσουλμάνοι προφανώς επικαλούνται το δικαίωμά τους να ντύνονται όπως επιθυμούν. Απ’ την άλλη η μπούρκα αντιπροσωπεύει την ενοχοποίηση του σεξ και της γυναικείας φύσης. Η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως μόνιμος πειρασμός ο οποίος πρέπει να είναι καλά κρυμμένος ώστε να μη σκανδαλίσει τους άνδρες. Επομένως, σε μία δημοκρατία όπως είναι η Γαλλική όπου η ισότητα των δύο φύλων είναι  βασικό συστατικό στοιχείο της, η μπούρκα θα μπορούσε κάλλιστα να ερμηνευθεί ως ένα σεξιστικό σύμβολο της επιβολής του άνδρα πάνω στη γυναίκα. Και πράγματι έτσι είναι.

Ωστόσο, δεδομένης της γενικότερης θέσης της γυναίκας στο Ισλάμ, οι αντίστοιχες ενδύσεις δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα.
Θα μπορούσε λοιπόν να ισχυριστεί κάποιος ότι η μπούρκα προάγει την καταπίεση των γυναικών ή ότι είναι σεξιστικό σύμβολο. Όμως εδώ δημιουργείται ένα νέο πρόβλημα, που είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής πολιτικής ορθότητας και μίας διεστραμμένης αντίληψης για το σεβασμό της ”παράδοσης” και της θρησκείας.  Προφανώς δεν είναι η μπούρκα το πρόβλημα. Την καταπίεση των γυναικών ΔΕΝ την προάγει η μπούρκα, αλλά το ίδιο το Ισλάμ. Η μπούρκα δεν είναι η αιτία αλλά το αποτέλεσμα. Εάν λοιπόν θεωρηθεί ότι υπάρχει νομική βάση για απαγόρευση της μπούρκας, τότε αντίστοιχα δε θα έπρεπε να απαγορευτεί και η διδασκαλία ενός τεράστιου μέρους απ’ το Κοράνι, αλλά και από τη χριστιανική Αγία Γραφή όπου υπάρχουν μηνύματα εντελώς σεξιστικά;  

Το θέμα είναι πολυσύνθετο και είναι δύσκολο να καταλήξει κανείς στο τί πρέπει να γίνει. Θα ήθελα να διαβάσω και τις δικές σας απόψεις επί του θέματος.

Μπορείτε να δείτε το ρεπορτάζ με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.
Αξίζει να δείτε και την άποψη του Pat Condell για το θέμα (στα αγγλικά).

—–
*Το Niqab σε αντίθεση με την μπούρκα δεν καλύπτει ολόκληρο το σώμα, αλλά μέρος του. Η μπούρκα απ’ την άλλη πλευρά αφήνει μόνο μια σχισμή στα μάτια και ο υπόλοιπος …άνθρωπος είναι κρυμμένος καλά πίσω από αυτήν την κινούμενη “σκηνή” όπως λέει και ο Pat Condell.